ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ

ಇಂದು ಪ ಸ ಕುಮಾರ್ ಸರ್ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ

2011-06-04T12:13:00.003+05:30

ಸಚಿನ್ ಆಟ ಅಂದ್ರೆ ಹಿಂಗೆ...

2011-04-24T12:52:00.000+05:30

ಸಚಿನ್ @ 38. ಈ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯ ಕೊಟ್ರೇಶ್ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಸಚಿನ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಗ್ರೇಸ್ ಇನ್ಯಾವ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಆಟದ ಹಿಂದಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಸಚಿನ್ ತನ್ನ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡ ತಂತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಟ್ರೇಶ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಸಚಿನ್ ಆಟವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಅಂದ ಹಾಗೇ.. ಇವತ್ತು ಮುಂಬೈ ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಪಂದ್ಯವಿದೆ.. ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆ ಮೈದಾನದಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತಾ...

"We think too much and feel too little"

2011-04-16T10:55:00.000+05:30

A day without laughter is a day wasted.

A tramp, a gentleman, a poet, a dreamer, a lonely fellow, always hopeful of romance and adventure

Failure is unimportant. It takes courage to make a fool of yourself.

I do not have much patience with a thing of beauty that must be explained to be understood. If it does need additional interpretation by someone other than the creator, then I question whether it has fulfilled its purpose.

Life could be wonderful if people would leave you alone.

Man as an individual is a genius. But men in the mass form the headless monster, a great, brutish idiot that goes where prodded.

What do you want a meaning for? Life is a desire, not a meaning.

(ಇಂದು ಚಾಪ್ಲಿನ್ 122ನೇ ಜನ್ಮದಿನ )

ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಪ.ಸ.ಕುಮಾರ್

2011-04-12T11:28:00.003+05:30

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಮಾತ್ ಕೇಳಿ...

2011-04-12T11:00:00.002+05:30

ಅಣ್ಣನ ನೆನಪು

2011-04-12T09:52:00.000+05:30

ವಿಶ್ವ ಕಪ್ ಗೆಲುವಿನ ಆ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ ಮತ್ತು ಧೋನಿಯ ಅದೃಷ್ಟ...!!

2011-04-09T12:29:00.001+05:30

ವರ್ಲ್ಡ್ ಕಪ್ ಫೈನಲ್ ನೋಡದವರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಖರೇ. ಈ ಬಾರಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಮಣಿಸಿ ಫೈನಲ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮ ವೀರಗಾಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಬಣ್ಣಿಸಿತ್ತು. ಅಂಥ ಪಂದ್ಯವನ್ನೂ ನೋಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಮತ್ತೇನು? ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ನನಗೆ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಆಟವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಊರಿನ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆ. ಬಸ್ ಹೊರಟಾಗ ಬಹುಶಃ 9 ಗಂಟೆ. ಬಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಕೀಗಳನ್ನು ಒತ್ತುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ ಮೊಬೈಲ್ 'ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿದೆ' ಅಂತ ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿನ ಕುತೂಹಲ ಸಹಜವಾಗಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನೂ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ನ್ಯೂಸ್ ಹಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಲೈವ್ ಅಪ್ ಡೇಟ್ ನೋಡುತ್ತಾ.. ತುಸು ಆತಂಕ, ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ದಾರಿ ಸವೆಸಿದೆ..
ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಂತೆ.. ಕಡೆಯ ಓವರ್ ಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂತಲ್ಲೇ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಏನೂ ಆಗೋಲ್ಲ... ಅನ್ನೋ ಆತಂಕ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಂತು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ರು.. ಭಾರತ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೆ.. ಗೆಲ್ಲುತ್ತೆ ಅಂತಾ..
ಒಂದಿಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರಂತು.. ಯಾರ್ಯಾರಿಗೊ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿ ಅಪ್ ಡೇಟ್ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದ ಡಿಪ್ಲೋಮಾ ಓದುವ ಹುಡುಗನಂತೂ ಪ್ರತಿ ಬಾಲನ್ನು ಕೂತಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸಬಿಟ್ಟ.
ತನ್ನ ಎರಡು ಮೊಬೈಲ್ ಗಳಿಂದ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಡೆಯ ನಾಲ್ಕು ಮೂರು ಓವರ್ ಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಲೈವ್ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು.. ಬಾಲ್ ಟು ಬಾಲ್ ಕಮೆಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟ..
ಧೋನಿ ಬಾರಿಸಿದ ಸಿಕ್ಸರ್ ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಿದ.
ಇದಕ್ಕೂ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಮೊದಲು ತುಮಕೂರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದ ಬಸ್ ನಿಂದ ಕೆಲವರು ಅವಸರಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅವರಿಗೆ ತುಮಕೂರು ಫೀಲ್ಡ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪದ್ಯದ ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಂತ.. ದುಡು ದುಡು ಹಾರಿಕೊಂಡರು.
ಇನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕೂತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ನಲ್ಲ.. ಅವನಂತು.. ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಭಾರತದ ಗೆಲುವಿನ ಸಂತಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ.. ಮ್ಯಾಚ್ ತಿರುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿದ.
'' ಮಗ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ರೆ.. ನಿಮ್ ಜೊತೆ ಸ್ಟೆಪ್ ಹಾಕಿ ಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ..'' ಅಂದ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ '' ನಮ್ ಟೀಮ್ ಹೆಂಗ್ ಸೋಲುತ್ತೆ ಗುರು'' ಅಂದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರಪ್ಪನಿಂದಲೇ ಕಾಲ್ ಬಂತು..''ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಬಿಡಪ್ಪ.. ಇಂಡಿಯಾ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳಿರ್ಲಿಲ್ವಾ?'' ಅಂತ ತನ್ನ ಗೆಲುವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ..
ಇಷ್ಟಾಗಿ ತುಮಕೂರು ಸಿಟಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರೋಡ್ ಬ್ಲಾಕ್.. ಅಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ.. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದು. ಅಲ್ಲೇ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕೇಕನ್ನ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹಂಚಿದರು.
ಸಿಟಿಯಿಂದು ಸುಮಾರು ದೂರ ಬಂದ ಮೇಲೂ ಬಾನಿಗೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಪಟಾಕಿಗಳ ಬೆಳಕು, ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ..
**
ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಕೂಡ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು.. ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಗಾಂಧಿ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಸೇರದಷ್ಟು ಜನ ಸೇರಿದ್ರಂತೆ. ಪಟಾಕಿ, ಜಯಕಾರ, ಬೈಕ್, ಕಾರುಗಳ ಸದ್ದು ಭಾರತ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆದ್ದ ಗಳಿಗೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು ಅನ್ನಿಸಿತು.
ತಡರಾತ್ರಿ ಎರಡೂವರೆಗೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದೆ. ಸ್ಟಾರ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಫೈನಲ್ ಪಂದ್ಯದ ಮರು ಪ್ರಸಾರವನ್ನೂ ನೋಡಿದೆ.
ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆಲವಿನ ಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಖುಷಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು.
***
ಭಾರತ 28 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ವರ್ಲ್ಡ್ ಕಪ್ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಧೋನಿ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಆದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ತಲೆಮಾರುಗಳವರೆಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಾನಿನ್ನು ಹುಟ್ಟಿರದೇ ಇದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಪಿಲ್ಸ್ ಡೆವಿಲ್ಸ್ ಕಪ್ ಗೆದ್ದಿದ್ದರು. ಬುದ್ದಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ. ಮೊನ್ನೆಯ ವರೆಗೆ ವಿಶ್ವಕಪ್ ನೋಡುವ ಕ್ಷಣ ನನ್ನದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇರಲಿ.

ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ತಂಡದ ಸಾಧನೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರಶಂಸೆ. ಧೋನಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಧೋನಿ ಅದೃಷ್ಟವಂತ ಎಂಬ ಮಾತು ಎಲ್ಲ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ. ಧೋನಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗಿನಿಂದ ಅದೃಷ್ಟ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳೇ ಕಂಡವು.
ಇದ್ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಧೋನಿಯ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅದೃಷ್ಟ ಎಷ್ಟು ತಾನೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನೋ ಸಿಂಪಲ್ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನದು.
ಈ ವಾರದ ಓಪನ್ ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಧೋನಿಯದ್ದೇ ಕವರ್ ಸ್ಟೋರಿ, ''ಡೆಸ್ಟಿನೀಸ್ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್'' ಅಂತ ಧೋನಿ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಧೋನಿ ಅದೃಷ್ಟವಂತನೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಲೇಖನದ ಒಂದು ಸಾಲು ಹೀಗಿದೆ: They called Mohammed Azharuddin Destiny’s Child. Dhoni is only more so. He is Destiny’s Captain. He tells Destiny where to field!!
ಇದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಒಂದು ಲೇಖನ (http://www.openthemagazine.com/article/sports/the-answer) ಇದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದೆ. ಅದನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ. ಧೋನಿಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಜ್ಜನಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ಆತನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಜೀ ಮೇಲ್ ಇನ್ ಮೋಷನ್...!!!!!

2011-04-01T11:53:00.000+05:30

ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್....
ಜೀಮೇಲ್ ನವರೇ.... ತಮ್ಮ ವೆಬ್ ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ..
ಬಕ್ರಾ ಮಾಡೋಕೆ.. ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ..

ನಾವು ಗೆದ್ದೇ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ತೀವಿ...

2011-03-30T12:52:00.000+05:30

ಹುಚ್ಚು ನವಿಲು

2011-03-25T11:31:00.000+05:30

ನವಿಲೊಂದು

ತನ್ನದೇ ಕೊಕ್ಕಿಂದ

ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳ

ಕುಕ್ಕಿ ಕುಕ್ಕಿ ಉದುರಿಸಿತು.

ಕನಸು ಕುರುಡಾಯ್ತು

ಉಳಿದೆರಡು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ

ಸಾವು ಸುಳಿದಾಯ್ತು.

ಮಾತಿಲ್ಲ.. ಕತೆಯಿದೆ!

2011-03-23T18:02:00.000+05:30

ಈ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು 'ಸೈನ್ಸ್'. ಇದೊಂದು ಶಾರ್ಟ್ ಫಿಲ್ಮ್. ಪ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಹ್ಯೂಸ್ ಎಂಬುವವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ಯಾಮರೊನ್ ಬಾರ್ನೆಟ್ ಎನ್ನುವವರು ಇದರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು 2009ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ 65 ಲಕ್ಷ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ.. ನೀವೂ ನೋಡಿ.. ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು..

ಲಂಕೇಶ್, ಅವ್ವ ಮತ್ತು ಹೆಂಗರುಳು..

2011-03-08T13:15:00.000+05:30

ಮಾರ್ಚ್ 8 ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ. ಲಂಕೇಶ್ ಇದೇ ದಿನ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಅವ್ವನಂಥ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಲಂಕೇಶ್ ಒಳಗಿದ್ದ ಹೆಣ್ತನವೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣವಾ! ತುಂಟ, ಹಟವಾದಿ, ಛಲಗಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದ ಲಂಕೇಶ್ ನಿಜಕ್ಕೂ ತಾಯಿಯಂಥ ಕರುಳು ಇದ್ದವರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕಾಳಜಿ, ನಿಷ್ಠುರತೆ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯೊಳಗೆ ಇರುವಂಥದ್ದೇ.
ಶನಿವಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಸ ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಜನ್ಮ ದಿನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ನಟರಾಜ್ ಹುಳಿಯಾರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು 24 ನಿಮಿಷ ಮಾತಾಡಿದರು. ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟನ್ನು ನಿಮಗೂ ಕೇಳಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿ ತಂದಿದ್ದೀನಿ..
ಕೇಳಿ.. ಲಂಕೇಶ್ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಲಿ..

ವಿ.ಎಸ್.ನೈಪಾಲ್ ಅವರು ಕಂಡಂತೆ ಎಂ.ಪಿ.ಪ್ರಕಾಶ್

2011-02-09T13:43:00.002+05:30

ನೊಬೆಲ್ ವಿಜೇತ ಸಾಹಿತಿ ವಿ.ಎಸ್.ನೈಪಾಲ್ ತಮ್ಮ `ಇಂಡಿಯಾ: ಎ ಮಿಲಿಯನ್ ಮ್ಯುಟಿನೀಸ್ ನೌ' ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಂ.ಪಿ.ಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆ ಅವರ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಎಂ.ಪಿ.ಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದ ನೈಪಾಲ್ ಆಗಿನ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ, ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಎಷ್ಟು ವಿಶಿಷ್ಟ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ... ಆ ಕೃತಿಯ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ:

Prakash, a minister in the non-Congress state government of Karnataka, invited me to

breakfast one Sunday morning. The minister's house was near the hotel, and Deviah came and walked there with me. Deviah and I would have liked to talk while we walked, but it was hard. We were being kippered all the time by the gritty smoke from cars and scooters. The dust these
vehicles kicked up took a long time to settle down, so we walked in dust as well. By the time we reached the minister's house we had become part of the Bangalore road scene, with dust and fumy grit on skin and clothes and shoes and hair and glasses.
This invitation to breakfast gave a touch of the specialist industrial fair, of drama and American rush, to the politician's life.
Prakash wasn't among the top crowd pullers. He had a more sedate reputation as an educated and competent minister, a shrewd and serious politician, yet capable of detachment: someone a little out of the ordinary in state politics.
He lived in one of the houses built by the Karnataka government for state ministers. These houses stood together in an area or park of their own. They were two-storey concrete houses, light-ochre in colour, and they were on biggish plots. There wasn't a crowd outside Prakash's house, such as I had seen at other people's houses, but there was a fair enough press of suppliants - patient, almost idle - to establish the man's importance. There were parked cars and security people in the yard. The parked cars suggested privilege: they looked as though they belonged to people with easy access to the minister.
Deviah and I were in that category that Sunday morning.
Nothing was said, but the fact seemed to be known; and, road stained though we were, the suppliants yielded as we approached, and a path to Prakash's front door opened between them. From the outside, the house had looked only like a house. It wasn't so.
We walked through a number of grimy, official-looking rooms that might have been the much used offices of some government department, and appeared to be staffed by government clerks. We came then to a more personal sitting room, more personal but still with an official feel, with many low armchairs around a low centre table. The day's newspapers, flat and new and undisturbed, were neatly laid out on the table in two staggered rows, each paper showing only its masthead. Some of the mastheads were in English or Hindi; others were in regional scripts.
Prakash, true to his character, didn't keep us waiting. Almost as soon as he had been told we had arrived, and before I could pick up one of the papers, he came in from an inner room to greet us, a small, brisk, confident, humorous-looking man in his forties; and !:Ie immediately led us to the room adjoining, a dining-room - this part of the house now quite private and personal, quite different in its atmosphere even from the sitting room - where a big table was laid for a most serious kind of Indian breakfast.
And almost as soon as we had sat down at the table, Mrs Prakash appeared, in a fresh blue sari, and began serving us: the ritualized duty of the conservative Hindu wife, personally to serve food to her husband: a duty, but also now, considering what her husband was, a high privilege. How many of the people waiting outside would have envied her that familiarity with the minister, that attending on him; to how many would she have appeared blessed.
I asked about the men he had been seeing that morning, the men who had been waiting outside the front door, and had made way for us as people infinitely more privileged. The most important one among them, Prakash said, was a village accountant in government service. He had been charged with misappropriating 5000 rupees, about £200, from the land revenue which it was his duty to collect.
This man had been suspended from his job, and he had travelled all night on a bus, making a journey of 200 miles, to see the minister that morning. Prakash had seen him for seven or eight minutes. The man said he had paid back the 5000 rupees, and he wanted Prakash to help him to be reinstated in his job. Prakash had told him that he could do nothing; the departmental inquiry would have to take its course. And that was it: after the 200 mile night journey, and the morning wait at the minister's house, and the seven or eight-minute audience, the 'village accountant would just have to take the bus back to his village.
Prakash's wife kept on bringing little side dishes, and serving us from dishes that had already been placed on the table. She brought from time to time fresh hot puris, crisp and swollen.
Prakash, eating away elegantly with his fingers, said, 'Now that fellow will take the matter to the High Court - after the departmental inquiry.'
I said, 'So it will become like a career to him?'
Prakash said, 'If the High Court finds there has been a technical flaw in the departmental inquiry - '
'And most often there is,' Deviah said, also eating, picking at this and that.
Prakash said, 'If there's been that technical flaw, he will get his reinstatement, ·and his back wages. During his suspension - he has been suspended - he will be getting a subsistence allowance of 75 per cent of his salary.'
I said, 'What sort of background for that kind of man?'
Prakash said, 'Such a man will be the son of a farmer or a local artisan. In government service he will be getting about 1200 rupees a month.' About £48. 'That's why everybody in a village tries for a government job - unless they have good land. If he loses his case, he will go back to nothing. He will have to depend on agriculture.'
The man we were talking about was thirty-six. He had three children. He had come to see Prakash because he belonged to Prakash's constituency. This was in the Bellary district, and agriculture there would have been very hard. Bellary was known in the state as a 'hot area', with summer temperatures of 105 degrees. Prakash said, 'He might have misappropriated this sum of 5000 rupees over one or two years. People come to pay their land revenue, and he takes their money. Small sums, 25 rupees or so at a time. He gives bogus receipts. And then one day a superior officer asks why farmers here and there are not paying their land revenue. He makes some simple inquiries; he sees the bogus receipts; and the foolish fellow is caught.'
Deviah said, 'He might even think it's unfair, when so many bigger people all around him are taking and getting away.'
I asked Prakash, 'Did the man cry? Did he drop to the ground and hold your legs?'
Prakash, with his witty way of talking, said, 'He might have cried the first night, after he'd been caught. But after a year he's become hardened.'
I liked that 'hardened'. Prakash, in real life or civilian life, the life before politics, had been a country lawyer, and he knew his people.
'But now he's grown fatalistic. He talks of karma, fate. It is the Hindu way.'
'Would people in his village look down on him or ostracize him now?'
'At his level people wouldn't bother with that kind of theft. I don't think they would even know about it. The upper class in India take theft for granted. It's only the middle class who are still maintaining these values, and worrying about theft and corruption. It's in the social fibre. It's everywhere. At an appointments board someone will jump up and say, "I'm sorry, I can't interview the next candidate. He's my brother-in-law. You must excuse me."
Perfectly nice and correct, but it is also an indication to the panel that the candidate in question is the man's brother-in-law.'
He broke off and, lifting a side dish, said, 'Everything in this house has been provided by the government. Every cup, every plate. How can a man give up this life?' He was referring not to himself, but to others. 'It's in the social fibre, as I say. In the old days the maharajas used to get their land revenue. But in addition to that people would go and offer them gifts - gold, ornaments, fruits, coconuts. They would offer it on a plate, and the plate would be of brass or silver, according to your status. The present day maharajas are the ministers. Indira Gandhi was a maharani.
'Buying religious favours is another equivalent. There again you have different levels of gifts. Some people might give only a coconut. Do you know the story about the temple at Tirupati?'
It was the story I had heard from Kala.
Prakash said, 'You give money there to help Lord Venkateshwara to repay his loan from Kubera. He borrowed the money to get married.'
Kala had left out the last detail. Perhaps it was so, detail added to detail, that difficult mythological stories grew in the minds of people here.
We got up from the breakfast table then, to go to the State Guest House. Prakash had thought we would have more privacy there, and not be troubled by suppliants.
A fresh batch was waiting outside the front door. One small, smiling fellow, in sandals, was neatly dressed in tight brown trousers and a clean beige and yellow Polyester shirt in a check pattern. He was a driver. He was pining for a job with the government. He wasn't unemployed, but he was working for a private firm, and the pay there wasn't as good as. it would have been with the government. Prakash had given the man a recommendation some months before, but the man hadn't got a government job; so he had made this morning trip to Prakash again, to complain and plead.
And as royalty, moving among a welcoming crowd, finds a word or two for a selected few, so Prakash, moving among his breakfast suppliants - but not strictly like royalty, more like a medical professor in the ward of a teaching hospital- found words to say to a few, but the words apparently spoken to the suppliant were really words spoken to Deviah and me about the suppliant, and were spoken as though the suppliant wasn't absolutely with us, as though Deviah and I were medical students making the round of a hospital ward, and Prakash, our professor, was talking about people prostrate on their beds or with bandaged limbs in slings and pulleys.

One man did look like a hospital case, and he was showing a very dirty, very creased official form in the local Kannada script which seemed to say - Prakash knew about this man, had met him earlier that morning - that his wife was a cancer patient in a Bangalore hospital. The man's story was that he had come to Bangalore to put his wife in the hospital; he wanted now to go back to his village, but he didn't have any money; he wanted 42 rupees for the bus fare.
The fellow looked quite spectacularly broken down. He was thin and half-starved, with a worn tunic made from some kind of commercial Hessian sack, with the commercial lettering on the sacking only half washed out. The top of his nose was skinned, down to the red flesh, and he was carrying a baby and a feeding bottle.
As soon as we came within prostrating distance, this fellow, holding the baby in one arm, made a dive with his other hand for Prakash's feet, in an exaggerated gesture of respect - taking care, during his downward sweep, first to set the feeding bottle upright on the concrete surround of Prakash's house. Prakash made a gesture to the wretched man to get up. The man got up, bent down again to pick up the feeding bottle, dandled the shaken-up baby a little, put the bottle in the baby's mouth, and fixed wild eyes on Prakash. Prakash looked at the man, not really returning the gaze, looking more with something like social or academic distance, and - seeming to assess the man while he spoke - gave Deviah and me a little lecture about the man's condition.
People who were taken into the hospital could have their spouses stay with them, Prakash said. It was a legal provision. If this fellow said he wanted the fare to go back to his village, it was because he chose not to take advantage of that facility. The fellow was probably making the rounds of ministers and other people that morning. Prakash himself had already that morning issued instructions to someone on his staff to give the fellow a couple of rupees, though he wasn't sure that the fellow was genuine. 'And if he does get the 42 rupees for the ticket back,' Deviah said, 'he will probably travel without a ticket.'
The presentation of need was extraordinary. Perhaps it was too much of a production, with the baby and the bottle and the sacking tunic. But the wild-eyed man looked a genuine wreck, genuinely ill and wasted.
Prakash was cool. Leading us now to his car, as though the lecture was almost over, he said that people like that didn't come from the traditional begging groups or castes. They fell into the way of life by accident, or example, or encouragement; they were surprised by the rewards. And then, Prakash added, with an alliterative flourish, 'They become addicted and adjusted.'
(And Prakash was right. More than a week later, when Deviah and I were talking to a state legislator in his room at the legislators' hostel, this wretched man appeared, with the baby and the milk bottle, but without the sacking tunic, and without the official looking form that said his wife was in the cancer hospital. The legislator's assistants drove the man away immediately, and he went off without a word. He wasn't as wildeyed as he had been at Prakash's; his skinned nose had begun to heal, and he looked curiously rested. He was as careful with the baby as he had been at Prakash's; perhaps he had borrowed it against a deposit of some kind.)
We went on in Prakash's car through the dusty roads to the State Guest House. Minister at home, minister here too: people jumped about at his appearance. I began to feel the range of his power, began a little to see Karnataka through Prakash's eyes; though the room we were shown into, for our private talk, was a rough little hostel bedroom with ahigh urine smell, and with the one table in it too low for me to write on.
We went to the main guest house. It was a big stone building in the centre of the tawny grounds. When we were settled in the wide verandah on the upper floor, I asked Prakash about political power in India. How did people come by it? What were a man's qualifications for power?
Caste, he said, was the first thing of importance. A man looking for office or a political career would have to be of a suitable caste. That meant belonging to the dominant caste of the area. He would also, of course, have to be someone who could get the support of his caste; that meant he would have to be of some standing in the community, well connected and well known. And since it seldom happened that the votes of a single caste could win a man an election, a
candidate needed a political party; he needed that to get the votes of the other castes. So the whole parliamentary business of political parties and elections made sense in India. It encouraged co-operation and compromise; the very multiplicity of Indian castes and communities made for some kind of balance.
Power achieved here, Prakash said, was very great, in the surroundings of Indian life, the surroundings of struggle and making do. And the fall, the loss of power, was equally great, and could be very hard to bear. The chairs in the stone verandah were heavy and ugly, government chairs, bleached and dulled by sunlight; and there were very many of them. The verandah, not yet in direct light, was nevertheless full of glare. The trees in the brown-grass grounds were few; the shadows emphasized the light and the dryness. The big rolled up green blinds were the only decorative touch in the verandah, and they added to the bare, dull, official feeling of the State Guest House.
Prakash said, 'When the average politician falls he will have nowhere to go, and no cushion. He may be an advocate in a country area, or a son of a peasant or landlord, or son or brother of a petty merchant; but not a man with a lot of money. And many may not come from a movement.'
'Movement?'
'Movement would be the independence movement, or the movement against Indira Gandhi's Emergency, or the peasant movement here in this state, or the labour movement, or any people's movement. When you don't come from such a movement, and you have nothing to fall back upon when you lose power, you are in a hurry to make money.
'The power gives so much of comfort, perks, and status - a bungalow, all fully furnished, all personal attendants and secretarial staff. A chauffeur-driven car, and facilities to stay in government bungalows and guest houses when you travel out, and air tickets - you can fly around at the expense of the government. But when you come out of power, if you have no means, you may have to go back to the semi-urban area from where you came. There you can hardly afford to have a secretary or servants. You may have one servant, but not the bunch of servants you had as a minister. Or the free telephone calls.'
Prakash appeared to be speaking against these things, but I thought I could detect a certain lingering over the details of privilege. He had been a minister for six years, and now his government, from what I could decipher in the newspapers, was in some trouble.
I said, 'Servants. You talk a lot about servants. Are servants very important to these men from the country areas?'
Prakash was a lawyer, ironic, bright: he detected my drift. He said, 'In the good old days too many servants, for the big landlords, the zamindars, and the feudals, gave a status. Today it is the power. Servants are there to make your life comfortable. If you are a minister, and you travel on an aeroplane, there will be somebody to buy you a ticket. There will always be a block of seats for the government, and these will be kept till the last minute; so there is always a chance that you will get a ticket. And your P.A., your personal assistant, will come right up to the airport to see you off' - Prakash again lingering over the details, savouring the things he still enjoyed - 'and at the destination somebody will come and receive you. There will be a vehicle at your disposal, and your reservation of accommodation has already been made.
'But as a man without power' - and now, as a preacher painting a picture of purgatory, to balance the heaven of success, Prakash began to darken the details of Indian air travel- 'many a time you will not know where to buy a ticket, where to stand in a queue, how to get your baggage checked. In a western society, which is so very orderly, between a man with privileges and a common man there won't be a big gap in the physical arrangement of life, arrangement of travel and comforts and stay.
'Even in western countries it is an innate thing in a man to look to be in power. And it is all the more so in India, because the power means everything here. When an American president leaves the White House, it makes no difference as far as his lifestyle is concerned, and his physical comforts. Many a time in India it wouldn't be like that, unless you have a will to live in austerity, like the old gods of the Gandhian era. 'Our new-generation politicians don't have that spiritual power, and they feel the difference. They try for a while, after they have fallen, to capitalize on their so-called contacts with the authorities.
They undertake certain commissions for people who want things done. But those contacts very soon go away. And the industrialist who courted you drives by in his big car to his rich house in his nice area, and he doesn't even look at you. 'Because of industrialization, and the green revolution in the rural areas, a new class of nouveau-riche persons are emerging, and these people are being exposed for the first time to university education, comfortable urban life, stylish living, and western influences - materialistic comforts. During this transition period, we are slowly cutting from the moral ethos of our grandfathers, and at the same time we don't have the
westerner's idea of discipline and social justice. At the moment things are chaotic here.'
I would have liked him to talk more personally. But it wasn't easy. The political crisis in his government, the glimpse of the possibility of the end of things, was encouraging him to put a distance between himself and the delights of power. It was at the same time bringing out his political combativeness. It was making him moralize in an oldfashioned way (almost as though he had already left office) about Gandhianism, materialism, and the dangers to India of the super computer the people in Delhi were talking about.
At last he said, 'I wasn't rich, but I wasn't poor. My family could live in comfort and with security. This was in Bellary. I have land there, and much of what I needed was produced on my landmillet, rice, tamarind, chili, vegetables, and fuel. I can go back any time. But after six years in office here I can notice a change in my children. Their formative years have been spent in this opulence and status, and people giving so much concern and attention to them. Now they don't wish to go back to the village. For me it's nothing.
'Bellary is very hot. And many of these relatives and friends of mine feel a little awestruck when they come here. The friends may have a little jealousy, friends from the village, or people who worked along with me in the old days and have seen me walking the streets of a small place. Now they feel I've become all important, and there is a jealousy - and this is apart from the ruthlessness of the system, where my own colleagues are pulling down my legs when I am climbing up fast. This is innate in the system, but the jealousy is different.
'Even my voter, he will be more comfortable to talk to me when I am there, in my abode. But when he comes here and sits on a sofa' - it was interesting, getting this idea of the world as it appeared to Prakash's voter, seeing even the drabness of the State Guest House transformed - 'when he sits here, with this big garden, lawn, police people, attendants, it makes him ill at ease, and immediately he feels I am too far away, and that personal equation goes away or changes.'
Car doors banged outside the Guest House. Someone, or some party, had arrived. Very quickly after the banging of the doors a briskly moving group of men in coloured robes came up the steps and walked through the inner room: big men in big shoes, taking firm strides. I saw this only at an angle; I was sitting slightly turned away from the inner room. And then Prakash, lowering his voice, told me it was the Dalai Lama who had arrived.
It was a little unlikely, but I was half prepared. I knew that the Dalai Lama was on tour in India. In Bombay I had read in the newspaper one day that the Dalai Lama was coming to the city to visit Buddhists there. I wasn't sure what was meant by that. When people in Bombay spoke of Buddhists they didn't mean Tibetans; they were more likelyto mean Dalit neo-Buddhists. But I hadn't asked further about the Dalai Lama's visit to Bombay. And now, without any announcement I had heard of, with only a few cars, and few state policemen, he had come even further south, and was really far from home.
The Dalai Lama moved so fast that, almost as soon as Prakash had told me who it was, the figure had gone through the inner room, half hidden by an assistant walking close to him, swinging a briefcase. The end of a stride, the swing of the assistant's briefcase - that was all I had really caught.
Afterwards, monks came out to the wide verandah where we were sitting. After the rush of their arrival, they were calmer. From the bareness of the verandah they looked down at the scorched lawn and gardens. Their heads were shaved, and they wore sweaters below their dark-red robes. It seemed at first that they were only staring at the strange aspect of the Indian South.
But they were looking for their followers.
Prakash told me there was a Tibetan 'camp' near Mysore City, about 100 miles to the south. There, on land that had been given them by the Indian government, the Tibetans grew maize, did dairy farming, and knitted their distinctive sweaters. There had been no Tibetans in the grounds of the State Guest House when we had arrived.
But gradually, in small informal groups, the Tibetans from the Mysore City camp - who had been waiting in the streets outside - began to appear on the burnt lawn, the women in traditional Tibetan dress, the men in jeans, bright-faced, handsome people, who perhaps now, after more than a generation away, were beginning to lose touch with home: another Asian dispossession, part of the historical flux.
My thoughts for some time were with those people. The monks remained on the verandah, looking out, as though they wanted to fix their gaze for a while on each person in the small, scattered, waiting groups. And even when Prakash began to speak again, I felt we were continuing to be part of that wordless Tibetan scene. Prakash said, 'Our people, because of the long tradition of the rajas and maharajas and feudal lords, they always look with awe and fear on the seat of power, and at the same time they nourish a dislike and hatred towards the seat of power. But there is a dichotomy. They
like an accessible, simple, compassionate, benevolent man in the seat of power. But at the same time they have a mental picture of power - of pomp, pageantry, authority and aristocracy. These things don't go together many times.
'In a case like me, they would like to see me as their good old humble country lawyer - as before 1983, when I came to power and became a minister. But they will respect my authority only if I'm surrounded by a group of officers, and if I myself assume postures.
'On the 16th of February 1983 I took the oath of secrecy and office as a minister at Bangalore. On the same day there was a communal disturbance at Bellary - with a police firing, seven deaths, arson and looting. I immediately that night left for Bellary by car, 200 miles down. And I immediately assumed the authority there, and started directing the District Inspector of Police, the Deputy Commissioner of Bellary, and other officers. And I was able to control the disturbance in a day.
'As a lawyer, I had appeared before the Deputy' Commissioner of Bellary in several cases, where I used to address him as "Your Honour". But, as a minister, there was a transformation. I started giving him commands. Within a day there was a change in me. And people wouldn't have liked it, and the situation wouldn't have been controlled, if I had just been a mofussil lawyer. · It's a very strange society we've created.
Democracy has made it possible for people like us to have a different role.'
And his government had cut down on ministerial pomp. There had been a lot more in the Congress days: police escorts, red lights flashing to warn off cars, sirens. In those days people couldn't just turn up at the ministers' houses; they had to have an appointment.
Power came from the people. The people were poor; but the power they gave was intoxicating. As high as a man could be taken up, so low, when he lost power, he could be cast down. So the legislators were in a frenzy from the start, and in constant movement, like a group of penguins in an Antarctic blizzard, the ones at the outer rim seeking to work their way through the seething mass to the warm centre. The politics of the state, the comings and goings which filled the local newspapers, were the politics of alignment and realignment. When a majority became shaky, a politician's vote in the chamber became an asset: it could be sold any number of times. Recently (I heard this from another politician), there had been 10 very difficult men who required a lakh of rupees, 100,000 rupees, £4000, for every vote they cast in the chamber. The government and opposition parties had to raise funds to meet these expenses; the
ways they chose to raise' those funds could be controversial.
The politics of the state, as reported in the newspapers, were opaque to the visitor. In the politics of alignment and realignment there were no principles or programmes. There were only enemies or allies: penguin politics. What was true of this state, Karnataka, was true of other states as well. There were very many columns of the newspapers that one could ignore, or take as read. Political knowledge didn't come from learning the names, just as computer skill didn't come from trying to learn a computer programme by heart. The programmes could be changed or abandoned; the politicians could disappear, or move about very fast. It seemed miraculous that there was government at all. But, with the growth of the Indian economy, active governments generated the greatest profit for all. And out of the political frenzy there had come a kind of balance: for the first time in the history of India, perhaps, most people felt that they or their representatives, someone of their group, had a chance of getting to the warm centre of power and money.

ರೀಲಾಂಚ್! ರೀಲಾಂಚ್!! ರೀಲಾಂಚ್!!!

2011-02-02T14:28:00.000+05:30

ಬಹುಶಃ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಭೆಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಮಿತ್ರರು ಬೈದುಕೊಂಡಿರಲೇಬೇಕು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಫೋಟೋ.. ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹವಿರಲಿಲ್ಲ. ಟೈಮ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿಷಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರೂ ಕಾರಣ ಹೇಳಬಹುದು. ಈಗ ಅದರಿಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಅಲ್ವೆ?

ನಾವೆಲ್ಲ ಏಕತಾನತೆಯ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಬೇರೆಲ್ಲ ಜಂಜಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೊ ಉತ್ಸಾಹ, ಆಸಕ್ತಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬೇರೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಜಪಾನಿನ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವ ಕೊಠಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಓದ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಸ್ತು, ಒಂದು ಬಣ್ಣ ರಿಪೀಟ್ ಆಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಇತ್ತು. ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಹೂಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಹೂದಾನಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಹೂವಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಹಾಗೇ ಬಣ್ಣಗಳೂ ರಿಪೀಟ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕತಾನತೆ ಲವಲೇಶ ಕೂಡ ಇರಬಾರದೆಂದು ಅವರು ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುವ ರೀತಿ ಇದು. ಹೀಗೆ ಚಹಾ ಸೇವಿಸುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಸುಂದರವೂ, ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವೂ ಆಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಂತೆ.

ನಾನು ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆಗಾಗ ಬದಲಿಸುವುದು ಅಂಥದ್ದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ.

ಇಲ್ಲೇನು ಹೊಸತು ಮಾಡುತ್ತಾ ರಿಫ್ರೆಶ್ ಆಗುತ್ತೇನೆ. ಬಂದು ಹೋಗುವ ನೀವೂ ರಿಫ್ರೆಶ್ ಆದರೆ ನನಗೆ ಖುಷಿ..

ಸದ್ಯ ರೀಲಾಂಚ್ ಮಾಡಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶರ ಮನಕೆ ಕಾರಂಜಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೃತಿಯಿಂದ ಒಂದು ಇಷ್ಟವಾದ ಲೇಖನ ಇಲ್ಲಿ ಪಬ್ಲಿಶ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.. ನಂಬಿಕೆ, ವಿಧೇಯತೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮೌಢ್ಯ, ಆತ್ಮಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಕುರಿತು ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಲಾಸ್ಕಿ ಬರೆದ ಲೇಖನದ ಬಗ್ಗೆ ಲಂಕೇಶ್ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೇ ಓದು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ... ಖುಷಿ ಕೊಡಲಿ.. ಓವರ್ ಟು....

ವಿಧೇಯತೆಯ ಅಪಾಯಗಳು

ದೈಹಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಅಣಕಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಬಿಡಬಹುದೆಂದು ಎಂದೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು ಹುರುಪು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತೇನೆ. ಕಾಗದದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಪದಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆಯೇ ಹೊರತು ವಾಕ್ಯಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಕ್ಯಗಳಾಗದೆ, ಪ್ಯಾರಾಗಳಾಗದೆ ಅವರೆಲ್ಲವೂ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೀಗಿದೆ: ``ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚಿಂತನಕಾರ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಜೆ ಲಾಸ್ಕಿ `ವಿಧೇಯತೆಯ ಅಪಾಯಗಳು' ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವಿಧೇಯತೆಯ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಯೇ ವಿಧೇಯತೆಯಿಂದ ಏನೇನು ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೊಂದು ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸು''. ಇದು ನನಗೇ ನಾನು ಕೊಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಪ್ಪಣೆ. ಆರ್ಡರ್. ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಜೆ.ಲಾಸ್ಕಿಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೋದಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ್ದು ಬಹಳ ಕಾಣಿಸಿತು; ಅದು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಚಿಂತಕರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಲಾಸ್ಕಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಲಾಸ್ಕಿ ತರಹದ ಚಿಂತಕರು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವಂತಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲತಕ್ಕ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವಿಸ್ಮಯವಾಯಿತು. ಅದು ಹೀಗೆ. ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದ, ಪುರೋಹಿತ ಹೇಳಿದ್ದು, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಅನುಸರಿಸುವುದು ಒರ್ಳಳೆಯದು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತೇವೆ; ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಮಾತು, ಜಗದ್ಗುರುವಿನ ಮಾತು, ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತು ಎಂದು ವಿಧೇಯರಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವುದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ, ಚಿಂತಸದೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇವೆರಡೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಧೇಯತೆಗಳೇ; ಮೊದಲನೆಯದು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮೌಢ್ಯವಾದರೆ, ಎರಡನೆಯದು ಪರಿಣಾಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಇದು ಮೊದಲನೆಯದರಷ್ಟೇ ವ್ಯರ್ಥ. ಕಳೆದ ಸಾವಿರ ವರ್ಷದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಚಚರ್್ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಚಚರ್್, ಬೈಬಲ್ ಮತ್ತು ಪಆದ್ರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ, ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಅಕ್ಷರ ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಎಲ್ಲರ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಳದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಂದಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕು ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ವತರ್ಿಸುವಂತೆ ಕಂಡರೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಂಕಟ, ವಿಶೇಷ ತೊಳಲಾಟ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಜನ ಸಮೂಹದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ತನ್ನ ಆಳದ ಅನಿಸಿಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆತನ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕು. ಆತನ ಅನಿಸಿಕೆ ನೀಶೆ ಎಂಬ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಂಥ ಅಪೂರ್ವ ಅನಿಸಿಕೆ ಇರಬಹುದು; ಅದರಿಂದ ಒಂದು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಕ್ರಮವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನಿಸಿಕೆ ಒಂದು ಪುರಸಭೆಯ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಖಂಡನೆ ಇರಬಹುದು; ಅದು ಪುರದ ಜನರಿಗಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಬದುಕು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕು -ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದು ಜೀವ ಹೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಲಾಸ್ಕಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ : ``ಸಾಮೂಹಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಮಾತು ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಯಾವುದನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತ ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೋ ಅದು ಬೇರೆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೆಂದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಆಸ್ತಿ, ಮದುವೆ, ಧರ್ಮ, ಶಿಕ್ಷಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಲ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವುಗಳೆಲ್ಲದರ ಅನುಭವವನ್ನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಇವತ್ತಿನ ನಾವು ನಮಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದು ಕರ್ತವ್ಯ; ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಅನುಭವ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಿಮಯಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ರೂಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಗಲೇ ಇರುವ ನಿಯಮಗಳು, ಕಾನೂನುಗಳೆಲ್ಲ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅನುಭವವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರೂಪುಗೊಂಡಂಥವು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಾನೂನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೆಂದರೆ ಅರ್ಥ ಆತ್ಮಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ; ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬರುವುದು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗದಿದ್ದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅನುಭವ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಅಂಥವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ....'

`ನಾವು ಎಂಥೆಂಥ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ! ಒಬ್ಬ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಸಮಾಜವಾದವನ್ನು ನಂಬುವವರೆಲ್ಲ ಹಣ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸೋತವರು! ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಅಲ್ಲದವರು ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ! ಸಮಾಜವಾದದ ಬೇರುಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ. ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಪಾದ್ರಿಗಳು ಜನನ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲವನ್ನಾದರೂ ತೋರಬೇಕಲ್ಲವೆ- ಇಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ...''
ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಲಾಸ್ಕಿ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವುದು ಇವತ್ತಿಗೂ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಪರಿಸರವಾದ, ಧರ್ಮ, ವೈಚಾರಿಕತೆ, ಸಮಾಜವಾದ- ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಐದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಕೆಂಪು ಬಾವುಟ ಹಿಡಿದು ``ಸ್ಟಾಲಿನ್ ವಾದ ಅಮರವಾಗಲಿ!'' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವನೇ ಇವತ್ತು ಅಡ್ವಾಣಿ ವಾದವನ್ನು ಬಾಯಿತುಂಬ ಘೋಷಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ನಡುವೆ ಇಂದಿರಾ, ರಾಜೀವ್ ಎಲ್ಲರ ವಾದ ಮೊಳಗಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಸಿಡಿದೆದ್ದು ನಿಜವಾದ ಪರಂಪರೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ದಿಟ್ಟರೂ ಇಲ್ಲ. ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಲಾಭದಾಯಕ ಭವನಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭೋಜನ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಒಸ ಗಾಂಧೀ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಬಲ್ಲವರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ವಿಧೇಯತೆಯ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು.
ಲಾಸ್ಕಿ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಈಗ್ಗೆ ಅರ್ಧ ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ಆದದ್ದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜಾನ್ ಗಂಥರ್ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಮೆರಿಕನ್ ಪತ್ರಕರ್ತನಿದ್ದ; ಈತ ಬರೆದ `ಇನ್ಸೈಡ್' ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇವತ್ತಿಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಈತ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಖ್ಯ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಖುದ್ದು ಕಂಡು ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದ. ಎರಡನೆಯ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧ 1945ರಲ್ಲಿ ಮುಗಿದ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಗೇರಿ, ಪೊಲೆಂಡ್, ಚೆಕೊಸ್ಲಾವಾಕಿಯಾ, ಯುಗೋಸ್ಲಾವಿಯಾ, ರುಮೇನಿಯಾ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳು ರಷ್ಯಾದ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಆದವು; ಇಟಲಿ, ಜರ್ಮನಿ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷ ಬೆಳೆಯ ತೊಡಗಿ ಈ ದೇಶಗಳು ಯಾವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಆಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಗಂಥರ್ ಆಗತಾನೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಆದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ತಂಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಓಡಿದ. ಆಗ ಇಟಲಿ ದಿವಾಳಿಯೆದ್ದ, ಅಸ್ತವ್ಯವಸ್ತವಾದ ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೆಸರಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಾಗಿದ್ದ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಎರಡೇ- ಒಂದು ಚಚರ್್, ಇನ್ನೊಂದು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾಟರ್ಿ. ಶೇ. 98 ಭಾಗ ಜನ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ 45 ಭಾಗ ಜನ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು! ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಸಂಪ್ರದಾಯವಂತರೂ ದೈವಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರೂ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿಯೂ ಧರ್ಮ ವಿರೋಧಿಯೂ ಆದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ? ಇಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸೊಗಲಾಡಿತನ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಸಾಧಕತನದ ``ವಿಧೇಯತೆ'' ಕಂಡುಬರುವುದು. ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಬಡತನ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಬೆಳೆಯುವುದೆಂದು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ನಂಬಿದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು, ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆ ಮೂಲಕ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಪಾಪವೆಂದು ಹೇಳುವ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಪಾದ್ರಿಗಳು- ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯರುಗಳೇ! ಈ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಇವತ್ತು ಇಟಲಿಯಲ್ಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚುತ್ತೇವೆ. ಸಕರ್ಾರಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟರೂ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹೊಲಸೆದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಇಟಲಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಿಜ; ಅಮೆರಿಕದ ನೆರವು, ನೇಟೋ ರಕ್ಷಣೆ - ಇದೆಲ್ಲ ಸಹಾಯಕವಾದವು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ದೃಶ್ಯ ಭೀಕರವಾದದ್ದು. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಹತ್ತಾರು ಜನ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ; ಸಾವಿರಾರು ಜನ `ಗಣ್ಯ' ರಾಜಕೀಯ, ವಾಣಿಜ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಜೈಲಿಗೆ ತಳ್ಳಲಾಗಿದೆ; ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಳ್ಳರ ಪಡೆಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು, ರಾಜಕೀಯ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಮಾಫಿಯಾವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದವರು, ಚುನಾವಣೆಯ ವಂತಿಗೆಗೆಂದು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಲೀರಾಗಳನ್ನು ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿದವರು- ಇವರೆಲ್ಲ ಜೈಲಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತಾ ಇಟಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆ ಗತಿ ಬರಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿ, ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಕೈಗಾರಿಕೊದ್ಯಮಿ ಜನರ ಕೋಪವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ; ಪಾಲರ್ಿಮೆಂಟ್ ಸದಸ್ಯರೇ ತಮ್ಮ ಕುಟಿಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಚಚರ್ಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ, ದಿನನಿತ್ಯದ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಕರ್ಾರ ಜೋರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಂಬಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಭೂಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದವರು ಅರಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಕಎಲವು ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಸಕರ್ಾರವನ್ನು ಬಲಿಷ್ಠಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅದನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿ ಇಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರಸು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾವೇ ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅವರು ನಿಗಾ ವಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕಾನೂನು ಮಾಡಿದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು `` ಇಲ್ಲಿರುವ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಖರ್ಾನೆಗೆ ಕಬ್ಬು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಏರಿಯಾದ ಜನ ಕಬ್ಬು ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆಯಬೇಕು'' ಎಂಬುದು. ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಲಾಭದಾಯಕ ಕೃಷಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಖರ್ಾನೆಯ ಕರ್ತವ್ಯ; ಸಕ್ಕರೆಗೆ ತಕ್ಕ ಬೆಲೆ ಸಿಕ್ಕುವಂತೆ ಏಪರ್ಾಟಾಗುವುದು ಮಾಕರ್ೆಟ್ ನಿಯಮಗಳಿಂದಾಗಿ. ಇಲ್ಲಿ ಸಕರ್ಾರಕ್ಕೆ ಏನು ಕೆಲಸವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅರಸು ಮಾಡಿದ ಇನ್ನೊಂದು ನಿಯಮ ``ಹರಿಜನರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಆ ಜಮೀನನ್ನು ಪಡೆದು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗುವವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಾರದು''.
``ನನಗೆ ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷವೋ, ಹತ್ತು ವರ್ಷವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅದನ್ನು ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿ. ಆದರೆ ಇದು ಹರಿಜನರ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯದ ಜಮೀನಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಸಕರ್ಾರದಿಂದ ಪಡೆದ ಜಮೀನಿಗೆ ಮಾತ್ರವೆ? ಹರಿಜನರ ಕುಟುಂಬವೊಂದು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಆಸ್ತಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆಯೇ?'' ಅಂದೆ.
ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ದಲಿತ ಸಂಘರ್ಷ ಸಮಿತಿಯ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ, ``ಅದೆಲ್ಲ ವಿವರ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ದಲಿತರ ಜಮೀನನ್ನು ಯಾರೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಕೊಳ್ಳದಿರುವಂತೆ ಕಾನೂನು ಆಗಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹರಿಜನರು ಭೂಮಾಲೀಕರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ'' ಅಂದರು.
ನಾನು ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ, `` ಇದನ್ನೇ ನಾನು ಮೌಢ್ಯ ಅನ್ನುವುದು. ಕ್ಲೀಷೆ ಮತ್ತು ಎಂದೋ ನಂಬಿದ್ದಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯತೆ- ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ. ನಿಮಗೆ ಮನೆ, ಆಸ್ತಿ, ಒಡವೆ, ಜಮೀನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯನ್ನು ಒಡವೆಗೆ, ಒಡವೆಯನ್ನು ಮನೆಗೆ, ಎರಡನ್ನೂ ಜಮೀನಿಗೆ, ಜಮೀನನ್ನು ಹಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವು ಸಂಪತ್ತು. ಅವುಗಳ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ ಮತ್ತು ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಕನ್ವಟರ್ಿಬಿಲಿಟಿ. ಈಗ ಒಂದು ಹರಿಜನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹತ್ತಿರ ಐದು ಎಕರೆ ಜಮೀನಿತ್ತು ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅದರಲ್ಲಿ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಚೀಲ ರಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾವಿರ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಹಣ ಬರುತ್ತದೆ. ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾಡಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇವು ಯಾವನ್ನೂ ಹರಿಜನರು ಮಾಡಕೂಡದು ಎಂದು ಶರತ್ತು ಹಾಕುವರು ಅವರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಶರತ್ತು ಹಾಕುವವರು ಮೂಢರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕೃಷಿ, ಉದ್ಯಮ ಕೈಗಾರಿಕೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಸ್ಥಾನವಿದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ವಾದಿಸುವವ ಹುಂಬ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೆ?''

-ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 22, 1993

ಲವ್ ಯು ರೆಹಮಾನ್

2011-01-06T13:18:00.001+05:30

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು

2011-01-01T13:38:00.000+05:30

ಯೂ ಆರ್ ಗ್ರೇಟ್...

2010-12-21T16:28:00.000+05:30

ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದೆ..

2010-12-15T11:43:00.000+05:30

ಇಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಾರದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ.. ಕಳೆದ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಕ್ಷರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದೂ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೂ... ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾಧ್ಯಮ- ಕತೆಯೋ, ಕವಿತೆಯೊ- ಯಾವುದೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೆ.. ಹೀಗೆ ಕಳೆದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಒತ್ತಡದ, ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಸಂಗತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಹಲವು ಕ್ಷಣಗಳು ಈಗ ಕವಿತೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದೇ ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾಧ್ಯಮವೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಮಿಂಚಿದ ಹಲವು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆರೇಳು ಆರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ...

ಹೆಗಲ ಮುಟ್ಟಿದ ನೆರಳು
ನಿನ್ನ ಮುಟ್ಟಿದ ಬೆರಳು
ನಾಳೆಗೆ ಚಿಗುರುತ್ತದೆ.
*
ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ
ನೀನು ಯಾವ ಚಿತ್ರ
ಬರೆದಿದ್ದೆ?
ಮಿಸುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ,
ಯಾವ ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿದ್ದೆ?
*
ಹೇಳದೆ ಉಳಿವ ಮಾತುಗಳು
ಹಿಗ್ಗುತ್ತಿವೆ ಜಗದಗಲ
ನಿನ್ನನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಬಹುದು
ಕಾದು ನೋಡು...
ಕರಗಿದರೆ ಮಳೆಯಾಗಿ
ಚೆಲ್ಲಿದರೆ ಗಾಳಿಯಾಗಿ
ಒಸರಿಸಿದರೆ ಬಿಸಿಲಾಗಿ
ಮುಟ್ಟಬಹುದು...
ಯಾವ ಕಾವಿಗೆ ಕಾದ
ಮೊಟ್ಟೆಗಳೊ
ಮರಿಯಾಗಬೇಕಿವೆ.
*
ಇಲ್ಲೊಂದು ಪುಳಕದ ಝರಿ
ಇನ್ನು ಮೊರೆತ...
*
ನಡುರಾತ್ರಿಯ
ನಮ್ಮ ಮಾತು
ಕದ್ದು ಕೇಳುವರಾರು,
ಕೇಳಿದರೂ ಕೇಳಬಹುದು
ಕನಸುಗಳು
ಹೊಸ ಭಾವಕ್ಕಾಗಿ
ಹೊಸ ರೂಪಕ್ಕಾಗಿ
ಹುಚ್ಚು ಮನದ
ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದ ಮಾತು
ಮೊರೆಯಲಿ ಬಿಡು,
ಜಗಕೆ ನಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ
ನಮಗದರ ಗೊಡವೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.
*
ಕಿಡಿಯಂತೆ ಸುಡುವ
ಪಟಪಟನೆ ಒದ್ದಾಡುವ
ನನ್ನ ಹೊಕ್ಕಳ ಸುಳಿಗೆ
ನಿನ್ನ ಬೆರಳೇ ಉತ್ತರ.
*
ಈ ಸಂಜೆ
ನೀನು
ಟೀ
ಸಿಗರೇಟು
ಸಿಗುವ ಖುಷಿಯಷ್ಟೆ
ನಾನು..
*
ನನ್ನೆದೆ ಬಿಸುಪು
ಎಲ್ಲ ಬೇಸರವನು
ಕರಗಿಸಲಿ
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯಲಿ
ಕನಸ ಕಸರೂ ಬೇಡ
ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನದಾಗಲಿ
*
ಸಂಭ್ರಮದಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗುವುದು
ಒಂಟಿತನವ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು
ಯಾಕೆಂದು ನೀನೇ
ಹೇಳು...
*
ಹೋಗು ಹೋಗು ಸುಮ್ಮನೆ
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಮಾತು
ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ನೀನಿಟ್ಟ ಚಿಟ್ಟೆ
ಹಾರಿ ಹೋಗಿದೆ,
ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟ ಹೋದ
ಚಂದ್ರನ ಚೂರು
ಕೆಂಡವಾಗಿದೆ.

ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಿರಂ ಮತ್ತು ನೀವು...

2010-11-27T11:48:00.003+05:30

ಪಟ್ಟ ಪಾಡೆಲ್ಲವು ಹುಟ್ಟು ಹಾಡಾಗುತ....

2010-11-26T15:40:00.000+05:30

ಕರುಳಿನ ವಚನಗಳು ಅನ್ನುವ ವಚನಗಳ ಗೊಂಚಲೊಂದನ್ನು ಬೇಂದ್ರೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಹನ್ನೆರಡನೇ ಶತಮಾನದ ವಚನಕಾರರ ಜೊತೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುವಿನ ಜೊತೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರಿಗೆ ಇರುವ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಆಪ್ತಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಅಲ್ಲಮನು ಸೇರಿದಂತೆ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಶತಮಾನದ ಶರಣರ ವಚನಗಳು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾದ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಮತ್ತು ಅಲೌಕಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ವಿವೇಚಿಸುವಂತವು. ಆದರೆ ಆ ರೀತಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಎಂದರೆ ದೈವದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವಂತಹ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಬರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ನಮ್ಮ ಲೋಕದ ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳೆಂದರೆ ಅದು ತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದೊಳಗಡೆ ಮಕ್ಕಳ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಇರುವುದೇ ನಾವು ಕಾಣುವ ನಮ್ಮ ಲೋಕ. ಅದನ್ನು ಕುರಿತೇ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಕರುಳಿನ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಂದ್ರೆ ಪುರಾಣದ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂದು ತಾಯಿ- ಮಕ್ಕಳ, ತಂದೆ-ಮಕ್ಕಳ ಸಂಬಂಧದ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಾರೆ.
`ಆಡು' ಪದ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

ನನ್ನ ಮದ್ದಾನೆಯೇ!
ನಿನ್ನ ತೋಳ ತೊಂಡಿಲಾಡಿಸಪ್ಪ ಮಗುವೇ
ಆಡು ಆಡು
ನನ್ನ ಪಾರಿವಾಳವೇ!
ನಿನ್ನ ಗೋಣನ್ನಾಡಿಸಪ್ಪ ಮಗುವೇ
ಆಡು ಆಡು
ನನ್ನ ಅರಸಂಚೆಯೇ!
ಅಡಿಯಿಡು ನಡೆ ನಡೆ...
ನನ್ನ ಅರಗಿಳಿಯೇ!
ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚು ನುಡಿ ನುಡಿ
*******
ನಾನು ಈ ರೀತಿಯ ಪದ್ಯಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಏಳೆಂಟು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಸೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬೇಂದ್ರೆ ಬರೆದಿರೋದೆ ಎಂಟು ಕವಿತೆಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಏನು ಗತಿ? ಇವತ್ತಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದೆ ಹಾಗೆ. ಕುವೆಂಪು, ಪು.ತಿ.ನ, ಕೆ.ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಎಲ್ಲರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಗತಿ ಬಂದಿದೆ. ಅವರ ನಾಲ್ಕಾರು ಗೀತೆಗಳಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಅವು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿವೆ. ಉಳಿದ ಬಹಳಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕವಿತೆಗಳು ಆಜ್ಞಾತದಲ್ಲಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಈ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಹಾಡಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಡಿದರೆ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಟ್ಯೂನ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಅವರಂತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡ್ತಿದೀಯ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ ನಿನಗೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ನೀನು ಅವರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡ್ತಾ
ಇದೀಯ ಅಂತಾದರೆ ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಡಿಜಠಿಜಚಿಣಜಡಿನ ಛಿಡಿಜಚಿಣ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀವಿ ವಿನಃ ಛಿಡಿಜಚಿಣಜಡಿನ ಛಿಡಿಜಚಿಣ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರದೇ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಒಂದು ಏಳೆಂಟು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಅದರಿಂದಾಚೆ ಇರಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೋಸ್ಕರ ಕವಿತೆ ಬರೆದಂತೆ ಕಾಣಿಸ್ತದೆ.
*******
ಪಟ್ಟ ಪಾಡೆಲ್ಲವು ಹುಟ್ಟು ಹಾಡಾಗುತ
ಹೊಸದಾಗಿ ರಸವಾಗಿ ಹರಿಯುತಿದೆ...
ಕೊಟ್ಟದ್ದೆ ರೂಪವು ಇಟ್ಟದ್ದೆ ನಾಮವು
ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ ಹುರುಳೆಂಬ ಮದದೊಳಿರೆ
ಬ್ರಹ್ಮಪಟ್ಟವನೇರಿ ರೂಪಕ - ಶಕ್ತಿಯು
ಸೃಷ್ಟಿಯನಳೆದಿತು ದೃಷ್ಟಿಯೊಳೆ (ಸಖೀಗೀತ)
ಬೇಂದ್ರೆಯವರ `ಸಖೀಗೀತ' ಕನ್ನಡ ಕವಿತೆಯ ಒಂದು ಉಜ್ವಲ ಸೃಷ್ಟಿ. ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪುನರುಕ್ತವಾಗುವ `ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಅಂಟಿದ ನಂಟಿನ ಕೊನೆ ಬಲ್ಲವರಾರು ಕಾಮಾಕ್ಷಿಯೇ' ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಕವಿಗೂ `ಕಾವ್ಯಕ್ಕೂ ಅಂಟಿದ ನಂಟು' ಗಾಢವಾದದ್ದೆಂಬುದನ್ನು ಈ ವೃತ್ತಾಂತ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹುರಿಗೊಂಡಿರುವ ನೆಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಭಿತ್ತಿಯಾಗಿ ರೂಪಕಗೊಂಡಿದೆ. ಬೇಂದ್ರೆ ಕವಿತೆಗಳ ಮೊದಲ ಒದಿಗೆ ಯಾವ ವಿಮರ್ಶಕನ ಸಹಾಯವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ. ಅವರ ಕವಿತೆಗಳು ಓದುಗನೊಂದಿಗೆ ನೇರವೂ, ಸಹಜವೂ ಆದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಓದುಗನನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಕವಿತೆಗಳು ಅವನನು ಕೆಣಕುತ್ತವೆ.
*****
ಅವರ ಕಡೆಯ ಭಾಷಣದ ಕಡೆಯ ಮಾತುಗಳು..

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ನಾನು ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನೀವೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಒಂಚೂರು ಓವರ್ ಹಿಯರ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಿರಿ ಎಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ, ನೀವೇ ಗಮನಿಸಿ ಆ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಅಥವ ಒಂದು ಸಿಗ್ನಿಫಿಕೆನ್ಸ್ನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಈ ಕವಿತೆ ನೆರವಾಗಿಲ್ಲವೇ? ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಅವರ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕಡೆಗೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಟೀಕೆಯ ಮಾತನ್ನಾಡಿ ಮುಗಿಸುವುದೇ ವಿಮರ್ಶೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದಂತೆ ಈಗ ನಾನು ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ... ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲೋ ಆರೋಗ್ಯ ತಪ್ಪಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು; ಆದರೆ ಈಗ!.. (ಆಶ್ಚರ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ) ಇದು ನಿಜ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆ ತರಹದ ವಿಚಾರಗಳುಂಟು, ಕವಿತೆಯನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಥೆರಪಿ ಎಂದೂ ಕರೆಯುವುದುಂಟು .
(ಅಕ್ಷತಾ ಸಂಪಾದಿಸಿರುವ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಂದ್ರೆ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ)

ಕಿರಂ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಬೇಂದ್ರೆ.. ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ...

2010-11-25T11:23:00.003+05:30

ವಿಶ್ವದೊಳನುಡಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಸುತಿಹನಿಲ್ಲಿ
ಅಂಬಿಕಾತನಯನಿವನು!

`ನಾನು' ಕವಿತೆಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಾತು, ನನ್ನ ಕವಿತೆ ವಿಶ್ವದ ಅಂತಸ್ಥವಾಗಿರುವ ನುಡಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಅಷ್ಟೆ ಈಗೇನು ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಆ ನಮ್ಮ ಮಾತು ವಿಶ್ವದೊಳನುಡಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕವಾಗಿರುವ ಧ್ವನಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮಾತಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಕವಿಯನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಬರಿಯ ಕವಿತೆಯನ್ನೇ ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕವಿತೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹೀಗಲ್ಲದೆ ಕವಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ನಾವು ಒಳಗಾದರೆ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೀ ಭಾವುಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಏಟ್ಸ್ ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ `ನರ್ತಕನನ್ನು ನೋಡಬೇಡ ನರ್ತನವನ್ನು ನೋಡು' ಎಂದು. ಈ ಮಾತು ಕಾವ್ಯಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನೋಡಬೇಕಾದ್ದು
ಕವಿತೆಯನ್ನೇ ಹೊರತು ಕವಿಯನ್ನಲ್ಲ.
******
ಪಾಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೇಮದ ಪ್ರಥಮಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿರುವ `ಮನದನ್ನೆ' ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡುದರ್ಪವನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಸಖೀಗೀತದಲ್ಲಿ ಪಾಕಗೊಂಡ ಪ್ರೇಮವಿದೆ. ಆಶಾದೇವಿಯವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ `ಮನದನ್ನೆ' ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಸ್ತಬ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಖೀಗೀತದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

`ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ ಪುರುಷ ಈಕ್ಷಿಸಬಹುದೆಮ್ಮ
ಅಕ್ಷಿನಿಮೀಲನದೆದೆಮರಳು
ಪ್ರಿಯಳ ಸಮಾಗಮ ನಿಮಗೊಂದು ನೋಟವು
ನಮಗದು ಸಮರಸ ಸಂಗಮವು
ನಿಮಗೇನು ರಮ್ಯತೆ ರಸಿಕಗೆ ಕರೆಯುವ
ನೂರು ಹಾದಿಯಲೊಂದು ಅದು ಹಾದಿಯು
ನಮಗೆ ಜೀವನದಾಟ-ಪಾಟದ ನೋಟದ
ಬೇಟದ ಕೂಟದ ಸುಸಮಾಧಿಯು.'

ಹೆಣ್ಣು ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನೇ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಲೇ ಅದರ ಮೊನೆ ಗಂಡಿಗೆ ತಾಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮವಿದೆ. ನಿಜವಾದ ದಾಂಪತ್ಯದ ಸಮಪಾಕದ ಸ್ಥಿತಿ ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪ ಪಡೆದಿದೆ. ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕವಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾನೇ ಅನ್ನಿಸ್ತದೆ. `ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದರೆ..' ಎಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕವಿಗೂ ಈ ಕವಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಯ
ಸಂಬಂಧ? `ನಮ್ಮೂರು ಚೆಂದವೋ ನಿಮ್ಮೂರು ಚೆಂದವೋ?' ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯದಲ್ಲ ಇದು. ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಂತಸ್ಥವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ... ಹೆಣ್ಣೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೋ ಅಥವಾ ಗಂಡಸು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಎನಿಸುವಂತೆ ಸಖೀಗೀತದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿತಗೊಂಡಿದೆ.
****

ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಕಾವ್ಯದ ಓದಿನಿಂದ ಹಲವು ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಅವರ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯದ ತನ್ಮಯತೆಗೂ, ಗೇಯಗುಣಕ್ಕೂ, ಅದರ ರಮಣೀಯ ಶಕ್ತಿಗೂ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಓದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಕಾವ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ರಸಾನುಭವವನ್ನು ಕೊಡುವ ಅಂಶ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸುವ ಕ್ರಮ ಇದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನ ಏರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಓದಬೇಕಾಗಿದೆ.

(ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಂದ್ರೆ ಕೃತಿಯಿಂದ ಕಿರಂ ಉಪನ್ಯಾಸದ ಸಾಲುಗಳು)

*****

ಅಹರ್ನಿಶಿ ಅಕ್ಷತಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಕಲನ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡದ ಕಾವ್ಯ ಜಂಗಮ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಕಿ.ರಂ.ನಾಗರಾಜು ಅವರು ಬೇಂದ್ರೆ ಕಾವ್ಯ ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರ ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೇಂದ್ರೆ ಕಾವ್ಯಮೋಹಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಅಗಲು ಕಡೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಬೇಂದ್ರೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಎಷ್ಟು ಕಾವ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಬೇಂದ್ರೆ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿದರು ಅಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಗೊಲ್ಲ.

ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಓ.ಎಲ್.ನಾಗಭೂಷಣಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಕಿರಂ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು ಇವು:

"ಕಿರಂ ದಿನದಿನವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕಂಡಂದಿನಿಂದ ಅವರು ಖಾದಿಯ, ಕೈಮಗ್ಗದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ತೊಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಶುಭ್ರ ಸ್ವಚ್ಛ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆ ಹೊತ್ತಿನ ಲಹರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಅಕ್ಕನೋ, ಪಂಪನೋ, ಬೇಂದ್ರೆಯೋ, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವೋ, ಯಾವುದೋ ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತನ್ನೊಡನೆ ಎದ್ದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತಾನು ಕಂಡದ್ದನ್ನು, ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಉಜ್ವಲವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಆ ಉಜ್ವಲತೆ ಸುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಕಂಡವರಂತೆ, ಜೊತೆಯವರ ಮಿತಿಗಳು ತಮಗೇ ಅಡ್ಡಿಯಾದಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾ ಆದರೂ ಹಟ ಬಿಡದೆ ದಣಿವರಿಯದೆ ಅರ್ಥಗಳ ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾ ತಾನು ಕಂಡದ್ದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವುದರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಹಾಗೆಲ್ಲ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾ ನನಗೆ ಅರಿವಿರದ ಯಾವುದೋ ಲಿತನವನ್ನೋ ತಳಮಳವನ್ನೋ ಸಿಟ್ಟನ್ನೋ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೋ ಗೀಳನ್ನೋ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲೋ ಅಥವಾ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲೋ ಅಥವ ಗೊತ್ತಿರದ ಅದರಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಲೋ, ತೀವ್ರವು ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಲೆಂದೋ ಮೈಮರೆವಿನ ಚೀರಾಟದ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮಕ್ಕೆ ದಾಟಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಅಥವ ತಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಲೋಕವೇ ನಿಜ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಇದ್ದವರು ಕಿರಂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಿಜಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠವಾಗಿ ಇದ್ದವರು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು- ಕಾವ್ಯವೇ ಸಕಲವೂ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ, ಆರೋಗ್ಯವೂ ಅದೇ, ಅನಾರೋಗ್ಯವೂ ಅದೇ, ರಾಜಕೀಯವೂ ಅದೇ, ಉದ್ಯೋಗವೂ ಅದೇ, ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಅದೇ, ಪ್ರೀತಿಯೂ ಅದೇ, ಮುನಿಸೂ ಅದೇ. ಅನುಭವದ ಬಯಲನ್ನು ಅರ್ಥದ ಆಲಯವಾಗಿಸುವುದೇ ಬದುಕು ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ.''

***
ಜತೆಗೆ ನೀಷೆಯ "ಹುಚ್ಚುತನವೇ ಅನುಗ್ರಹ" ಅನ್ನೋ ಕೃತಿ (ಭಾನುವಾರ) ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಟಿ.ಎನ್.ವಾಸುದೇವ ಮೂರ್ತಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದು ಮಹಮ್ಮದ್ ಪಂಚ್

2010-11-21T14:20:00.000+05:30

ಪಿ.ಮಹಮ್ಮದ್ ಸದ್ಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಕಾರರು. ನಾಲ್ಕೈದು ಕಾಲಂಗಳ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಗೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಒಂದು ಬರಹದಷ್ಟೇ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ತಟ್ಟಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಅವರ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳಿಗಿದೆ. ಇವತ್ತಿನ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರವನ್ನೇ ನೋಡಿ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಭಂಡತನವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ (ಬಿದ್ದಿರುವ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೈಮುಗಿದು ಕೂತಿರುವ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ). ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕವನ್ನು ಇವರಷ್ಟು ರಂಜನೀಯವಾಗಿಯೂ, ಅಷ್ಟೇ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದವರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಅಲ್ಲ. ನೆರೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸರ್ಕಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಶಾಸಕರು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೈಎತ್ತಿದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ್ದ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ರೆಡ್ಡಿಗಳು ಲಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದಿರಿನಂತೆ ಶಾಸಕರನ್ನು ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಬಂದಿದ್ದು, 20-20 ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ 20 ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಗೌಡರು ಫೀಲ್ಡಿನ ಪಿಚ್ ಅಗೆಯೋದು ಇಂಥ ಮರೆಯಲಾಗದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು ಮಹಮ್ಮದ್. ಅವರ ಗೆರೆಗಳಷ್ಟು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೂಪಾಗಲಿ..

ಇಂಥ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ನಡುವಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆ.

ಇವತ್ತು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರೋ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ

ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳು

2010-11-18T19:11:00.000+05:30

ಕಳೆದ ಭಾನುವಾರ ದೇವರಾಯ ದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಗ ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಮೆಟ್ಟಿಲ ಎರಡು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ, ಪಾನೀಯಗಳ ಅಂಗಡಿ. ಹಾಗೇ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಸಾಲ ಎಡ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಂಡತಿಯದ್ದು ತಿಂಡಿ ಡಿಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್, ಗಂಡನದ್ದು ಟೀ ಕಾಫಿ. ಮಧ್ಯೆದಲ್ಲಿ ಮಗ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವುದು, ಚಿಪ್ಸು, ಕೂಲ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸು.. ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು. ನಾವು ಟೀ ಕುಡಿಯಲು ನಿಂತಾಗ ಈ ಹುಡುಗ ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಈರುಳ್ಳಿ ಹೆಚ್ಚುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ನಾವು ಅವರಪ್ಪನಿಂದ ಟೀ ತಗೊಂಡು ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪ, ಕೋತಿಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವುದೋ ಊರಿಂದ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಕ್ಯಾಟರ್ ಬಿಲ್ಲು ನೋಡಿದರೂ ಬೆದರಿ ಹೋಗುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿದೆವು. ಇಷ್ಟರ ನಡುವೆ ಈ ಹುಡುಗ ಒಮ್ಮೆಯೂ ತಲೆ ಎತ್ತದೆ ಹೆಚ್ಚುವುದರಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಹುಡುಗ ಕಾಮ್ ನೆಸ್ ನೋಡಿ ನಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ. 8-10 ನಿಮಿಷ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ವಿ. ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮಾತಾಡಿದ್ದಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿವರ್ಗೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಕತಾಳೀಯ, ಅವತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ದಿನ!

ನಾಮ ಹಾಕುವವರು! ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ. ಯೋಗ ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಾ ಹೊರಟರೆ ಮಧ್ಯೆದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸಿಗ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ಸಕಲ ಸಲಕರಣೆ ಜತೆಗೆ ಕೂತಿರ್ತಾರೆ. ಮೇಲೆ ಹೋದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆಯೇ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ನಾಮ ಹಾಕಲು ಸಿದ್ಧ ಇರ್ತಾರೆ. ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳೋರು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು..

ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪರವಾಗಿ...

2010-11-10T11:33:00.001+05:30

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಭಿನ್ನಮತ, ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿಗಳಿಗೆ ಸೇಲ್ ಆಗ್ತಿರೋದು, ಮಂತ್ರಿಗಿರಿಗೋಸ್ಕರ ಬ್ಲಾಕ್ ಮೇಲ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ರಾಜ್ಯದ ಜನರಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಗೌರವ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ.
ಅಧಿಕಾರ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭೂಮಿ ಬಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಪಕ್ಷದಿಂದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡು ಮತದಾರ ತನ್ನ ಹಣೆ ಹಣೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಂಡು ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಶಾಪವನ್ನೂಹಾಕಿದ್ದಾಯ್ತು.
`ಅವರ್ಯಾರು ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಇವರಿಗೆ ಓಟು ಹಾಕಿದೆ, ಅವರೂ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ರೂ ನಾವ್ ಮಾಡಿದ್ರೇ ತಪ್ಪಾ' ಅಂತಾರೆ ಅಂತ ಮತದಾರ ಛಿ, ಥೂ ಅಂತಾ ಉಗುಳಿದ್ದಾನೆ.
ಬಸ್ ಹತ್ತಿ, ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ರಿ, ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಓದುಗರ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ, ರೊಚ್ಚಿನ ಮಾತುಗಳು.
ಇರಾನಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ಕೊಂದುಬಿಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಸಾಯಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಅತಿರೇಕದ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಕಡಮೆ ಇಲ್ಲ.
ಈ ''ಅತಿ''ಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ರಾಜಕಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಸಿನಿಕತನ ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೇ, ಔಟ್ ಲುಕ್ ಸಂಪಾದಕ ವಿನೋದ್ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರ ''ಮಿಸ್ಟರ್ ಎಡಿಟರ್ ಹೌಸ್ ಕ್ಲೋಸ್ ಯು ಆರ್ ಟು ದಿ ಪಿ.ಎಂ.'' ಅನ್ನೋ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಲೇಖನ, ''Indefence of Politicians..'' ಅಂತ.
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇರುವವರು, ವಿಚಾರವಂತರು, ದ್ವೇಷಿಸುವುದು, ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ಅಡ್ಡಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಚ್ಚರಿ, ಆಂತಕದಿಂದ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಮೆಹ್ತಾ. ಇದು ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಅಂತಾರೆ ಅವರು.

Unfortunately, the low esteem in which politicians are held spells disaster for good governanance and healthy democracy..

ಅನ್ನೋದು ಮೆಹ್ತಾ ನಿಲುವು

ಭ್ರಷ್ಟ, ಅಸಮರ್ಥ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಡೀ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದು ಇಂಥ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.

The 'hate politician' mood, if allowed to persist and intensify can lead to even more dangerous consequence...

ಈ ಕನ್ ಸೀಕ್ವೆನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ರಾಜಕಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿ, ತಾತ್ಸಾರ ಹೆಚ್ಚಿ ಮತದಾನ ಕಡಮೆಯಾಗುವುದು ಕೆಟ್ಟ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಏಕಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ತೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವಾತಾವರಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಹರಿದಾಡಿದ್ದವು.

ಮೆಹ್ತಾ ತಮ್ಮ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಅದೇ ನಿಲುವಿನದ್ದು;

ಇದರ್ಥ ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಲ್ಲ, ಜಾಣ ಕುರುಡುತನವಿರಬೇಕೆಂದೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕೆಟ್ಟವರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹೇಳುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ನುಂಥ ನಿಲುವು ತಳೆಯುವುದು ತಪ್ಪು. ಯಾಕಂದ್ರೆ..

If electorate comes to believe that politicians are not only irrelevent but an impediment to order and progress, they will begin to look at options of governance which either eliminate or minimise the role of elected representative. Alas, that way lies dictatorship and totalitarianism.

However misguided this minority (politicinas) may be we need them more than they need us. Thus a total collapse of trust between the electors and elected, the kind we seem to have in our country today, is in the long run, more harmful to the electors than the elected.

Cynicism ಗಿಂತ scepticismನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಮೆಹ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ;

In a perfect world, naturally there would be no Politicians, but know of no Philosopher or scientist who has devised a system of representative democracy based on adult franchise without a pivotal role of politicians....
....Here is small minority (politicians) possessed of the ambition to instruct, govern and rule.

ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯನ್ನು ನಾವು ಕಳಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಮೆಹ್ತಾ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸ್ತಾರೆ.

****

ಇದೇ ಪುಸ್ತಕದ ಡೆಲ್ಹಿ ಡೈರಿಯ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಮೆಹ್ತಾ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಮೇಲಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ..

ಆಶೀಶ್ ರೇ ಸಿಎನ್ ಎನ್ ವಾಹಿನಿಗೆ ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೆಹ್ತಾರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಭಾರತ ಚುನಾವಣೆ ಸುದ್ದಿಗಳು ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹಿಟ್ ಆಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಚುನಾವಣಾ ವರದಿಗಳು, ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲಂಡನ್ನಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿಯಂತೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕಚೇರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಮರು ಪ್ರಸಾರಕ್ಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.

ಮೆಹ್ತಾ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಶೀಶ್ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ:

ಪಶ್ಚಿಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಭಾರತ ಭವ್ಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅದರ ಆಶಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. 59 ಕೋಟಿ ಮತದಾರರು, 17000 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಲಂಡನ್ನಿನ ಜನರಿಗೆ ಬೆರಗಿನಿಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೆ.

ಯಾಕಂದ್ರೆ ತಾನೊಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುವ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 15 ಕೋಟಿ ಮತದಾರರಿದ್ದು, ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 50ರಷ್ಟು ಮತದಾನ ವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ!!

ಗೂಗಲ್ ಗಾಂಧಿ...

2010-10-10T13:08:00.001+05:30

ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಏಕತೆ: ಬಾಪು

2010-10-09T12:33:00.001+05:30

ಭಾರತದೊಳಗೇ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಏಕತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು 1909ರ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾದ ಹಬೀಬ್ ಮೋತಾನ್ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಗಾಂಧಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗಿದೆ:

‘ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಭಾರತ ಮಾತೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದೃಷ್ಟಿ ಏನೆಂದರೆ, ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮತ್ತೆ ಅವರೇ ಭಾವಿಸುವಂತೆ ಅವರು ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸೋದರರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಿಯಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುವುದೆಂದರೆ, ಹಿಂದೂಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಇದು ಒಳಗೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಏನೇ ತ್ಯಾಗವನ್ನೂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂತಹ ಪರಸ್ಪರ ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಏಕತೆಯನ್ನು ತರುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಹಿಂದೂಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮರು ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧದ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಂತೆ ಇದ್ದರೆ ಹದಗೆಡದ ಸೌಹಾರ್ದ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ, ಅದಾದಾಗಲೇ ಭಾರತ ಸಮೃದ್ಧಿ ಹೊಂದುವುದು’.
(ಅಕ್ಟೋಬರ್ 8ರಂದು ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಚಂದ್ರ ಗುಹಾ ಅವರು ಬರೆದ "ಬಹುಸಂಖ್ಯಾಬಲಕ್ಕೆ ಪರಮಾಧಿಕಾರ ವಾದದ ಪುನರುತ್ಥಾನ" ಲೇಖನದಿಂದ.)

ಮತಾಂತರ

2010-10-06T13:41:00.000+05:30

ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಪೇಜಾವರ ಶ್ರೀಗಳು ದಲಿತಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುವ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದರು. ಇದನ್ನೊಂದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಗಳ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಹೊಗಳಿದರು. ಪ್ರಗತಿಪರರು ಇದು ಹಿಂದೂ ಯುದ್ಧ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾಲಾಳುಗಳನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರು.
ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದ ಕೆಲ ಮಿತ್ರರು, `ಇದನ್ನೇ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದಾದರೆ ಶೋಷಿತ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪೀಠಾಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಿದ ಮುರುಘಾಶರಣರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಏನೆನ್ನಬಹುದು?' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಶರಣರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಜಾತೀಯತೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಗೇನು ಕಡಮೆ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಇರಲಿ.
ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲದ ಪೇಜಾವರ ಶ್ರೀಗಳು ಈಗ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದೇಕೊ ಏನೊ? ಇದರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯದ ವಾಸನೆ ಕಾಣುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಸಂಶಯ ಅನೇಕರದ್ದು. ಪೊಲಿಟಿಕಲಿ ರೈಟ್ ಆಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇಂಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ವಾದ.
ಇಂಥ ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ನಡೆಯುವ ದಲಿತ ಪರ ನಿಲುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಕಟುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದ್ದರು.
ತಮ್ಮ ``ಹರಿಜನ ಪತ್ರಿಕೆ''ಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಸಂಪಾದಕೀಯವೊಂದು ಇಲ್ಲಿದೆ:
ಹರಿಜನರಿಗೆ ದೇವಾಲಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ನೀವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಲಾಗದು. ತಮಗೆ ದೇವಾಲಯ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಗಬೇಕು ಎಂದು ಹರಿಜನರು ಕೇಳಿದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಒಪ್ಪಿ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ನೀವು ದೊಡ್ಡದು ಏನನ್ನೋ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಎಂದು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೃತ್ಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಹರಿಜನರೆಲ್ಲರೂ ಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಹರಿಜನ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉಳಿದರೂ ಕೂಡ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಹರಿಜನರಿಗೆ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತೇನೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಹರಿಜನ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೇ. ಇದು ಧರ್ಮದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ಇದು ಮುಖ್ಯ. ನಮ್ಮ ಈ ಚಳವಳಿ ಕೇವಲ ಧೋರಣೆ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅನುಕೂಲ ಸಿಂಧು ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಧಾಮರ್ಿಕ ಮಾತು ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಹರಿಜನರ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಮಾತ್ರ ಸಾಕು, ಹರಿಜನರು ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೂ ಅವರಿಗೆ ದೇವಾಲಯ ಪ್ರವೇಶ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಅಸಮತೆಯ ಗುರುತು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇರಕೂಡದು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ ಕಾರ್ಯ. ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ನಾವು ಎಸಗಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರಕಾರ್ಯ. ನಿಮಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ಇವತ್ತು ಅನೇಕ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಹರಿಜನರ ಮತಾಂತರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ನಾವು ಹರಿಜನರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯಭಾರಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ. ಮತಾಂತರದ ಗಂಡಾಂತರ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದ ವೇಗವನ್ನು ಒಂದು ವೇಳೆ ಬಲಗೊಳಿಸಿದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುವ ಮಾತಿನ ಮಹತ್ವವೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ದಾರಿಯಿಂದ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಭರವಸೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಉಳಿಯಲು ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗ; ಹರಿಜನರಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಬದಲು ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಉಳಿಗಾಲ ಇಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹರಿಜನರಿಗೆ ನೀವು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಲು ಹೊರಟರೆ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಹೋದ ಹಾಗಲ್ಲ. ಆ ವಿಷ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಾಗ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ನಮಗೆ ಲಜ್ಜಾಸ್ಪದವೆಂದು ತೋರಿದರೆ, ಏನೇ ಬರಲಿ ಅದರ ಫಲ-ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯನ್ನು ನಾವು ತೊಲಗಿಸಬೇಕು.

ಸ್ವಿಸ್ ಗಡಿಯಾರವೂ.. ಸ್ವಿಸ್ ಪೆನ್ನು... ಗಾಂಧೀಯ ಸರಳತೆ..

2010-10-05T16:56:00.000+05:30

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲೆಂಡಿನ ಮೊನಾ ಬ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕಂಪನಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ಚಿತ್ರವಿರುವ ಪೆನ್ನನ್ನು ಹೊರತಂತು. ಇದರ ಬೆಲೆ ನೂರಿನ್ನೂರು ರುಪಾಯಿಗಳಲ್ಲ. ಬರೋಬ್ಬರಿ 14 ಲಕ್ಷ. ಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ 241 ಹಾಗೂ 3000 ಸಾವಿರ ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಎಡಿಷನ್ ಪೆನ್ನುಗಳವು.
ಸರಳತೆಯ ಗಾಂಧೀಜಿ ಎಲ್ಲಿ? ಲಕ್ಷಾಂತರ ರು.ಗಳ ಈ ಪೆನ್ನೆಲ್ಲಿ. ಇದನ್ನು ತುಷಾರ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು, ಗಾಂಧೀ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು.
``ಗಾಂಧೀಜಿ ಸರಳತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಅವರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ದುಬಾರಿ ಪೆನ್ನಿಗೆ ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಅವರು ನಂಬಿದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಖಂಡಿಸಿದರು. ಡಿಜೊ ಕಪ್ಪೆನ್ ಎನ್ನುವವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಕೇಸನ್ನು ಜಡಿದು ಮಹಾತ್ಮನ ಹೆಸರು ಬಳಸಿ ಹಣ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕಂಪನಿಗೆ ಬಿಸಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು.

ಕಪ್ಪನ್ ತಮ್ಮ ದಾವೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಪನಿ ಚಿಹ್ನೆ, ಹೆಸರುಗಳ ಕಾಯ್ದೆ 1950ಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದೆ ಎಂದಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಕೇರಳ ಕೋರ್ಟಿನ ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ ಕಂಪನಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಈ ದುಬಾರಿ ಪೆನ್ನುಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಂಪಡೆದರು.

ಯಾಕೆ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಅಂದ್ರೆ, ದುಬಾರಿ ಪೆನ್ನು ತಂದ ಕಂಪನಿ ಯಾವ ದೇಶದ್ದೋ, ಅದೇ ದೇಶದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಹೆಸರಿನ ಗಡಿಯಾರ ತಯಾರಿಸಿ ತಂದಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಘಟನೆ....ಇಲ್ಲಿದೆ ಓದಿ...

ಒಂದು ದಿನ ಸ್ವಿಸ್ ಗಡಿಯಾರ ಕಂಪನಿಯ ಮಾಲಿಕರು, ಇಬ್ಬರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಪ್ರಾರಂಭದ ಔಪಚಾರಿಕ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಾದ ನಂತರ ಅವರು ಮೂರು ಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಅವು ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂಥ ಪಾಕೇಟ್ ವಾಚಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೊಗಸಾಗಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ``ಗಾಂಧೀ ವಾಚ್, ಸ್ವಿಸ್ ಮೇಡ್'' ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಕಂಪನಿಯ ಮಾಲಿಕರು ``ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಿತದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇವು ಕಾಲವನ್ನು ಕ್ಲಿಪ್ಲವಾಗಿ ಒಂದು ಗಳಿಗೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಮೆ ಇಲ್ಲದೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಕಂಪನಿಯು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬಯಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯವರು ಸಮಯ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾದ ಗಡಿಯಾರ ಇದು. ಎರಡನೆಯದು ಇದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗೃಹ, ಕೈಗಾರಿಕೆಯಾಗಿ ತಯಾರಾಗುತ್ತವೆ. ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಾಮೋದ್ಯೋಗ ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟು ಈ ಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು'' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು `` ಇದು ನಿಜವಾದ ಕಲಾಕೃತಿಯಾಗಿದೆ'' ಎಂದರು. ಒಂದು ಗಳಿಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಕಂಪನಿಯ ಮಾಲಿಕರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, ``ಗಡಿಯಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನಿಡಲು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅನುಮತಿ ಈಯಲಾರೆ. ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರದೇಶಿ ವಸ್ತುಗಳ ಆಮದಿಗೆ ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಶದ ಜನತೆ ಬಹಳ ಸರಳ ಹೃದಯದವರು. ಗಾಂಧೀ ಗಡಿಯಾರ ಎಂಬುದಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚು ಎಲ್ಲರಿಗಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಋಊ ಪರದೇಶದ ಭೋಗ್ಯವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಗೃಹ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡೆ. ನಾವೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿತಂತೆ ಆಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ''. ಮಾಲಿಕರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಗೆ ತಾವು ತಂದಿದ್ದ ಒಂದು ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಅಪರ್ಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಗಾಂಧೀಜಿ ತಮ್ಮ ಗಡಿಯಾರದ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತ, `` ಇದು ಇದೆ, ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ' ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದಲೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು.

ಮತ್ತೆ ಗಾಂಧಿ- ಮಿತಭಾಷಿ ಬಾಪು..

2010-10-03T12:35:00.002+05:30

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳಿಡೀ ಗಾಂಧಿ ಕುರಿತು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಮಹಾತ್ಮಬಾಪು ಅವರ ಹಲವು ಮುಖಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೆ.. ಈ ವರ್ಷವೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ "ಮತ್ತೆ ಗಾಂಧಿ'' ಅಂತಾ ಸರಣಿ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ...ಈ ಸರಣಿಯ ಮೊದಲ ಬರಹ..

ಮಿತಭಾಷಿ ಗಾಂಧಿ...

ಬೆಳಗೆರೆ ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ಅವರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದವರು. ಗಾಂಧೀಜಿ ನಂದಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಸೇವೆಗೆಂದು ನಿಯುಕ್ತರಾದವರಲ್ಲಿ ಇವರೂ ಒಬ್ಬರು. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಪೂ ಸರಳತೆಯ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರು. ಅವರನ್ನು ಈಗ ಮಾತಿಗೆಳೆದರೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಹಲವು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಹೀಗೆ ಅವರೊಮ್ಮೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ಕಡಮೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಸ್ವತಃ ಬನಿಯಾ(ಮಾರ್ವಾಡಿ) ಆಗಿದ್ದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಜುಗ್ಗರಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಸಬರಮತಿ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಚರಕ ತಿರುಗಿಸುತ್ತ, ಎದುರುಗಿದ್ದ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರಂತೆ. ಅವರ ಒಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು ಭಜನೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಚಮನ್ಲಾಲ್ ಬಜಾಜ್ ಕೂತಿದ್ದರಂತೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹಿಂದೆ ಕುಮಾರಪ್ಪ ಕೂತಿದ್ದರಂತೆ (ಈ ಕುಮಾರಪ್ಪ ಅಮೆರಿಕದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿದ್ದರಂತೆ. ಗಾಂಧಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮನಸೋತು, ಅವರ ಸೆಕ್ರಟರಿಯಾಗಿ ಗಾಂಧೀ ಅನುಯಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರಂತೆ).

ಕುಮಾರಪ್ಪ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದ ಒಂದು ಕಾರ್ಡನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳಿದರಂತೆ. ಗಂಡನಿಲ್ಲದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಬರೆದ ಪತ್ರ ಅದು. ಬದುಕು ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಸಾಯಬೇಕೆಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಸಣ್ಣಮಗುವಿದ್ದು ಅದರ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಸಾಯುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ದಾರಿ ತೋರಿ ಎಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳಂತೆ.

ಇದನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳಿದ ಗಾಂಧೀ ಉತ್ತರ ಏನಿರಬಹುದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ.

ಕೇವಲ ಎರಡ ಪದಗಳ ಉತ್ತರ ಬಂತಂತೆ..

``ಸಮಾಜ ಸೇವೆ''
ಬಾಪು ತುಂಬಾ ಕಡಮೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಪ್ತರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿ.
ಇಲ್ಲೊಂದು ವಿಡಿಯೋ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿಯೊಬ್ಬರು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ನೀಡುವ ಉತ್ತರವನ್ನು ಆಲಿಸಿ. ಮಿತಭಾಷಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತೆ..

ಗಾಂಧಿ ನೆನಪು...

2010-10-02T11:09:00.003+05:30

ಎಲ್ಲಿರುವೆ ಬಾಪು.. ಬಾರೋ...

2010-10-02T10:54:00.000+05:30

"ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಇಲ್ಲ"
ಹೀಗಂತ ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಂಜು ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಹಾಕಿದ್ದರು.
ಬಾಪು, ಶೋಷಿತರ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದು ಇವತ್ತು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿದೆ. ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಬಾಪು. ಹೋರಾಟ ನಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ಹಣವಂತರ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ , ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರ ದರ್ಪವಾಗಿ, ಸಮಾಜೋತ್ತಮರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.
ಬಾಪು ಇಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕರನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳುವರಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಗಳಿಗೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಬಾಪು ನೀನು ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಅನ್ನು ನಿನಗೆ ಫಾರ್ವಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು, ನೀನು ನಂಬಿ ಸಾರಿದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿತ್ಯವೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಳಿದು, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರವಿರುವ ನೋಟನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ದಾಟಿಸಿ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಕೆಲವು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ದೇಶ ಇನ್ನು ಏನೇನು ನೋಡಲಿದೆಯೋ ಎಂದು ಆತಂಕವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಅಂದಿದ್ದೆ ನೀನು. ಹಳ್ಳಿಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ನಗರಗಳಿಗೇ ಬರುತ್ತಿವೆ. ನೀನು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗುತ್ತಿವೆ. ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ, "ಯಾಕಾದರೂ ನಾನು ಬದುಕಿರಲಿ, ಏನೇನೋ ಘಟಿಸುತ್ತಿವೆ" ಅಂದಿದ್ದೆಯಂತೆ. ಇನ್ನು ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರು ಬಾ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಕರೆಯಲಿ... ಆದರೂ ನೀನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುವುದು ನಮಗೆ ನೈತಿಕ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲಿರುವೆ ಬಾಪು ಬಾರೋ....

ಇಂಥ ಇನ್ನೂ ಗಾಂಧೀ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ ಇವೆ ನೋಡಿ..
http://www.youtube.com/user/gandhiserve#g/p

ನಾನಾದೆನಾ...

2010-09-27T18:03:00.000+05:30

ನಾನು ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆ

ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಾಗಲೆ...

ಮರದ ಮೇಲಿಂದೊಂದು

ಎಲೆ ಬಿತ್ತು.. ಮೌನದ ಕೂಸಾಗಿ

ಬಾಡಿದೆಲೆಯ ಪಾರಮಾರ್ಥ

ಕಣ್ಣು, ಮಾತುಗಳ ಅರ್ಥ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲುಗಾಡಿದ ಮರ

ಕೇಳು ಏಕತಾನವಿಲ್ಲದ ಸ್ವರ.

ನಾನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆನೆಂದು

ಕಂಗಾಲಾದೆ...

ಇರುವೆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತು

ಪ್ರೀತಿಗೆ, ನಂಬಿಕೆಗೆ, ಬದುಕಿಗೆ

ಸಾಲು ಸಾಲು ಸಾಕ್ಷಿ.

ನಡೆದಷ್ಟೂ ದೂರ ದಾರಿ

ತಿರುವೆ ಇಲ್ಲ, ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ದಾರಿ

ಸೂರ್ಯ ಕರಗಿ, ಬಾನಿಗೆ

ಚಂದ್ರನೊರಗಿದ ಮೇಲೆ

ಹೆಜ್ಜೆ ದಾರಿ ಮರೆತು ಸಾಗಿದವು.

ನಾನು ಮೋಸ ಹೋದನೆಂದು

ಭೀತನಾಗಿ ಹೋದೆ.

ಹುಡುಕಿ ತಂದ ಅನ್ನ,

ಯಾರೊ ಕಿತ್ತು ತಂದರು.

ನೆರಳು, ಫುಟ್ಪಾತು,

ಮೋಸ, ವಂಚನೆಯ ಬಿಸಿಲು

ನಡೆದಾಡಿದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ

ಒಡೆದು, ಹನಿಯಾಗಿ ಬೇಕಾರಾದವು.

ನಾನು ನಾನೇ ಆದನೆಂದು

ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ.

ಹಸಿರು, ಉಸಿರು, ಸಂಚಲನ

ಅವಳ ಬಿಸುಪಿನ ಕಂಪನ

ಜೀವ ಮಿಸುಕಾಟವೆಲ್ಲ ಚಿಗುರು

ಖಾಲಿ ಬೊಗಸೆ ಜತೆಗೆ

ನಿನ್ನ ಹೊಕ್ಕುಳ ಬಳ್ಳಿ ಬೆಸುಗೆ
ಘಮ್ಮೆಂದ ಕೆಂಡದ ಹೂವಿನ
ವಾಸನೆಗೆ
ನಾನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು.. ನಾನಾಗಿದ್ದೇನೆ..

ಪುಟ್ಟರಾಜ ಗವಾಯಿಗಳು ಇನ್ನಿಲ್ಲ

2010-09-17T13:31:00.000+05:30

ಅಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಬೂತ್.. ಇಲ್ಲಿ ನಾಕ್ ಔಟ್...

2010-09-15T20:14:00.000+05:30

ಇವತ್ತು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನಾಕ್ ಔಟ್ ಅನ್ನೋ ಹೊಸ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ವರದಿ ನೋಡಿದೆ. ಸಂಜಯ್ ದತ್, ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ನಟಿಸಿರೋ ಈ ಚಿತ್ರನಾ ಮಣಿ ಶಂಕರ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದೊಂದು ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಚಿತ್ರ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಂಕಟ ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ಅವರದ್ದು. ಎಲ್ಲೋ ಗನ್ ಹಿಡಿದು ಕೂತು ತನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ಕುಣಿಸುವ ಪಾತ್ರ ಸಂಜಯ್ ದತ್ ಅವರದ್ದು.
ಈ ಚಿತ್ರ ಹಾಲಿವುಡ್ ನ ಫೋನ್ ಬೂತ್ ಚಿತ್ರದ ರೀಮೇಕು. ಇಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಲಿಮೆಂಟ್ಸ್ ಅನ್ನು ಮಣಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಮೆರಿಕದ ಟೀವಿ ಸ್ಟಾರ್ ಕಾಲಿನ್ ಫ್ಯಾರ್ರೆಲ್ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಜು ಭಾಯ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೈಫರ್ ಸುದರ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಫೋನ್ ಬೂತ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಟೆ 20 ನಿಮಿಷದ ಈ ಚಿತ್ರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾದ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್. ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುವ ಒಬ್ಬ ಪಬ್ಲಿಸಿಸ್ಟ್ ಸ್ಟು (ಕಾಲಿನ್). ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ತಾನು ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಫೋನ್ ಬೂತ್ನಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತೆ. ಆತ ಹೋಗಿ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಚಿತ್ರ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಿರುವು ಪಡ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ.
1960ರಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾರಿ ಕೊಹೆನ್ ಎಂಬಾತ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಪಿತಾಮಹ ಆಲ್ಫ್ರೆಡ್ ಹಿಚ್ಕಾಕ್ ಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಫೋನ್ ಬೂತಿನಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ವರೆಗೆ ಹೇಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಹೊಳೆಯದೆ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಬಳಿಕ ಅದೇ ಕತೆಯನ್ನು ಬರೆದು ಜೋಯೆಲ್ ಶುಮಾಕರ್ ಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. 40 ಕೋಟಿ ರು ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿ 360 ಕೋಟಿ ರು. ಬಾಚಿದರು. ಸರಳವಾದ ಕತೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ನನಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈಗಲೂ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಝೀ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡ್ತಿರ್ತಾನೆ. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಣಿಶಂಕರ್ ನಾಕ್ ಔಟ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದ್ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರುತ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳ ಟ್ರೈಲರ್ ಇಲ್ಲಿವೆ ನೋಡಿ...

ತೇಜಸ್ವಿ ದಿನ...

2010-09-08T13:25:00.000+05:30

ಟು ಸರ್ ವಿತ್ ಲವ್...

2010-09-05T18:26:00.003+05:30

ಥತ್...ಈ ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ...!!

2010-08-21T16:29:00.000+05:30

ದರಿದ್ರ ಈ ಲೈಫು ಹಿಂಗೆ ನೋಡಿ.. ಮಗಂದು.. ಅಂದುಕೊಳ್ಳೊದು ಒಂದು, ಆಗೋದು ಮತ್ತೊಂದು.

ಕನಸು ಕಾಣ್ತೀವಿ... ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ, ವಾಸ್ತವ ಭೀಕರವಾಗಿರುತ್ತೆ..

ನಾವು ಅಪ್ಪನ ದುಡ್ಡು ಉಡಾಯಿಸ್ತೀವಿ. ಆದ್ರೆ ನಮ್ ಮಗನ ಕೈಗೆ ಬಿಡಿಗಾಸು ಕೊಡಬೇಕಾದ್ರೆ ರೇಗ್ತೀವಿ.

ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಲು ಅಂತಾ ಬೀಗ್ತೀವಿ. ಅರ್ಧ ಕಾಫೀನಲ್ಲೇ ಜಗತ್ತು ಅಂತೀವಿ..

ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಒಂದು, ಆಗಿದ್ದೇ ಒಂದು ಲೈಫು ಹಾಳಾದ್ದು ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತೀವಿ.

ಅಂದ್ಕೊಂಡಂಗೆ ಆಗ್ಬಿಟ್ರೆ.. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡ್ತೀವಿ..

ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ರು ಬರೆದ ಪಂಚರಂಗಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಂಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳು ತಲೆ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಾ ಇದ್ವು.

ನಿನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ನಕ್ಕೆ...

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹಗುರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಕು ಅಂತಾ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಹಾಕೋವಾಗ್ಲೂ ಭಟ್ರ ಹಾಡಿನ ಸಾಲೇ ಹೊಳೀತು.. "ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ..."!!

----

"ಹಳೇ ಪಾತ್ರೆ, ಹಳೇ ಕಬ್ಣ......." ಅನ್ನೋ ತೀರಾ ಡಿಫರೆಂಟ್ ಆದ ಹಾಡು ಬರೆದು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಹಿಂಗೂ ಹಾಡ್ ಬರೀಬಹುದು ಅಂತಾ ತೋರಿಸಿದ್ರು ಭಟ್ರು. ಅದ್ನ ಪಂಚ್ರಂಗಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದ್ರಲ್ಲಿರೋ ಮೂರು ಹಾಡು ತೀರಾ ಅನ್ಯೂಶ್ಯುವಲ್ ಆಗಿದ್ದಾವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ 1 ಮತ್ತು 2, ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲೇಜಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಹಾಡು.

ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ.. ಅನ್ನೋ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ, ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ, ಅಸಾಧ್ಯವೂ, ಅಸಂಬದ್ಧವೂ ಅನ್ನಿಸುವ, ಆದರೂ ಇದರ ಹಣೇಬರಾನೆ ಇಷ್ಟು ಅಂತು ಸುಮ್ಮನೆ ಬದುಕಿ ಬಿಡುವ ಲೈಫಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ.

ಪಲ್ಲವಿಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಮೂರು ಸಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಜಿಗಿತದೊಂದಿಗೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಭಟ್ರು. ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್ಲಾದ ಪದಗಳು, ಸರಳವಾದ ಚಿತ್ರಗಳು, ಪನ್ನು, ಫನ್ನು, ಹಾಗೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೇಲಿ, ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಬೆರೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಡಾಫೆನೂ ಇದೆ, ಹಾಗೇ ಫಿಲಾಸಫಿನೂ ಇದೆ...

ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂಥ ಹಾಡು ತೀರಾ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಅದೇ ಲವ್ವಿ ಡವ್ವಿ ಕರ್ಣ ಕಠೋರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ರೋಸಿದ್ದ ನಮಗೆ ಈ ಹಾಡುಗಳು ಹೊಸ ಅನುಭವ ಕೊಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನೋದ್ರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನ ಇಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ರೇಸಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಬದುಕು, ಒಳ್ಳೆ, ಕೆಲ್ಸ, ಹೆಂಡ್ತಿ, ಸೈಟು, ಮನೇನೆ ಬದುಕು ಅನ್ನೋ ಸರಳ ಸೂತ್ರಗಳ ಲೈಫಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗೇಲಿ... ಇದೆ..

ಬದುಕು ನೀನು ವಾಸ್ತು ಪ್ರಕಾರ

ಕುಬೇರ ಮೂಲೆ ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಸು

ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲ್ಕೊ...
ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ...

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ರಹಸ್ಯ ತಿಳ್ಕಿ

ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಭವಿಷ್ಯ ತಿಳ್ಕೊ

ಈಗಿನ ಜನ್ಮ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್ಲಿ..

ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ...

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅನಾಥ ಜೀವನ, ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್ ಕೆಲಸ ಅನ್ನೋ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಸಿಕ್ಕವಳ ಜತೆಗೆ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ರೇ ಸರ್ವಸ್ವ ಅನ್ನೋ ನಾವು ಲೈಫು ಕಲರ್ ಫುಲ್ಲಾಗಿದ್ರು ಬ್ಲಾಕ್ ಅಂಡ್ ವೈಟ್ ಜೀವನ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತಾರೆ ಭಟ್ರು.

ವಿಷಯಾ ಏನಪ್ಪಾತಂದ್ರೆ..

ಬೆಡ್ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಗ್ಗಣ ಬಂದ್ರೆ

ಇಂಟರನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ದೊಣ್ಣೆ ಹುಡುಕಿ

ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಗುಳ್ಳೆ ಉಂಟು

ಬಾಳಿನ ಬಣ್ಣ ನೂರ ಎಂಟು

ನಮ್ಮದೇನಿದ್ರು ಬ್ಲಾಕ್ ಅಂಡ್ ವೈಟು.

-----

ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಡು ಕಾಲೇಜ್ ಲೈಫ್ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆ. ಇದು ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗ್ರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹದು. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರಿಗಂತೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ...

ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ..

ಎಸ್ಸೆಸ್ಸಲ್ಸಿಗಳು, ಪಿಯುಸಿಗಳು, ಸಿಇಟಿಗಳು, ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗು, ಪಂಜನಿಯರಿಂಗು, ಮೆಡಿಕಲ್ಗಳು,

ಹಲ್ಲು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು ಬಾಯಿ ಡಾಕ್ಟರ್ಗಳು

ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆದು ಕೆರೆದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯುವ ಸಿಲಿಬಸ್

ಪಾಸು ಮಾಡಲು ಮನಸೇ ಬಾರದ ಕೋಸರ್್ಗಳು

ಕಷ್ಟದ ಸೀಟುಗಳು, ಗುತ್ತಿಗೆ ಡೊನೆಷನ್ಗಳು, ಸತ್ತರು ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ಗಳು, ಬಿದ್ದರು ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್ಗಳು

ಕಿಲಿಕಿಲಿ ನಗುವ ಕಾಲೇಜುಗಳು, ಎಸ್ ಸರ್, ನೊ ಸರ್ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ಗಳು, ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ಗಳು

ಡೆಸ್ಕಿನ ಮೇಲೆ ಐ ಲವ್ ಯು ಸ್ಮಿತ, ಮಾಲಿನಿ, ಪ್ರಿಯ ಎಂಬ ಬರಹಗಳು,

ಬ್ಲಾಕ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ, ಆಲ್ಜೀಬ್ರದ ವಿರಹಗಳು

ಹೊಸ ಹುಡುಗಿಯರ ಮಿಡಿತಗಳು, ಹಳೇ ಹೃದಯಗಳ ಕೆರೆತಗಳು..

ಗುರು ವರ್ಯ ಇವತ್ತಿಗಿಷ್ಟು ಸಾಕು ನಾನು ನಾಳೇ ಮಾತಾಡಲೇ...?

ಕೊನೆ ಪೇಜಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಲ್ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಗಳು,

ಹಳೇ ಬುಕ್, ಹಳೆ ರಟ್ಟು, ಟ್ಯೂಷನ್ಗಳು, ಎಕ್ಸಾಮ್ಗಳು,

ಡಿಬಾರ್ಗಳು, ಡಿಸ್ಮಿಸ್ಗಳು, ಪೇಪರ್ ದೋಣಿಯ ಮುಳುಗಡೆಗಳು,

ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಸೈನುಗಳು,

ಉಳುಕೊಂಡ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ಗಳು, ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು,

ಕಾಲೇಜ್ ಡೇಗಳು, ಲವ್ ಸ್ಟಾರ್ಟಿಂಗ್ ಗಳು, ಎಂಡಿಂಗ್ಗಳು, ಕೆಲಸಗಳು, ಸಂಬಳಗಳು,

ಕಾಲೇಜಲ್ಲೇ ಉಳಿವ ಹಳೇ ಕನಸುಗಳು, ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಹೊಸ ಕೆಲಸಗಳು...
ಇಂಥ.. ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ.. ನಾವು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇವೆ... ನೀವು ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ..
ಗುರು ವರ್ಯ ಕ್ಲಾಸು ಬೋರು... ನಾ ತಿರುಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲೇ...
***
ಒಟ್ಟಾರೆ ಭಟ್ಟರ ಹಾಡಿನಲ್ಲೇ ಇರೋ ಕೆಲ ಪದಗಳನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು, ಪಂಚರಂಗಿ ಹಾಡುಗಳು, ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟಿ ಪದಗಳು, ಎಂಥ ಕನೆಕ್ಷನ್ಗಳು, ಬೆಣ್ಣೆ ಬಿಸ್ಕತ್ ಚಕ್ಲಿಗಳು.. ನಾವೇ ಮೆಂಟಲ್ ಕೇಸುಗಳು, ನಡೆದಾಡೋ ಸ್ಟ್ಯಾಚುಗಳು.. ಇಂಥ ಸರಳ, ಹಾಗೂ ತೀರಾ ಕಾಮನ್ ಆಗಿರುವ ಇಮೇಜ್ಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಭಟ್ರು ಹಾಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಲೈಫೇ ನಿರರ್ಥಕ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೇ ಬರೀತಾರೆ.. ಆದ್ರೆ ಲೈಫನ್ನ ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಳಿತಿದ್ದೀವಿ ಅಂತಾ ಕಾಲೆಳಿತಾರೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕನ್ ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಲೈಫೆ ಹಿಂಗೇನೆ...ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...
***

ಗುಲ್ಜಾರ್ ಸಾಬ್ @ 74

2010-08-19T19:43:00.000+05:30

ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕವಿ, ಗೀತ ಸಾಹಿತಿ ಗುಲ್ಜಾರ್ ಅವರಿಗೆ 74 ವರ್ಷ. ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ, ಉತ್ಸಾಹವೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಂತೆ. ಗುಲ್ಜಾರ್ ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೊಸದಾದ ಗೀತೆಗಳ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ದಾಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೂರಾರು ಗೀತೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಮಾಸೂಮ್, ಮಾಚೀಸ್ ನಂತಃ ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೀವಿ. ನಟರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ನಟ ಗುಲ್ಜಾರ್ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.. ನೋಡಿ..
ಜಲಿಯಾನ್ ವಾಲ ಬಾಗ್ ಅನ್ನೋ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ....

ಮಿಸ್ಟರ್ ಬಾರಿಷ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಅಗ್ಗದ ಮಳೆ...

2010-08-18T13:16:00.000+05:30

ಕಳೆದ ದಶಕದ ಮಾತು. ನನ್ನನ್ನು ವೆಬ್ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿದ ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಇಂದ್ರಕುಮಾರ್ ನನಗೊಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದರು. ಅದರ ಹೆಸರು " ಥೋಡಾ ಸ ರೂಮಾನಿ ಹೋ ಜಾಯ್.." ಅಮುಲ್ ಪಾಲೇಕರ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಪಾಟೇಕರ್ ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಮಳೆಯೇ ಆಗದೆ ಬರ ಬಂದಿರುವ, ಹಾಗೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಈ ನಾನಾ ಪಾಟೇಕರ್ ಬರುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ತಾನು ದೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನ ಪದ್ಮನಾಭ ಪ್ರಜಾಪತಿ ನೀಲಕಂಠ ಧೂಮಕೇತು ಭಾರಿಷ್ ಕರ್ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಪಾತ್ರ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆ ತರಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಅಪ್ಪಟ ಜಾಹೀರಾತಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ.. "ಅಗ್ಗದ, ಸುಂದರವಾದ, ತುಂಬಾ ದಿನ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವ ಮಳೆ.. ಬರೀ 5000 ರುಪಾಯಿ.."
ಈ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಫೇರಿ ಟೇಲ್. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ರೈನ್ ಮೇಕರ್ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದದ್ದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರವೇ ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೇ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಸಂಭಾಷಣೆಯಂತೂ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಓದಿದ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತೆ. ಯಾಕಂದ್ ಕವಿತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ರಿದಂ ಚಿತ್ರದುದಕ್ಕೂ ಇದೆ.

***
ಈ ಚಿತ್ರ ನಂಬಿಕೆಯ ಮಾತಾಡುತ್ತೆ. 48 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆ ತರಿಸುವ ತೀರಾ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾದ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮೊಳೆಕೆಯೊಡೆಸುತ್ತೆ. ಈ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕಿ ಮಾಮೂಲಿ ಹುಡುಗಿಯರಂತಲ್ಲ. ತಾನು ಸುಂದರವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸಣ್ಣ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿರದಾಕೆ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ ಈ ಬಾರಿಷ್ಕರ್. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಆಕೆಯ ತಮ್ಮನಲ್ಲೂ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ.
ತನ್ನ ಊರಿನ ಹಾಗೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಯ, ಉತ್ಸಾಹದ, ನಂಬಿಕೆಯ ಬರದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತೆ.
***
ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ತಿರುವೂ ಇದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಾರಿಷ್ಕರ್ ಯಾವುದೇ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತಲೆ ಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದು ನಾಯಕಿ ಮನೆ ನುಸುಳುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಮನೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದಾದ ತಾಪತ್ರಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯವರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗೆದ್ದು, ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುತ್ತಾನೆ (ಬಾವರ್ಚಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು). ಪೊಲೀಸರು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ತಾನು ಪಡೆದ 5 ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ ವಾಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಅವನು ಹೋದ ಮೇಲೆ... ಮಳೆ ಹನಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ.. ಅವನು ಹೇಳಿದ 48 ಗಂಟೆಗಳಿನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ!
****
"ನಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಬರ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಅದು ನನ್ನ ಬರುವಿಕೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಇರ್ಬೇಕು.."
ಅಂತಾನೆ ಬಾರಿಷ್ಕರ್. ಇಂಥ ಹಲವು ಸೆಳೆಯುವ ಮಾತುಗಳು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿವೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡುವುದು ವಿಶೇಷ ಅನುಭವ ಅಂತ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ದೃಶ್ಯ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದಂತೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಮೊನ್ನೆ ಮೋಡ ಬಿತ್ತನೆ ಸುದ್ದಿ ಓದಿದಾಗ ಈ ಚಿತ್ರ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಧೋ ಅಂತಾನೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಬಾರಿಷ್ಕರ್ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು, ಮಳೆ ತರಿಸುವ ಕಲ್ಪನೇನೆ ವಿಶೇಷ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?
ಮಳೆ ಅಂದ್ರೇನು.. ಅಂತಾ ಬಾರಿಷ್ಕರ್ ಹೇಳುವ ವಿಡಿಯೋ ಇಲ್ಲಿದೆ.. ನೋಡಿ..

ಶ್ರಮಿಕರ ಕವಿ ನಾರಾಯಣ ಸುರ್ವೆ...

2010-08-17T17:32:00.000+05:30

ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಿಗೆ ಅನಾಥನಾಗಿ, ಮುಂಬೈನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರು ನಾರಾಯಣ ಸುರ್ವೆ. ತಾವೇ ಓದುವುದನ್ನು, ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತವರು. ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ಬದುಕನ್ನೇ ತನ್ನ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ 1966ರಲ್ಲಿ ಮಾಝೆ ವಿದ್ಯಾಪೀಠ ಎಂಬ ಕವನ ಸಂಕಲವನ್ನು ಬರೆದರು. ಇದು ಅವರ ಕಾವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರಾಠಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರು ಮಾಡಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದ ಸುರ್ವೆ ತಮ್ಮ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಜನರ ದನಿಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು.
ಅಂಥ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕವಿ ನಿನ್ನೆ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಮುಂಬೈ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರದ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಂತೆ, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿತುಂಬವಂತೆ ಬದುಕಿದವರು ಸುರ್ವೆ. ಅವರ ನಿಧನ ಮರಾಠಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರಮಿಕ ವರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋರಾಡುವ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನೇನಿದ್ದರು, ಅವರ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲೇ ಸುರ್ವೆ ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದು.
ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಶಾರ್ಟ್ ಫಿಲ್ಮ್ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೂಡ ಬಂದಿದೆ. ಬಿಡುವಾದಾಗ ನೋಡಿ...

ಬನ್ನಿ....ಕಿರಂ ಮಾತು ಕೇಳಿ...

2010-08-13T20:31:00.002+05:30

ಮಾತನ್ನೇ ನಂಬಿದವರು, ಮಾತಿನ ಮೂಲಕವೇ ಹಲವರನ್ನು ತಲುಪಿದವರು ಕಿರಂ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅವರು ನಮಗೆ ದಕ್ಕುವುದು ಮಾತಿನಿಂದಲೇ. ಮೌಖಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಕಿರಂ ಅವರು ಹೇಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜಂಗಮನ ಹಾಗೇ ಊರೂರು ಸುತ್ತಿದರು. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯರು.
***
ಕಿರಂ ಫಿಶ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಲಂಕೇಶ್ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಭಾವ, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಅವರ ಕವಿತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಎಲ್.ಜಿ.ಮೀರಾ, ನಟರಾಜ್ ಹುಳಿಯಾರ್, ಸಿ.ಜಿ.ಕೆ. ಬಸವರಾಜ್ ಕಲ್ಗುಡಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಇವೆರಡೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಿರಂ ಮಾತಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಎರಡನ್ನೂ ಯು ಟ್ಯೂಬ್ ಗೆ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ.. ಕೇಳಿ..

ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು: ಪಾಠ ಒಂದು

2010-08-12T19:42:00.000+05:30

ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ಕುಂವೀ ಬರೆದಿರೋ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆತ್ಮಕಥೆ ಓದುಗರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುತ್ತೆ... ಕಳೆದ ಭಾನುವಾರವಂತು, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ, ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಪುರವಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು ಕೃತಿಯ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಕುಂವೀ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಆ ಭಾಗಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ... ಆತ್ಮಕಥೆ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ.

ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸಿನ ಆಯ್ದ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಓದಬಹುದು....
***
ಕುಂವೀ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೂಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಕುಳ್ಳಕ್ಕಿರದೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಸೀಮೆಯ ಜವಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಹೋಗಿ ತಲುಪಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರೇ ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ಅಗ್ರಹಾರ ಎಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು, ನನ್ನ ಮಿಕಿಮಿಕಿ ನೋಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಗ್ರಹಾರ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ.. ಎಂದು ಹೇಳಿದೊಡನೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅವರ ಬೆಳದಿಂಗಳಪ್ಪನ ಪೂಜೆ ಎಂಬ ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಅವರ ಹತ್ತು ಹಲವು ಬಿಡಿ ಬರಹಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದವು.

ಪರಿಚಯಗೊಂಡ ನಾವೆಲ್ಲ ತೆಪ್ಪ ಹತ್ತಿ ಆನೆಗೊಂದಿ ತಲುಪಿ ಗಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದೆವು. ಧಾರವಾಡದ ಆಕಾಶವಾಣಿನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿರ್ವಾಹಕರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಲೂ, ಅವರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಸಾಗಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ವಿಜಯನಗರದ ಅರಸರ ಪೈಕಿ ಕೆಲವರು ಒಂದು ಕಡೆ ಇಸ್ಪೀಟಾಡುತ್ತ ನಮ್ಮ ಗಮನ ಸೆಳೆದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ತುಸು ಹೊತ್ತಿದ್ದು...

ಹೀಗೆ ಪರಿಚಿತರಾದ ಅಗ್ರಹಾರ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇಡಿಕಿರಿದು ತುಂಬುತ್ತಲೇ ಹೋದರು.. ಮುಂದೆ ಅವರು ನನಗೆ ಕಜ್ಜಿಕವಿ ಎಂಬ ಬಿರುದು ನೀಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಬೀರುಪ್ರಾಶನ ಮಾಡಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು. ಆ ಬಿರುದಿನ ಪೂರ್ವಾಪರ ಹೀಗಿರುವುದು..

ನಾನು ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರಿದ್ದ ಯಶವಂತ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದೆನು. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕುಶಾಗ್ರಮತಿಯು ‘ಕುಂವೀ, ನೀವಿವತ್ತು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ವಾಚಿಸಬೇಕು ಕಣ್ರೀ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಜುಗರಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿದರು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಕವಿತೆಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಬತ್ತಳಿಕೆ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಕವಿತೆ ತಂದಿಲ್ಲವಲ್ರೀ’ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕವರು ‘ಅದಕ್ಕೇನು.. ರಿಕಾರ್ಡಿಂಗಿರೋದು ಸಾಯಂಕಾಲ, ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಬರೆದುಬಿಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಹಾಳೆಗಳನ್ನೂ, ಪೆನ್ನನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದರು. ನಿಸ್ಸೀಮನಿದ್ದ ನಾನು ಸಾಧನಕೇರಿ, ಧಾರವಾಡದ ಎಮ್ಮೆಗಳು.. ಹೀಗೆ ಹದಿನಾರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಕುಪ್ಪೆ ಹಾಕಿದೆ. ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಬಂದ ಅಗ್ರಹಾರ ಕವಿತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಿಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ರೂಮಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಹನ್ನೊಂದು ನಿಮಿಷಗಳವಧಿಯೊಳಗೆ ಕವಿತೆಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹೋದವು. ಇನ್ನೊಂದೈದಾದರೂ ಬರೀರಿ... ಬೇಗ್ನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಗಡೆ ಹೋದರು. ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಒಂದು ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ಬರುವುದರೊಳಗಾಗಿ ನಾನು ಆರು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ.

ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ರಿಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅಗ್ರಹಾರ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಚೆಕ್ಕನ್ನಿರಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಕಜ್ಜಿಕವಿ ಎಂಬ ಬಿರುದು ನೀಡಿದರು. ನನ್ನನ್ನು ಆರ್ಥಿವಾಗಿ ಪುನಃಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಗೆಳೆಯ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿದವು.

ಅಗ್ರಹಾರ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ರ್ರೀ.. ಕುಂವೀ ನಮ್ಮ ರಾಮಯ್ಯ ‘ಚಂದನ ಪ್ರಕಾಶನ’ ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀವೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದುಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಗೆಳೆಯ ಕೇಳಿರುವನೆಂದ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗುವುದೇನು? ಒಂದೆರಡು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡುನೂರಾಐವತ್ತು ಪುಟಗಾತ್ರದ ‘ದ್ಯಾವಲಾಪುರ’ ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡೆನು. ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ದಿವಸಗಳ ಬಳಿಕ ರಾಮಯ್ಯನವರ ಪ್ರೆಸ್ ಅಗ್ನಿಗಾಹುತಿಯಾಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅಗ್ರಹಾರ ‘ಸಾರಿ ಕುಂವೀ.. ನಿಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹಸ್ತಪ್ರತೀನೂ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತಲ್ಲಾ’ ಎಂದು ಮುಖ ಸಪ್ಪಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಲೀ, ದುಃಖವಾಗಲೀ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೋಗಲಿಬಿಡಿ ಪರವಾಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಕ್ಕೆ.

*

ಒಮ್ಮೆ ರಾಯಲ್ ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೂರದಿಂದ ಗೋಚರಿಸಿದ, ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಕರಿತೆಲಿ ಮಾನವ ಖ್ಯಾತಿಯ ಚೆನ್ನಣ್ಣ ವಾಲಿಕಾರ! ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಾಲಿಂಗನದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ ‘ಏನ್ತಮ್ಮಾ.. ನೀನಿಲ್ಲಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು, ನಾನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಪೈಲ್ವಾನ ‘ಕೇಸಾಕಿದ್ದಾರೆಂದ್ರೆ ನೀನೆ ನಿಜವಾದ ಲೇಖಕ, ಹೆದರಬೇಡ.. ಕಾರ್ಲ್‌ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ಯಿದ್ದಾನೆ..’ ಎಂದು ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಲ್ಲಿಂದ...

ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದ ಸಲುವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಅವರು ನನ್ನ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅದೇ ರಾಯಲ್ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಹೋಂನಲ್ಲಿಯೇ ರೂಂ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಹೋದೆ, ಯಾರೊಬ್ಬರು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೋಣೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೀಲದಷ್ಟು ಬಿಳಿಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿಗಳಿದ್ದವು. ಸೇಂಗಾಬೀಜ, ಒಂದೆರಡು ಈರುಳ್ಳಿ, ಹತ್ತಾರು ಹಸಿಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾವಿಬ್ಬರು ತಲಾ ಐದೈದು ರೊಟ್ಟಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಜಠರಕ್ಕಿಳಿಬಿಟ್ಟೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿರಾಮದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಪುಟ ಕಥೆ ಬರೆದೆ. ಹೆಸರು ಪರ್ಯಾವಸಾನ (ಮುಂದೆ ತೆಲುಗು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡಿತಲ್ಲದೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು). ಅದನ್ನು ಓದಿದ ಚೆನ್ನಣ್ಣ ಕುಂತಕುಂತಂಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆ ಬರೆದೆಲ್ಲೋ ತಮ್ಮಾ.. ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ, ವಾರದೊಳಗೆ ತಾನೂ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವುದಾಗಿ ಶಪಥ ಸಹ ಮಾಡದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಚೆನ್ನಣ್ಣ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಬೇಕೆಂದು ಹಪಹಪಿಸತೊಡಗಿದ. ತಮ್ಮ ದೇಹ ಮಾರಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆಹೊರೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಕುರಿತು ಬರೆದಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಾಗುವುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆ ಕೂಡಲೆ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರನಾದ..

ತಮ್ಮಾ.. ಇಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸೂಳ್ಯಾರ್ಯಾರಾದ್ರು ಅದಾರೇನು? ಎಂಬ ವಿನೂತನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ.

ಇರಬೌದಣ್ಣಾ.. ನನಗದರ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ.. ಇರುಸುಮುರುಸಾದರೂ ಹೇಳಿದೆ. ಊರೆಂದ ಮ್ಯಾಲೆ ಹೊಲಗೇರಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತೈತೆ.. ಹುಡುಕೋಣ ನಡೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಪ್ಯಾಂಟೂ, ಕೆಂಪನೆಯ ಅಂಗಿಯನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಡ್ಡಾಡಿಕೋತ ತಲುಪಿದ್ದು ಡೀಸಿ ಆಫೀಸು ಸಮೀಪದ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಒಂದು ಗಲ್ಲಿಯನ್ನು. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ವಿವಿಧ ವಯೋಮಾನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಣ್ಣ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಈ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಚೌಕಾಸಿ ಆರಂಭಿಸಿದ.

ತಂಗಿ ಏನವ್ವಾ ನಿನ್ನೆಸರು?

ಹೆಸರನ ತಗೊಂಡೇನು ಮಾಡ್ತಿಯಣ್ಣಾ.. ಎಷ್ಟೊತ್ತು? ಗಂಟೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಡ್ತಿ ಹೇಳು?

ಹತ್ರುಪಾಯಿ ತಂಗಿ.

ಈ ದುಬಾರಿ ಕಾಲದಾಗ ಹತ್ರುಪಾಯಿಗೇನು ಬರತೈತಿ. ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೊಡಣ್ಣಾ.

ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಲ್ಲ ತಂಗೀ...

ನೋಡಾಕ ಪ್ಯಾಂಟು ತೊಟುಗೊಂಡಿದ್ದೀ.. ಇನ್ನೊಂದತ್ತು ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡಾಕ ಮಿಜಿಮಿಜಿ ಮಾಡ್ತೀಯಲ್ಲಣ್ಣಾ..

ನೀವು ನನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೊಂಡೀರಿ ತಂಗೆಮ್ಮಾ.. ನಾನೇನು ನಿಮಗ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ.. ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯೋದೈತಿ.. ಅದ್ಕ ನಿಮ್ಮ ಕಥಿ ಬೇಕು.

ಕಾದಂಬರಿ ಅಂದರ ಅದೇನು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಾ, ಅವರೆಲ್ಲ ಕಿಲಕಿಲ ನಗಾಡಿದರು.

ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ ಬುಡಂಗಿಲ್ಲ.. ನೀನ್ಯಾವ ಸೀಮೆಯಣ್ಣ.. ನೀನು ನೂರ್ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ರೂ ಒಲ್ಲೆವಣ್ಣಾ.. ಎಂದು ಒಬ್ಬಳು ಕಡ್ಡಿಮುರಿದಂತೆ ಹೇಳಿದಳು.

ನಿಂಗೆ ನಮ್ಮ ಕಥೀನ ಹೇಳಿಕಂತ ಕುಂಡ್ರೋಕೆ ನಮಗೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲೆಣ್ಣೋ.. ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು..

ನಿನ್ನ ಜೋಡಿ ಮಾತಾಡ್ಕೆಂತ ಕುಂತ್ರೆ ಬರೋ ಗಿರಾಕಿ ಬರೋದಿಲ್ಲ.. ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡೆಣ್ಣಾ.. ಪುಣ್ಯ ಬರತೈತಿ.. ಎಂದು ಮಗುದೊಬ್ಬಳು.. ಇನ್ನೇನೋ ಮಾತಾಡಲಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಮುಂದೆ ಚೆನ್ನಣ್ಣ ‘ಕಾಡು’ ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದಂತೆ ನೆನಪು.

*

ಈಗ್ಗೆ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ (2000) ಧಾರವಾಡದ ಮನೋಹರ ಗ್ರಂಥ ಮಾಲೆಯವರು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆಗಳ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಂದು ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ, ಕಂಬಾರರೀರ್ವರೂ ಆಗಮಿಸಿ ವಿಶೇಷ ಕಳೆಕಟ್ಟಿದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾನೂ ಭೌತಿಕವಾಗಿದ್ದೆನು. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಂಥ ಗ್ರಾಮ್ಮಿಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಸುಸಂಸ್ಕೃತೀಕೃತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನೂ ನನ್ನ ಒಂದೆರಡು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಳಿಸಿದ್ದರೂ ಅವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಭೆಟ್ಟಿಯಾದಾಗ ಅವರು ಗುಡ್, ಐಸೀ, ವೆರ್ರಿ ನೈಸ್ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವರು ಕನ್ನಡ ಕಂಡ ಅದ್ವಿತೀಯ ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ವಾಗ್ಮಿಗಳೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸಭಿಕರನ್ನು ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನುರಿತ ಕಲಾವಿದರು.

ಅವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪರವಾಗಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರೆಂದರೆ ಸಭಿಕರ ಪೈಕಿ ಐದಾರು ಮಂದಿಯಾದರೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗದೆ ಇರಲಾರರೆಂಬುದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾಷಣ ಕೇಳಿ ‘ಕುಂವೀ ವಾಟ್ ಯು ಸ್ಪೋಕ್ ಟುಡೆ.. ರಿಯಲೀ ವಂಡರ್‌ಫುಲ್.. ಕರೆದರೆ ದೆಹಲಿಗೆ ಬರ್ತೀ ತಾನೆ’ ಎಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೋಗುವುದೊತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಅವರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಸಲ ಎರಡು ಘರಾನಗಳ ಜುಗಲ್‌ಬಂಧಿ.. ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು...

ಬೇಂದ್ರೆ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ರಲ್ಲ....!!!

2010-08-09T13:25:00.001+05:30

ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರ ವಿಕಾಸ ನೇಗಿಲೋಣಿ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಕೊಟ್ರು. ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಸುಚಿತ್ರಾದಲ್ಲಿ ಬೇಂದ್ರೆ ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಿರಂ ಮಾತಾಡ್ತಾರಂತೆ. ಮುಂದಿನ ಮೂರು ವಾರ ಕೂಡ ಅವರದ್ದೇ ಭಾಷಣ ಇದೆ ಅಂದ್ರು.
ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾನು ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೀನಿ. ನೀವು ಹೋದ್ರೆ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮುಂದಿನ ವಾರ ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ. ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡ ಅಂತ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡ್ವಿ.
ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಊರಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಮಿತ್ರ ನಾಗರಾಜ್ ಹಾರ್ಟ್ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಕೊಟ್ರು..
ಕಿರಂ ಇನ್ನಿಲ್ಲ!!
ಶನಿವಾರ ಬೇಂದ್ರೆ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡೆ ಅಂದವರು. ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇಂದ್ರೆ ಗುಂಗಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
***
ನಾನೆಂದು ಕಿರಂ ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಕಿರಂ ಲೆಗಸಿ ಕೇಳಿ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಭಾಷಣ ಕೇಳಿ ಅವರ ಥಾಟ್ ಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಈ ಕಾವ್ಯಾವಧೂತ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಂಗಮರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ ನಾನು ಪಿಯುಸಿ ಓದೋ ಕಾಲಕ್ಕೆ. ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಗೊತ್ತಿರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಿರಂ ರನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗೋಡಿನ ನೀನಾಸಂ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅವತ್ತೂ ಅವರು ಬೇಂದ್ರೆ ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಅವರ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿಗೆ, ಸರಾಗವಾಗಿ ನೆನಪಿನ ಗಣಿಯಿಂದ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮೊಗೆದು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ.
ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಿರಂ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಅವಕಾಶ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ನೆನಪಲ್ಲಿ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಡೆದಾಗ ತೇಜಸ್ವಿ ಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರು.
ಮೇ ಫ್ಲವರ್ ಮೀಡಿಯಾ ಹೌಸಿನಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಠಾಧೀಶರೇನು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತರೆ ಎಂದು ಸಿಡಿದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಿರಂ ಬಗ್ಗೆ ಬೆರಗು, ಗೌರವ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಅಕ್ಷತಾ ಕಳೆದ ಭಾನುವಾರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಂ ಸರ್ ಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಲಿಪಿಕಾರಳಾಗಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಇಚ್ಛೆ ಈಡೇರಿದರೆ, ಕಿರಂ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿಯುವ ಅವಕಾಶ ನನ್ನಂಥವರದ್ದಾಗುತ್ತೆ ಎಂದು ಅಕ್ಷತಾ ಆಸೆ ಈಡೇರಲಿ ಅಂತಾ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.
ಗಾರುಡಿಗನ ಹಾಗೇ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಕಿರಂ ಸರ್ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಖಂಡಿತವಾದಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆಗೇನು ಕಡಮೆ ಇಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಅವರ ಕಾವ್ಯದ ಗಂಧ ತೀಡಿ ಹಚ್ಚಿದರೋ?
ಅವರ ಮಾತಿನ ಗಂಧ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಇರಲಿ....

(ಚಿತ್ರ: ಅವಧಿ ಬ್ಲಾಗಿನಿಂದ...)

(ಬರಗೂರು ಬರಹ ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಿಂದ, ಮಯೂರದಿಂದ ವಿಜಯಶಂಕರ್ ಬರಹ..)

(ಭಾಗೇಶ್ರೀ, ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ, ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಂ ಕುರಿತು ಬರಹಗಳಿವೆ...)

ರಫಿ ಎಂಬ ಸಾವಿರಾರು ಹಾಡುಗಳ ಸರದಾರ; ಕಿಶೋರ್ ಎಂಬ ಓ ಸಾಥಿರೇ....

2010-08-04T11:48:00.002+05:30

ಮಹಮ್ಮದ್ ರಫಿ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಗಾಯಕ ಅನ್ನೋ ಪದಕ್ಕಿದ್ದ ಅನ್ವರ್ಥ ನಾಮವೇ? ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಅಂಥದ್ದು ಗೌರವ, ಸ್ಥಾನ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು ರಫಿ. ಸಂಗೀತ ಅವರ ರಕ್ತದಲ್ಲೇ ಇತ್ತೇನೋ.. ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬರುವ ಫಕೀರರ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಅನುಕರಿಸಿದ್ದರಂತೆ ಬಾಲಕ ರಫಿ. ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಕಲಿತು ಕಚೇರಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಬರೀ 13 ವರ್ಷ. ಹಿನ್ನೆಲೆಗಾಯಕನಾಗುವ ಕನಸು ಅವರಲ್ಲಿ ದಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಚಿಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ದೂರಾನೆ ಇತ್ತು. ನೌಷಾದ್ ಅವರ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಕೋರಸ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇವರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪಂಜಾಬಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಹಾಡಿದರು. ರಫಿ ಸ್ವರಯಾತ್ರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ನಂತರದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವ ಇತಿಹಾಸ ಬರೆದರು. ನೂರ್ಜಹಾನ್ರೊಂದಿಗೆ ಹಾಡುವ ಬ್ರೇಕ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಲತಾಮಂಗೇಶ್ಕರ್, ಕಿಶೋರ್, ಮುಖೇಶ್, ಸೆಹಗಲ್ರಂಥ ಗಾಯಕರ ಜತೆಗೆ ಹಾಡಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಂಡು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಹೃದಯ ಗೆದ್ದರು. ಕೇವಲ ಹಿಂದಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪಂಜಾಬಿ, ಉರ್ದು ಕೊಂಕಣಿ, ಬಂಗಾಳಿ, ಮರಾಠಿ, ಗುಜರಾತಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು 14 ಭಾಷೆಗಳ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಗಾನಮಾಧುರ್ಯದ ಸವಿಯುಣಿಸಿದರು. ಕನ್ನಡದ ಕೇಳುಗರೂ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ಒಂದೇ ಬಳ್ಳಿಯ ಹೂಗಳು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ... ನೀನೆಲ್ಲಿ ನಡೆವೆ ದೂರ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿ ಕನ್ನಡದ ರಫಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನದಣಿಸಿದರು.

*****
ನೇಣುಗಂಬದ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಮಹಮ್ಮದ್ ರಫಿ ಹಾಡು ಕೇಳುವುದೇ ತನ್ನ ಕಡೆ ಆಸೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಅಂದ್ರೆ ರಫಿ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯ ತಾಕತ್ತು ಎಂಥದ್ದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಖ್ಯಾತಿಯ ಉತ್ತುಂಗ ಏರಿದರೂ, ದೊಡ್ಡತನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ, ಹಣ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸೊಕ್ಕನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲು ಬಿಡದೆ ಬದುಕಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ರಫಿ ಅವರ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಅಂತಾ ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನರೆ ತಲೆ ದೂಗಿದ್ದರು. ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ಶ್ರೇಷ್ಠನೋ, ರಫಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೋ ಎಂದು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಾಗ ಸ್ವತಃ ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ನಾನು ರಫಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಫಿ ಒಂದು ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ, ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರಿದ್ದರು. ನಂತರ ಕಿಶೋರ್ ಮತ್ತು ರಫಿ ಜತೆಯಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದರು.

****
ರಫಿ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸ್ವರಲೋಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಮತ್ತೊಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅವರ ಇಲ್ಲವಾದ ಈ ದಿನಗಳಲಿ ದೇಶದ ಗಾಯಕರಿಗೆ, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ, ಚಿತ್ರ ರಸಿಕರಿಗೆ, ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ರಫಿ ನೆನಪು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿದ.. ರಫಿ ನಿಧನರಾದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕ್ರೋಧ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ರಫಿ ಅವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ರಫಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇದು ರಫಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ.. ಆನಂದ್ ಬಕ್ಷಿ ಬರೆದ ನ ಫನ್ ಕಾರ್ ತುಜ್ಸಾ.. ಎಂಬ ಗೀತೆಯನ್ನು ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಜೀಜ್ ಹಾಡಿದ್ದರು.. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಮಿತಾಬ್ ನಟಿಸಿದ್ದರು..

*******
ಕಿಶೋರ್ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ಕತೆಗಳಿವೆ. ಹಣದ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಎಂದೂ ರಾಜಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ಅರ್ಧ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಮೆರಾ ಮುಂದೆ ಬಂದರಂತೆ. ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕಿಶೋರ್ ಅವತಾರ ನೋಡಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಏನೀವತಾರ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್ ಅರ್ಧ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಮೇಕಪ್ ಅಂತಂದ್ರಂತೆ!
****
ಭಾಯ್ ಭಾಯ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ಜತೆಗೆ ನಟಿಸಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲೂ ನಿದರ್ೇಶಕ ಎಂ.ವಿ. ರಾಮನ್ ಐದು ಸಾವಿರ ರು. ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಕಿಶೋರ್ಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಹಣ ಇನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಿಶೋರ್ ಹಟ ಹಿಡಿದರಂತೆ. ಅಣ್ಣ ಅಶೋಕ್ ಮನವೊಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಸೋತರಂತೆ. ಕಡೆಗೂ ಶೂಟಿಂಗ್ ಆರಂಭವಾದಾಗ ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ರಾಮನ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಐದು ಸಾವಿರ ಎನ್ನುವುದು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಕಡೆಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಸೆಟ್ನ ತುದಿಗೆ ಬಂದು ಐದು ಸಾವಿರ ಎಂದವರೆ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಿಂದ ಆಚೆ ಹೋಗಿ, ಕಾರು ಏರಿ ಬಿಟ್ಟರಂತೆ..

ಹಾಗಂತ ಕಿಶೋರ್ ಕಂಜೂಸ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್ ಆದಾಗ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಎಣಿಸದೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿದೆ. ರಾಜೇಶ್ ಖನ್ನಾ, ಡ್ಯಾನಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸಿದಾಗ ಹಣ ಪಡೆಯದೇ ಹಾಡಿದ್ದೂ ಇದೆ.

****
ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಯ್ತು. ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ಯಾರ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಆಸಾಮಿ ಯಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ನಿರ್ಮಾಪಕರೊಬ್ಬರು ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಆದೇಶದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಹಾಗಂತ ಕಿಶೋರ್ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವೂ ರವಾನೆ ಆಯಿತು. ನಿರ್ದೇಶಕರು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡದೆ ಕಿಶೋರ್ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳಬೇಕು ಕಿಶೋರ್ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಡೆಗೆ ಒಂದು ಕಾರ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ದೃಶ್ಯದ ಚಿತ್ರೀಕರಣ. ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಶೂಟಿಂಗ್ ಶುರುವಾಯಿತು. ಕಿಶೋರ್ ಖಂಡಾಲದ ವರೆಗೂ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಆಕ್ಷನ್ ಹೇಳಿದ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಕಟ್ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ.

ಕಾವ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ: ಜೋಸೆಫ್ ಬ್ರಾಡಸ್ಕಿ

2010-07-31T16:49:00.000+05:30

ಕಾವ್ಯ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತಿ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಆಗಾಗ ಏಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹಲವು. ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜೊಸೆಫ್ ಬ್ರಾಡಸ್ಕಿ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುತಾತ್ಮನೋ, ಪ್ರಖ್ಯಾತನೋ ಆಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಸೋಲನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ತಾಯಿ ನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರ ಹೋದ ಸಂಕೋಚದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಈ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಮುಜುಗರದ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದ ಅನುಭವ.

ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಆವರಣದಿಂದಲೋ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದಲೋ ಎರವಲು ಪಡೆದುಕೊಂಡದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ತಾನು ಬಳಸುವ ಮಾರ್ಗದ ನಿರಂಕುಶತೆಯನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಬರೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಷ್ಟು ಇನ್ನಾವುದೂ ದೃಢೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅನಾ ಅಖ್ಮತೋವಾ ಹೇಳುವಂತೆ ಕಾವ್ಯ ಬೆಳೆಯುವುದು ಕೊಳಚೆಯಿಂದ; ಗದ್ಯದ ಮೂಲವೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವಾನ್ವಿತವಾದದ್ದೇನಲ್ಲ.

ಕಲೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯಸ್ಥಿತಿಯ ಖಾಸಗಿತನ ಮನುಷ್ಯನ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರಯತ್ನದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ರೂಪವೇ ಕಲೆ. ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅನನ್ಯತೆಯನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನೂ ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇದು ಅವನ ಸಾಮಾಜಿಕತೆಯನ್ನು "ನಾನು" ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಹಾಸಿಗೆ, ಬ್ರೆಡ್ನ ತುಣುಕು, ತಾತ್ವಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಹೆಣ್ಣು; ಆದರೆ ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಕಲೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಇನ್ನೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾವ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ, ಅವನೊಡನೆ ನೇರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಯಾವುದೇ ರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಚೀನವಾದವು, ಅನಿವಾರ್ಯವಾದವು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯುವುವು, ಸರ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಹೇಸಿಗೆ, ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗಳು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಪರಿಮಿತವಾದದ್ದರ ವಿರುದ್ಧ ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅನಂತವಾದದ್ದು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. " ಎಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕಿದೆ."

ಸರ್ಕಾರದ ತಾತ್ವಿಕತೆ ಮತ್ತು ನೀತಿ ( ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯ ತತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋಣ) ಯಾವತ್ತೂ "ನಿನ್ನೆ"; ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ "ನಾಳೆ" ಕೂಡಾ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಗುಣವೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಆಸ್ತಿತ್ವದ ಕಾಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಖಚಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಿಕರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದು.

ಕಲೆ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ- ಮಹತ್ತರವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಜೀವನದಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದು ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಪುನರಾವರ್ತನೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಜೋಕನ್ನು ಮೂರು ಸಲ ಹೇಳಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಲವೂ ನಗುವನ್ನು ಉಕ್ಕಿಸಿ, ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಪಾಟಿರ್ಯ ಜೀವವಾಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಕಲೆಯಲ್ಲಿ "ಕ್ಲೀಷೆ"ಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಲೆ ಎಂದೂ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟದ ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರ: ಇದರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ವಸ್ತುವಿನ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ತರ್ಕ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಲೆ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಸಮಾಂತರವಾಗಿರಬಹುದೇ ವಿನಃ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇದು ಪ್ರಗತಿಗಿಂತ ಎಂದೂ ಮುಂದಿರುತ್ತದೆ; ಕ್ಲೀಷೆಯನ್ನು ಸಾಧನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಚರಿತ್ರೆಗಿಂತಲೂ ಮುಂದಿರುತ್ತದೆ.

ಬರಹಗಾರ, ಅದರಲ್ಲೂ ಕವಿ, ಬೀದಿಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಬೇಕೆಂಬ ವಿಚಾರ ಈಚೀಚೆಗೆ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಜನಪರವಾಗಿ ತೋರುವ ಈ ಮಾತು ಅರ್ಥಹೀನವಾದುದು. ಇದು ಕಲೆಯನ್ನು, ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇನ್ನು ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜನರ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಜನರೇ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಡಬೇಕು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರಸಾಭಿಜ್ಞ ವಾಸ್ತವತೆ (ಈಸ್ತೆಟಿಕ್ ರಿಯಲಿಸಂ) ಮನುಷ್ಯನ ನೈತಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನಿದರ್ಿಷ್ಟಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ರಸಾಭಿಜ್ಞತೆ ನೈತಿಕತೆಯ ತಾಯಿ. ನೈತಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೊ ನಿಷೇಧವಿದ್ದ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ರಸಾಭಿಜ್ಞ ತೆರಯಲ್ಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ನಿಷೇಧವಿರುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಮಗು ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೆ ಅಳುತ್ತದೆ, ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಗುವಿನ ರಸಾಭಿಜ್ಞ ಆಯ್ಕೆ, ನೈತಿಕ ಆಯ್ಕೆ ಇಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬವ್ಯಕ್ತಿಯ ರಸಾಭಿಜ್ಞ ಅನುಭವ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅವನ ಅಭಿರುಚಿಯ ಮಟ್ಟ, ನೈತಿಕತೆಯ ಮೊನಚು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ( ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಸೇರದಿರಬಹುದಾದರೂ) ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ- ದಾರ್ಶನಿಕ ಅರ್ಥದಲ್ಲಲ್ಲ- ದಾಸ್ತೊವಸ್ಕಿಯ "ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ" ಎಂಬ ಮಾತನ್ನೂ ಮ್ಯಾಥ್ಯೂ ಅರ್ನಾಲ್ಡನ "ಕಾವ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತದೆ" ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಾಯಶಃ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯಾದರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರಸಾಭಿಜ್ಞ ಅಭಿರುಚಿ ಶೀಗ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ತಾನು ಯಾರೆಂಬ, ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳೇನೆಂಬ ಪೂರ್ಣ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಏನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ತನಗೆ ಏನು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತೀರ ಸಹಜವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಪುನಃ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ: ಮನುಷ್ಯ ನೈತಿಕ ಜೀವಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ರಸಾಭಿಜ್ಞ ಜೀವಿ.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕಲೆ ಮನುಷ್ಯ ಜನಾಂಗದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಉಪೋತ್ಪನ್ನವಲ್ಲ: ಇದು ತಿರುಗುಮುರುಗಾಗಬೇಕು. ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಿನ್ನವಾಗಿಸುವುದು ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ. ಭಾಷೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರೂಪವಾದ ಕಾವ್ಯವೇ ಮನುಷ್ಯ ಜನಾಂಗದ ಗುರಿ.

ಕಲೆ ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆ ಸಮಾಜದ ಸ್ಥಿತಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಗ್ರಂಥಾಲಯದಿಂದ ಪಲ್ಲಟಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು )ಆಗಾಗ ಈ ಯೋಚನೆ ನನಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ) ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ನಾಯಕರನ್ನು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಓದಿನ ವಿಸ್ತಾರದ ಆಧಾರದ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಓದಿನ ವಿಸ್ತಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದುಃಖ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ. ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಸಾಮಥ್ಯವುಳ್ಳ ಯಾವುದೇ ನಾಯಕನನ್ನು ಅವನ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಬಾರದು; ಸ್ತೆಂದಾಲ್, ಡಿಕನ್ಸ್, ದಾಸ್ತೊವಸ್ಕಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಬೇಕು. ಮನುಷ್ಯ ಜನಾಂಗದ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ವಕ್ರತೆಗಳೇ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೀವ. ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಾರಾಸಗಟು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಇದು ಸರಿಯಾದ ಔಷಧಿ. ನೈತಿಕತೆಯ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿಂತ ತಾತ್ವಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕಿಂತ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಲರ್ಹವಾದದ್ದು. ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಯಾವ ದಂಡಶಾಸನವೂ ತಪ್ಪಿಸಲಾರದು. ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ತುಳಿಯುವುದನ್ನು, ಬರಹಗಾರರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವುದನ್ನು, ಸೆನ್ಸಾರ್ಷಿಪ್ ಅನ್ನು, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸುಡುವುದನ್ನು ನಾವು ವಿರೋಧಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೀನವಾದ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯ ಮುಂದೆ ನಾವು ನಿಶ್ಯಸ್ತ್ರರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದದಿರುವುಏ ಆ ಹೀನ ಕ್ರಿಯೆ. ಈ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಎಸಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನು ಬೆಲೆಯಾಗಿ ತೆರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಒಂದು ದೇಶ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಚರಿತ್ರೆಯ ಮೂಲಕ ಬೆಲೆಯನ್ನು ತೆರುತ್ತದೆ. ರಷ್ಯಾದ ದುರಂತವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರ, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಡಿಕನ್ಸ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಒಂದು ವಿಚಾರದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸುವುದು ಡಿಕನ್ಸ್ ಓದದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾದದ್ದೆಂದೇ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಡಿಕನ್ಸ್, ಸ್ಟರ್ನರ್, ಸ್ತೆಂದಾಲ್, ದಾಸ್ತೊವಸ್ಕಿ, ಫ್ಲಾಬೆ, ಬಾಲ್ಸಾಕ್, ಮೆಲ್ವಿಲ್, ಪ್ರೂಸ್, ಮ್ಯೂಸಿಲ್ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಓದುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಅರ್ಥಾತ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಹೊರತು ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರ ಬಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಅಥವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನು ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಭಾವಾವೇಶದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಲೆನಿನ್, ಸ್ಟಾಲಿನ್, ಹಿಟ್ಲರ್ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪಟ್ಟಿಗಿಂತ ಉದ್ದವಾದ ಹೊಡೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನು (ಹಿಟ್ ಲಿಸ್ಟ್) ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಈಗಾಗಲೇ ಸರ್ವವೇದ್ಯವಾಗಿರುವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರವಚನಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದರ ಅಪಾಯವೆಂದರೆ ಅವು ತಮ್ಮ ಸುಲಭತೆಯ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಆಡಿ ನಮಗೆ ನೈತಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಒಡುತ್ತವೆ. ಇದೇ ಇವುಗಳ ಪ್ರಲೋಭನೆ. ಈ ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣವಾದಿಗಿರುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಸ್ವರೂಪದಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. "ಆಶ್ವಿಟ್ಜ್ನಂತೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ರಚಿಸುವುದು ಯಾರಿಂದಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವೇ?" ಎಂದು ಆದಾರ್ನೊ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಷ್ಯಾದ ಚರಿತ್ರೆ ಬಲ್ಲವರು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೇಳಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಜರ್ಮನಿಯ ಕ್ಯಾಂಪ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸತ್ತರು. ಅಮೆರಿಕಾದ ಕವಿ ಮಾರ್ಕ್ ಸ್ಟ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದ: "ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?"

ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕವಿಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ; ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಸುತ್ತಣ ವಾಸ್ತವದ ಬಗ್ಗೆ (ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ, ಸರ್ಕಾರವೇ ಆಗಿರಲಿ) ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಲು, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು. ಅವನು ಪದ್ಯದ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶಃ ಅನುಕರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸುತ್ತು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿಬಿಡುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ಕವಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಈ ಅವಲಂಬನೆ ಸಮಗ್ರವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಯಾವ ಅಡೆತಡೆ ಇಲ್ಲದ್ದು. ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಷೆಗೆ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಸಾಮಥ್ರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಪದ್ಯದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಡುವ ದೇಶದ ಮೇಲಲ್ಲ.

ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಬರೆಯುವುದರಿಂದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಷೆಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಆ ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಾಧನೆವೇ ಕವಿ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಆಡೆನ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕವಿಯಿಂದ ಭಾಷೆ ಬದುಕುತ್ತದೆ.

ಕವಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೀರಿ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಇದ್ದರೂ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಖ್ಯಾತಿ ಸಿಗಬಹುದೆಂಬುದು ಅವನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಅವನ ಭಾಷೆ ಅವನ ಪದ್ಯದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಪದ್ಯ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಬಹುದೆಂದು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಮುಕ್ತಾಯ ಪದ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡಬಹುದು; ಇದರಿಂದ ಅವನು ಚಕಿತನಾಗಬಹುದು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವನ ಚಿಂತನೆಗಳು ಅವನು ಎಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಇಂತಹ ಗಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಅದರ ವರ್ತಮಾನದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಮೂರು ರೀತಿಯ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿವೆ; ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಅಂತದರ್ೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬೈಬಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನ. ಕಾವ್ಯ ಈ ಮೂರನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಇತರ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಮೂರು ರೀತಿಯ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಸಲ ಒಂದು ಪದ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ, ಒಂದು ಪರಾಸದಿಂದ ಯಾರೂ ಕಾಣದಂತಹ ಮತ್ತು ತಾನೆ ಅಪೇಕ್ಷೆಪಟ್ಟಿರದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನ ಕವಿ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಕಾವ್ಯ ರಚನೆ ಅವನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನೂ ಅವನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪರಿಭಾವಿಸುವುದನ್ನೂ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುವ ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಈ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಅನುಭವಿಸಿದವನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಿಡಲಾರ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮೇಲೆ ಅವನು ಅವಲಂಬಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾದಕದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಮದ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಲವರು ಅವಲಂಬಿತರಾಗುವಂತೆ. ಭಾಷೆಯ ಹೀಗೆ ಅವಲಂಬಿತನಾಗುವವನೇ ಕವಿ.

(ಇದು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಸ್ವೀಕಾರ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಜೊಸೆಫ್ ಬ್ರಾಡಸ್ಕಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣ. ಇದನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದು ಎ.ಆರ್.ನಾಗಭೂಷಣ್. ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಪಂಚದ 1989ರ ಜನವರಿ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.)

*****

ಈ ಜೋಸೆಫ್ 15 ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳಿದನಂತೆ. ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕವಿತೆ ಜತೆ ಒಡನಾಟ ಬೆಳೆಸಿದಾತ. ಮಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಷಿನ್ ಆಪರೇಟರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜೊಸೆಫ್ ವೈದ್ಯನಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಯಶ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಶವಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ. ನಂತರ ಕ್ರೆಸ್ಟನ್ ಜೈಲಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದಾತ. ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದು ನೊಬೆಲ್ ಪುರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾದ ಜೊಸೆಫ್ ಬರಹ - ಬದುಕು ಎರಡು ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು.

***

ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೊರೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಜೊಸೆಫ್ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು ಸೋವಿಯತ್ ಸರ್ಕಾರ. ಆಗ ಜೋಸೆಫ್ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆಯ ತುಣುಕು ಇಲ್ಲಿದೆ..

ಜಡ್ಜ್: ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಏನು?

ಜೋ: ಕವಿ, ಅನುವಾದಕ

ಜಡ್ಜ್: ಹಾಗಂತ ಕರೆದವರು ಯಾರು? ಆ ಪಟ್ಟಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರು?

ಜೋ: ಯಾರು ಇಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರು ಹೇಳಿ...?

ಜಡ್ಜ್: ನೀವು ಇದನ್ನ ಓದಿದ್ದೀರಾ?

ಜೋ: ಏನದು?

ಜಡ್ಜ್: ಕವಿಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ? ನೀನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದನ್ನು ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು..

ಜೋ: ಇದೆಲ್ಲಾ ಶಾಲೆಯ ಓದಿನಿಂದ ಸಿಗೊಲ್ಲ..

ಜಡ್ಜ್: ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತೆ..?

ಜೋ: ಬಹುಶಃ ದೇವರಿಂದ.. ಹಾಂ.. ದೇವರಿಂದಲೇ..

ಹೀಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ಜೋಸೆಫ್ ಐದು ವರ್ಷ ಗಡಿಪಾರು ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾದ...

ಸಂಜೆಗತ್ತಲ ಹಾಡು -ಪಾಡು

2010-07-22T20:07:00.000+05:30

ನೆರಳು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ
ಕನಸುಗಳ ಮಾತೆಲ್ಲಿ?
ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ತರಗೆಲೆ
ಹಿಡಿದು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.
ಪಾಲೋ ಕಾವೋ, ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್
ಕಡೆಗೇ...
ರಾಬಿನ್ ಶರ್ಮಾನ
ಫೆರಾರಿ ಕೂಡ
ಬೀದಿ ದೀಪದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ...

ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ
ಬೂದಿ ಜತೆ ಕೊಡವಿದರೆ
ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನ ಕೆಂಪು ದೀಪು
ದಾರಿಗೆ!

ಕಾಫಿ ಡೇ ಎದುರು
ಚಹಾ ಮಾರುವ
ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು
ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್
ಹುಡುಗಿಯರ ಸೊಂಟ,
ತನ್ನೂರ ಹುಡುಗಿಯರ
ಕೊಡಪಾನದ ನೆನಪು...

ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ
ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೇ
ಇಂದ
ಎದ್ದು ಬಂದ
ಯಾದ್ದೋ ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್..
ಈ ಮೇಲು,
ಫೀಮೇಲು
ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ
ಮೇಲೆ...ಮೇಲೆ...
ಲೆ...
ಲೆ...
ಎಂದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೂಡ
ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ.
***
ಲಜ್ಜೆಗೇಡಿ ಸಂಜೆ
ಬೇಡದ ಚಿತ್ರಗಳು
ಯಾರದ್ದೋ ಪುಳಕದ ನಗು
ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೆಳಕಿನ ಬಿಗು
ಮನೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ
ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗೆ ಉಳಿದ ಸಾಗು

ಧ್ಯಾನ, ಮೌನ
ಬುದ್ಧ, ತಾವೋ...
ಮೂರು ಮುಕ್ಕಾಲು ಕೋಟಿ
ದೇವರುಗಳೆಲ್ಲಾ
ಮೂರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ

ಒಳೊಳಗೆ ಒದ್ದಾಟ
ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಸಂಕಟ.

ಕುಂವೀ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸ್ ರೆಡಿ, ತಪ್ಪದೇ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ..

2010-07-16T20:58:00.002+05:30

(ಇವತ್ತು ಕುಂವೀ ಅವರ ಮೇಲಿಂದ ಈ ಕವರ್ ಪೇಜ್ ಬಂತು. ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ಅವ್ರು ಬರೆದ ಬೆನ್ನುಡಿ ಓದಿದೆ. ಕುಂವೀ ಅವರನ್ನು ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ರೀತಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಓದಿ ನೋಡಿ...)

"ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸ್" ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ ನನಗೆ ಬಂದ ಸಂದೇಹ ಇದು: ಕುಂವೀ ಮರೆತು ಆತ್ಮಕತೆಯ ಬದಲಿಗೆ ತಾವು ಬರೆದಿರುವ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದನ್ನು ನನಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆಯೆ?

ಇಷ್ಟು ರೋಚಕ ನಿರೂಪಣೆ, ಇಷ್ಟು ರಂಜಕ ಹಾಗೂ ಅಸಾಧಾರಣ ಘಟನೆಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಕೇವಲ ತನ್ನ ಸುಯೋಧನ- ಛಲದಿಂದಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಥಿರ-ಚರಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಹನಹ್ಯನಿಗೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದ "ಹೀರೋ" ತಂದೆಯ ಮಗನಾಗಿ, ಅನೇಕರ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಅತಿ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಪಾಸಾಗಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಸೈನ್ ಬೋಡರ್್ ಪೇಂಟರ್ ಆಗುವ, ರೇಲ್ವೇ ದಿನಗೂಲಿಯಾಗುವ, ರೇಲ್ವೇ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ಹಸಿವೆಯಿಂದ ಸಾಯುವ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುವ, ಕೊನೆಗೆ ಶತಮಾನದಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಊರೊಂದರಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಮಾಸ್ತರರಾಗುವ, ತಿಂಗಳಿಗೊಂದು ಕೊಲೆಯಾಗುವ ಆ ಕುಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ದಲಿತರನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೂ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುವ, "ಕಪ್ಪು" ಎಂಬ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಂದೋ ಕೊಲೆಯಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ, ಸಿನೆಮಾ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಂದ ವಂಚಿಸಲ್ಪಡುವ, ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ಅರಮನೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬ್ಲಬರ್್ ತೋರಿಸಿ ಅಮೆರಿಕಾಕಕ್ಕೆ ವೀಸಾಪಡೆಯುವ- ಇಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಥಾ ನಾಯಕನಾಗಿರುವುದು;

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಕವಿಯಾಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಶ್ವಥ್ ಅವರ ಕೂಗಾಟಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ 15 ಹಾಡು ಬರೆದು ಅಗಾಧ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಪಡೆಯುವ, ನೂರಾರು ಕತೆ ಬರೆದು ಸವೆದ ತನ್ನ ನಡುಬೆರಳನ್ನು "ಇದೊಂದು ರೂಪಕ" ಎಂದು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ತೋರಿಸುವ, ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಮೂರು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ 600 ಪುಟಗಳ " ಶಾಮಣ್ಣ" ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, " ಅರಮನೆ" ಎಂಬ 1200 ಪುಟಗಳ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು 500 ಪುಟಗಳಿಗೆ ತರಲು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಮುರಿದು ಕಟ್ಟಿ ಕೊನೆಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ, ಈ ಸಾಧನೆಗಳ ನಂತರವೂ ಅಬೋಧ ಬಾಲಕನ ಪ್ರೀತಿ- ವಿಸ್ಮಯತೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಹಿತಯೂ ಆಗಿರುವುದು;

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ರೋಚಕ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ: ಅಥವಾ ಸೋಮಶೇಖರ್ ಉರುಫ್ ವೀರಭದ್ರಪ್ಪ ಉರುಫ್ ಕುಂವೀ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಯ ಅಸಾಧಾರಣ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅಭಿಮಾನ, ಅಸೂಯೆ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳೊಡನೆ ಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿಗೆ- ಶಂಭೋ ಶಂಕರ ಮಹಾದೇವ.

- ಡಾ.ಸಿ.ಎನ್.ರಾಮಚಂದ್ರನ್

‘ವರ್ತಮಾನ ಕರ್ನಾಟಕ' ದಲ್ಲಿ .....

2010-07-15T17:04:00.001+05:30

ಕಳೆದ ಶನಿವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂವಾದಗೋಷ್ಠಿ ನಡೆಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಹಲವು ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಲೇಖಕರು ಈ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯಕವಾಗಿ ವರ್ತಮಾನ ಕರ್ನಾಟಕ ಹೇಗಿದೆ? ಸವಾಲುಗಳೇನು? ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದವು.

ಭಾನುಮುಷ್ತಾಕ್, ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್, ಪೃಥ್ವಿ ದತ್ತ ಚಂದ್ರ ಶೋಭಿ, ಡಾ.ವಸು, ಎಂ.ವಿ. ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ, ಜಿ.ಪಿ ಬಸವರಾಜು, ಪೀರ್ ಬಾಷಾ, ತಾರಿಣಿ ಶುಭದಾಯಿನಿ, ಶಿವಸುಂದರ್, ಕೇಶವ ಮಳಗಿ, ಡಾ.ರಂಗನಾಥ್ ಕುಂಟನಕುಂಟೆ, ಕೇಶವ ಮಳಗಿ, ಅಶೋಕ್ ಹೆಗಡೆ, ಮಂಜುನಾಥ್ ಲತಾ, ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವರು ವಿಷಯ ಮಂಡನೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದೇ ವೇಳೆ ಕವಿ ಅರುಣ್ ಜೋಳದ ಕೂಡ್ಲಿಗಿ ಅವರ ಅವ್ವನ ಅಂಗನವಾಡಿ ಕವನ ಸಂಕಲ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು.

ಡಾ.ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿ:

‘ಲೇಖಕ ಮತ್ತು ಕವಿಗೆ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಂಕಟವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಲೇಖಕ ತನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ’ .
ಕೋಮುವಾದ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಅಥವಾ ಬರಹಗಾರನಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕದೆ ಇದ್ದರೆ, ಕೋಮುವಾದವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚಿಸುವುದರಿಂದ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದಂತೆ’ .
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಜಾತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಕೆಟ್ಟ ವಾತಾವರಣವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಆದ್ದ ರಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಜಾತಿ ತೊಲಗಬೇಕು. ಆದರೆ, ನಾವು ಜಾತಿ ಬೇಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಜಾತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ’.

"ಅವ್ವನ ಅಂಗನವಾಡಿ"

2010-07-09T12:27:00.001+05:30

ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ (ಜು.೧೦-೧೧) ಮೈಸೂರಿನ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ಬಯಲು ಸಾಹಿತ್ಯವೇದಿಕೆ ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ ಕವಿ ಮಿತ್ರ ಅರುಣ್ ಜೋಳದ ಕೂಡ್ಲಿಗಿ ಅವರ ಅವ್ವನ ಅಂಗನವಾಡಿ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಸಂಕಲನದ ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ...

ಹುಲಿಯಾಗಲು ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದರು

ಅಲ್ಲಿ ಗಲಭೆ ಜೋರು ನಡೆದಿತ್ತು
ಆತ ಜಗಳ ಬಿಡಿಸಲು ನುಗ್ಗಿದ
ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನೆಂದು ಕೇಳಿದರು
ಈತ ಹುಸೇನಿ ಎಂದದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪು!

ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಮುಗಲಭೆ

ಕೂಲಿಯೊಬ್ಬನ ದುರ್ಮರಣ

ಎಂಬ ಕೆಂಪು ಸಾಲಿನ ಕೆಳಗೆ

ಹುಸೇನಪ್ಪನ ಸಾವಿನ ಚಿತ್ರ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಹಸಿವ ನೀಗಿಸಿತು!
*
ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ
ಆತನ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು...
ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆ ದೇವದುರ್ಗ ತಾಲೂಕಿನ
ಮಸರಕಲ್ಲು ಗ್ರಾಮದ ದಲಿತ
ಹುಸೇನಪ್ಪ ಕೂಲಿಗಾಗಿ

ವಲಸೆ ಬಂದ ಕಟ್ಟಡ ಕಾಮರ್ಿಕನೆಂದು!

ಮರುದಿನ
ಹುಸೇನಪ್ಪನ ಕೊಂದವರು

ಮರುಕಪಟ್ಟಿದ್ದರು

ಈ ದಲಿತರು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹೆಸರ

ಯಾಕಾದರೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂದು!

ಇತ್ತ ಮಸರಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ

ಹುಸೇನಪ್ಪನ ಮಡದಿ ಮಕ್ಕಳ
ರೋದನಕ್ಕೆ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲ!
ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಮೊಹರಂ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ
ಗುದ್ದಲಿ ಹಾಕಿದ ಹುಸೇನಪ್ಪನಂತವರು
ಹುಲಿಯಾಗಲು ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
------------------
ಅವ್ವನ ಅಂಗನವಾಡಿ

-1-

ಬಡ ಮಕ್ಕಳ ತೊಟ್ಟಿಲು
ಅಂಗನವಾಡಿಯಲ್ಲಿ
ನನ್ನವ್ವ ಏಸೊಂದು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ !
ಅಷ್ಟೂ ಮಕ್ಕಳ ಅವ್ವ
ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಎನ್ನುವ ಹಿಗ್ಗಿಗೆ
ಮಕ್ಕಳಲೋಕದಿ ನಾ ರಾಜನೆ ಆಗಿದ್ದೆ!
ಟೀಚರಮ್ಮನ ಮಗನೆನ್ನುವ
ಊರವರ ಅಕ್ಕರೆಯ
ಹಾರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾ ಊರ ತಾಯಂದಿರ
ಮಗನಾದದ್ದು ಈಗಲೂ ಸೋಜಿಗ !

-2-
ಆಗ ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ
ಅಮೇರಿಕಾದ
ಸೋಯಾಬೀನ್ ಹಿಟ್ಟು ಎಣ್ಣೆಯ
ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಬಡ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ
ತಿಂದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು!
ಅವ್ವ ಕರುಣಾಳು ದೇಶವೆಂದು
ಮನದಲ್ಲಿ ವಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಅಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗೆ ಹಾಕುವ ಫುಡ್ಡನ್ನು
ಅಂಗನವಾಡಿಗಳಿಗೆ
ಕೊಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿ
ನಿಜವೇ ಎಂದು
ಅವ್ವನನ್ನು ಮುಗ್ದವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ.
ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ?
ಎಂದು ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಂಡಿದ್ದಳು !
ನನಗಾಗ ಅಂಗನವಾಡಿ ಮಕ್ಕಳು
ನಾಯಿಮರಿಗಳಂತೆ
ಕಂಡದ್ದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ !

-3-
ಕೂಲಿಗೆ ಹೋದ ಮಾದಿಗರ ದುರುಗಿ
ಗೌಡರ ಮಗನ ಬಲತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ
ಅಸುನೀಗಿದ್ದಳು !
ದೈವದವರು ಕೊಲೆಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಊರ ಮಾನ ಉಳಿಸಿದರು !
ಜನನ ಮರಣದ ರಿಜಿಸ್ಟರನಲ್ಲಿ
ಕಾಡುಹಂದಿಯ ಇರಿತದಿಂದ
ಸತ್ತಳೆಂದು ಬರೆದ ಅವ್ವ
ನಿಜವ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ
ರಾತ್ರಿಪೂರ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅತ್ತಿದ್ದಳು !

-4-
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮಕ್ಕಳ ತೂಕ ಮಾಡುವಾಗ
ಬಡಕಲು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ
ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶದ ಕೊರತೆ ಇರುವ
ಲೆಕ್ಕ ಬರೆದು ತಳಮಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ತಿನ್ನಿಸಿ
ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಆ ಮಕ್ಕಳ
ತೂಕ ತುಸು ಹೆಚ್ಚಿದಾಗ
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರ ತಂದು
ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಷಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು !

-5-
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಡಲು ಬಿಟ್ಟು
ಕಣ್ಮರೆಸಿ ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ತಾಯಂದಿರು
ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವ್ವನ ಕೈಯಲ್ಲಿಡುತ್ತಿದ್ದರು!
ಅವ್ವ ಅಳುವ ಕಂದಮ್ಮಗಳ
ತನ್ನ ಹಾಲಿಲ್ಲದ ಮೊಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ತೇಟ್ ಅವರ ಅವ್ವನಂತೆ ತಲೆ ನೇವರಿಸುವಾಗ
ಮಕ್ಕಳು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು !

-6-
ಪ್ರಥಮ ಚಿಕೆತ್ಸೆಗೆಂದು
ಗೌರ್ನಮೆಂಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟ
ಔಷಧಿ, ಗುಳಿಗಿ, ಮುಲಾಮು ಟಿಂಚರುಗಳ
ಕೊಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವ್ವ ಊರವರಿಗೆ
ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮನೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಎಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಪೇಲಾದ ತನ್ನನ್ನು ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮ
ಎನ್ನುವುದ ಕೇಳಿಯೇ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿ
ಡಾಕ್ಟರರ ಸೋಗು ಹಾಕಿ
ಆರೋಗ್ಯದ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು !

-7-
ಫಸ್ಟ ಏಡ್ ಬಾಕ್ಸಲ್ಲಿ
ಅವ್ವ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ನೀರೋಧಗಳ ಕದ್ದು
ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹತ್ತು ಪೈಸೆಗೊಂದರಂತೆ ಮಾರಿ
ನಾ ಮಿಠಾಯಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ !
ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆ ಕೊಟ್ಟು
ಪ್ರೀತಿ ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ !
ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲಾ
ನಿರೋದಗಳ ಊದಿ ಬಲೂನು ಮಾಡಿ
ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು !
ಅವ್ವ ಇದ ನೋಡಿ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ
ಲೆಕ್ಕಿ ಜುಳ್ಕಿ ಹಿಡಿದು
ನನ್ನ ಬಾರಿಸಲು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಳು !

-8-
ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಹರಿಜನ ತಿಂದಪ್ಪನಿಗೆ
ಔಷಧಿ ಕೊಡಲು ಕೇರಿಗೆ ಹೋದಾಗ
ಸೋಯಾಬೀನ್ ಹಿಟ್ಟು, ಎಣ್ಣೆ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಕೊಟ್ಟು
ಬದುಕುವ ಭರವಸೆ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಳು!
ಆತನ ರೋಗ ಗುಣವಾದಂತೆ
ಅವ್ವ ಒಳಗೊಳಗೇ
ತಾನು ತಿಂದಪ್ಪನ ಪಾಲಿನ ದೇವರಾದುದ ನೆನೆದು
ದೇವರ ಪಕ್ಕವೇ ಕೂತಂತಾಗಿ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದಳು !

-9-
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಮೃತವೆಂಬಂತೆ
ಹನಿ ಹನಿ ಪೋಲಿಯೋ ಹಾಕಿ
ರೋಗ ಮುಕ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ನೆನೆದು
ಸುಖದ ನಗೆ ನಕ್ಕು
ಗರ್ಭಿಣಿ ಬಾಣಂತಿಯರಿಗೆ
ಆರೋಗ್ಯದ ಸಲಹೆ ನೀಡಿ
ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಳು !

-10-
ಬಿಡಿಗಾಸಿನ ಸಂಬಳ ಮುಗಿದಾಗ
ಅಂಗನವಾಡಿಯಲಿ ತಿಂಗಳು ಮಿಕ್ಕಿದ ರೇಷನ್ನನ್ನ
ಸಹಾಯಕಿಗೂ ಹಂಚಿ
ಉಳಿದ ಎಣ್ಣೆಯ ಅಂಗಡಿ ಶಾರದಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು
ಕಾರ ಮಂಡಕ್ಕಿ ಮಿರ್ಚಿಯ ತಂದು
ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿನ್ನಿಸಿ ಖುಷಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಅಪ್ಪ ಸೋಯಾಬೀನ್ ಹಿಟ್ಟನ್ನು
ಆಕಳು ಸಾಕಿದರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು
ಮನೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರುತ್ತಿದ್ದ !
ಮನೆಯ ತೂಗಿಸಲು
ಅವ್ವ ಏದುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ರೇಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ
ನಾನು ಮತ್ತು ತಂಗಿಯರು
ಹುಸಿರು ದಿಮ್ಮಗಿಡಿದು ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು !

-11-
ಹೆಂಗಳೆಯರ ಸಂಘ ಮಾಡಿ
ಅವರಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಮಾಲೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಗಂಡಸರಿಗೆ ಹೆದರಬೇಕಿಲ್ಲ
ಎಂಬ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದು
ಅವರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುರುಪು
ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಇದ ನೋಡಿ ಊರ ಗಂಡಸರು
ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳ ಟೀಚರಮ್ಮ
ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂದೂ
ಮನೆಯ ಮುರಿಯುತ್ತಾಳೆಂದೂ
ಅವ್ವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು!

-13-
ಕೆಲವರು ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗೆ
ದೂರು ಸಲ್ಲಿಸಿ
ಮಕ್ಕಳ ಸಾಮಾನು ಮಾರುತ್ತಾಳೆಂದು
ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ರಂಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು !
ಅವ್ವ ಚಂಡಿಯ ಅವತಾರ ತಾಳಿ
ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು !
ಆಯಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆ ಮೇಡಂ
ಎಂದು ಕೆಲವರು
ಅವಳ ಕೋಪವ ತಣ್ಣಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು !
ನಾವೋ ಆಗ
ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳಂತೆ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು !

-14-
ಅವ್ವನಂತೆಯೇ ದುಡಿವ
ಹೆಲ್ಪರ್ ಯಲ್ಲಕ್ಕ
ಊರ ಓಣಿ ಓಣಿ ಸುತ್ತಿ
ಮಕ್ಕಳ ಹಿಂಡೊಡನೆ
ಅಂಗನವಾಡಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಲೂ
ಕಿಂದರ ಜೋಗಿಯಂತೆಯೂ
ಕೊಳಲನೂದಿದ ಗೊಲ್ಲತಿಯಂತೆಯೂ
ನನಗಾಗ ಕಂಡದ್ದಿದೆ !
ದಿನ ದಿನದ ಚರಿತೆ
ಯಲ್ಲಕ್ಕನ ಮಾತಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತೆ
ಅವ್ವನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ
ಊರ ಇತಿಹಾಸ ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು!

-15-
ಈಗಲೂ ಅವ್ವ ಅಂಗನವಾಡಿ
ತೊಟ್ಟಿಲ ತೂಗುತ್ತ
ಏಸೊಂದು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ದಣಿವರಿ0ುದೆ
ಊರ ಮಕ್ಕಳ ಪೊರೆಯುತ್ತಲೆ ಇದ್ದಾಳೆ !
ಬಿಡಿಗಾಸಿನ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ
ದುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ
ಅವ್ವನಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಅವ್ವಂದಿರು
ಏದುಸಿರ ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ !

(ಈ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಅಹರ್ನಿಶಿ ಮತ್ತು ಕೊಟ್ಟೂರಿನ ‘ನಾವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ’ ಬಳಗ ಕೂಡಿ ಹೊರತರುತ್ತಿದೆ)

ನಿಮ್ಮ ಬರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ

2010-07-01T20:44:00.000+05:30

ಆತ್ಮೀಯರೇ,

ಬಯಲು ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಿಕೆ ಕೊಟ್ಟೂರು, ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕ ಬರಹಗಾರರ, ಚಿಂತಕರ ಒಕ್ಕೂಟ. ಇದು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ’ನಾವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ’ ಎಂಬ ಕಾರ‍್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸುವುದರ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯದ

ಬರಹಗಾರರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ ಅವರ ತುಡಿತಗಳಿಗೆ, ಮುಕ್ತ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ

ಒದಗಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ಸಮಾವೇಶವನ್ನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲು ಚಿಂತಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಆಧುನಿಕತೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ನಾಡು ಇಂದು ಬಹಳ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ

ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಗೈರುಹಾಜರಿ,

ಇಡೀ ನಾಡನ್ನೇ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿರುವ ಸಂದರ್ಭ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ

ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಯುತ್ತಾ ಮೌನವಹಿಸಿರುವ ನಾಗರಿಕರು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ

ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಯಾವ

ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎರಡು

ದಿನಗಳ ವಿಚಾರ ಗೋಷ್ಠಿಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮನಸ್ಸುಗಳು

ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ವರ‍್ತಮಾನವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯದೆಡೆಗೆ ಎಚ್ಚರದೊಡನೆ ಮುಖ

ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಾವೇಶ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ

ಆಶಯ. ಕಾಯಕ್ರಮದ ರೂಪುರೇಷೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪತ್ರವನ್ನು ಇದರೊಂದಿಗೆ ಇರಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ಸಂವಾದವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಸೋಣ.

ನಿಮ್ಮ ಬರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ

ಡಾ.ಅರುಣ್ ಜೋಳದಕೂಡ್ಲಿಗಿ

ಭಾರತೀದೇವಿ.ಪಿ

ಸುಧೀಂದ್ರ ಕುಮಾರ್

ಬೆಳ್ಗೊಳ, ಬೇಲೂರು, ಹಳೇಬೀಡು ಪ್ರವಾಸ

2010-06-23T20:10:00.004+05:30

ಅಪ್ಪ

2010-06-20T15:33:00.002+05:30

ಹೇಮಂತರಾಜು ಸಂತೆಬೆನ್ನೂರು ಪಿಯುಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು. ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಿಯಭಾಷಿಣಿ, ಕಿರಣ್ ಕುಮಾರ್, ಎಚ್.ಆರ್.ರಮೇಶ್, ಕನಕರಾಜು, ಋಗ್ವೇದಿ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕವಿ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಇವರು. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯನಾದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಕಾಣುವ, ಕವಿತೆ, ಕತೆ, ಓದು ಹೀಗೆ ಹಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಇವರು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕವಿತೆ ಬರೆದು, ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವ ಆಸಾಮಿ. ಈಗ್ಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರು ಬರೆದ ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಕಾವ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಲಭಿಸಿತು.
ಇವತ್ತು ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಡೆದು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ ಕವಿತೆ ಅಪ್ಪನ ಕುರಿತು ಬರೆದಿದ್ದು...

-----

ಅಪ್ಪ
ದಪ್ಪ ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕ,
ಕಚ್ಚೆ ಪಂಚೆ,
ಹಣೆ ತುಂಬಾ ವಿಭೂತಿ,
ಮುಖದ ಮಂದಹಾಸ
ದ
ಬದಲು
ನನ್ನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗೆ
ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು
ಬೆಳೆಸಿದ್ದು
ನೆನಪಾಗುವುದು!

ಏಳನೇ ತರಗತಿ
ವರೆಗೆ
ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ
ಯಾಗಿದ್ದ
ನಾನು
ಎಂಟಕ್ಕೆ
ಮೈನೆರೆದು
ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿದ್ದೆ.....
ಏಳರಲ್ಲಿ ಟೂರು ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ
ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದದ್ದು...
ಎಂಟರ ನಂತರ ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ
ದೊಡ್ಡವಳಾದದ್ದು...
ನೀವು ನನ್ನನ್ನು
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದು...
ನೀವೇ ಎದ್ದು ಬಂದು
ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಂತೆ
ನೆನಪಾಗಿ
ಬೆವರಿ, ಬಿಳಿಚಿ
ಎಚ್ಚರಾದ ಹಾಗಾಗುವುದು!

ಮುಂದುವರೆದಿದೆ...

ನೀವೇ ನಿಂತು
ಹೆಜ್ಜೆ ತಿದ್ದಿ,
ತಲೆ ಎತ್ತದಂತೆ
ನಡೆಸಿ,
ಮಯರ್ಾದೆಯಾಗಿ
ಬದುಕಲು
ಕಲಿಸಿದಿರಿ.
ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವುದು,
ಹುಡುಗರ ನೋಡುವುದು
ಪರಮಪಾಪವೆಂದು
ಕಲಿಸಿದಿರಿ.
ನಾನೂ ಚಾಚೂತಪ್ಪದೆ
ಕಲಿತು,
ಮಲಗಿ
ತಲೆ ಎತ್ತಿ
ಹುಡುಗನ ನೋಡಿ
ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಅರಳಿ
ಇನೇನು ಮೇಲೆ
ಹಾರಬೇಕೆನ್ನುವಾಗ
ಕಾಲು ಹೂತುಹೋದ
ಹಾಗೆ
ಕನಸಾದ ನಂತರ
ಪೂರ್ಣ ನಿಮ್ಮದೇ ನೆನಪು.
ನನ್ನ
ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳನ್ನ,
ಡ್ರೆಸ್ಸು, ಊಟ,
ಮಾತು,
ವರ್ತನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನ
ನೀವೇ
ಖುದ್ದು ನಿಂತು
ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದಿರಿ,
ನನ್ನ ಜೋಪಾನ
ಮಾಡಿದಿರಿ
ಕೆಡದಂತೆ!!

ಮುಂದುವರೆದಿದೆ...

ಅಷ್ಡೇ ಅಲ್ಲದೆ
ನೀವು ನನಗಾಗಿ
ಆರಿಸಿದ ಇವರು
ಥೇಟು
ನಿಮ್ಮಂತೇ...

ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ
ನಿಮ್ಮದೇ
ನೆನಪು!!
****

ಎಲ್ಲಿದೆ ಜಾತಿ ಅಂದ್ರು... ಇಲ್ನೋಡಿ..

2010-06-16T18:41:00.002+05:30

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ಗಣತಿ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆಯಿತು.ಆಗ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಎಲ್ಲಿದೆ ಜಾತಿ? ಜಾತಿ ಗಣತಿ ಅಂತಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಡುಕು ತರೋ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆದಿದೆ. ಜಾತಿ ಅನ್ನೋದು ಇಲ್ಲ, ಅಂತಾ ಬಡಬಡಿಸಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಹಾಗೋನ್ನೋರು ಮದ್ವೆ ವಿ‍ಷ್ಯಾ ಬಂದಾಗ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು ಅಂತಾ ಐಎಸ್ ಎ ಅಧಿಕಾರಿ ಒಬ್ರು ಸೂಡೋ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸ್ಟ್ ಗಳ ಕಾಲೆಳುದ್ರು.
ಇದೆಲ್ಲಾ ಈಗ್ ನೆನಪಾಗಿದ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಒಪೆನ್ ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಲೇಖನ. ಆ ಲೇಖನವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ. ಓದಿ..
Two thousand years and counting. We must hold the record for perpetuating one of the worst crimes on humanity for the longest time running. The practice of untouchability has an unbroken history. A record the Indian state, in violation of its own Constitution, has become a collaborator to. Not hesitating to lie, even denying it at times, the state machinery stands guilty of turning a blind eye to this inhuman practice.

A grave failure, seen most recently in Haryana, where the Supreme Court had to warn the government with “serious consequences” if it further delayed justice to the Dalit community in Mirchpur, where two citizens were burned to death and houses of 150 others reduced to ashes by the upper caste Jat community.

To call the bluff on sanitised official reports that feign ignorance about an ugly social truth, the Tamil Nadu Untouchability Eradication Front, an umbrella group comprising nearly 150 labour, Dalit and human rights movements, set off on a comprehensive survey three years ago. They started documenting all manifestations of untouchability, circa 2010. They visited 1,845 villages in 22 (of 32) districts in the state.

A new village, a new can of worms. Exposing the rot of oppression and its myriad crippling ways. Discrimination is a dynamic industry in India. The survey recorded an astonishing 80-odd practices of untouchability—new, bizarre, vintage. It further recorded 22 atrocities committed against Dalits.

The list, titled ‘Cruel Manifestations’ was released at the Front’s first state conference held in Pudukottai district on 28 May. Here’s an abridged version of that list

THE LIST

»Not allowed to speak on the cell phone in the presence of caste Hindus. (A practice reported in the Nilgiri constituency, a reserved Lok Sabha seat, the current incumbent of which is, ironically, Union Telecom Minister A Raja.)

»Not allowed to keep male dogs. (Why? They might breed with female dogs from upper caste neighbourhoods.)

»Separate work timings under the National Rural Employment Guarantee Scheme.

»Refusal to rent houses to Dalits in certain neighbourhoods in urban areas. (Reported in Madurai, Tamil Nadu’s second largest city.)

»No door delivery by postmen; postal department prevented from hiring Dalit postmen.

»No access to the common crematorium, burial grounds.

»Prevented from having their clothes washed or ironed, or assigned separate cupboards at the laundry for clothes of Dalits.

»Refusal by barbers to cut their hair, or separate chairs for Dalits.

»Separate ration shops, or queues, or timings for Dalits.

»Offered tea in coconut shells which they can drink only by squatting on the ground.

»Prevented from renting private marriage halls, public address systems.

»Forced to cut out portion of the name that suggests respect (Madaswamy will be called Mada, Muniyaswamy Muniya).

»Attacked if they call any caste Hindu as annan (brother).

»Erecting walls (as was seen in Uthappuram) to deny Dalits access to common places.

»Elderly members of the Dalit community addressed by children of the dominant caste as poda, vada (denoting lack of respect).

»No access to temples, public streets, public taps (separate timings to collect water), public tanks, temples.

»Sapparam (temple car) not driven through areas where Dalits reside.

»Not allowed to participate in pookkuzhi (a ritual of walking on fire) during festivals.

»Two, in some cases four, tumbler system in tea-shops, one set for Dalits and categories within them, another for caste Hindus.

»Separate neighbourhoods for Dalits in villages.

»Preventing the opening of milk dairy near Dalit neighbourhoods.

»Dalit (Arunthathiyar) students compelled to clean bathrooms in schools.

»Opposition to hiring Dalit cooks in mid-day meal school kitchens.

»Engaging Dalits, Arunthathiyars especially, in conservancy work.

»Dalit workers to bring their own food-plates while others need not.

»Boycotting meetings held by Dalit Panchayat presidents.

»Preventing the opening of panchayat office buildings in Dalit areas.

NOT ALLOWED TO...

»Wear shoes or chappals

»Wear polyester dhotis

»Ride bicycles or travel in bullock carts

»Sit under bus shelters at village bus stops

»Wear a cloth headgear or carry a towel over the shoulder (as is the local practice)

»Sport a thin moustache

»Sit on benches in hotels and tea stalls

»Burst crackers during festivals

»Rear cattle

»Sing or speak at village functions or participate in auctions

»Dine with caste Hindus

OBLIGATED TO

»Offer goats gratis to descendants of past andais (landlords in the feudal age) during festivals

»Carry dead bodies

»Work in crematoriums and at burial grounds

»Sound the parai ( drums)

»Carry message of death to people of the dominant caste (to be paid only bus fare, food only if offered)

ATROCITIES ON DALITS

»Forced to eat faeces.

»Urinating into the mouth.

»Murdered if elected as Panchayat President against the wishes of the dominant caste.

»Sexual assault on Dalit women.

»Burning alive if a Dalit fights for rights.

»Setting fire to Dalit huts.

»Tied to a tree and beaten up.
»Killing all dogs in a Dalit area if a dog of the Dalit area bites a dog that belongs to an upper caste community.
»Obstructing the common passage (if won through struggle) with mortar, grindstone and washing utensils there.
»Killing by poisoning one who inter-marries.
»Ostracising those Dalits who raise their voice for human rights.
»Attacking Dalits if they insist on using community halls.
»Making Dalits prostrate before members of the dominant caste and imposing fines on them.
»Refusal by the state administration to enforce access to burial grounds.
»Harassment and brutal attacks on Dalits by the police for fighting for their rights.
»Dalits driven away by the police for trying to enter temples

courtesy : open

ಲಗಾನ್ ಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ!

2010-06-16T18:11:00.003+05:30

ಇವತ್ತಿಗೆ ಲಗಾನ್ ಚಿತ್ರ ತೆರೆ ಕಂಡು ೧೦ ವರ್ಷ. ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಕೆ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ ಚಿತ್ರವಿದು. ಆಸ್ಕರ್ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಎಂಬಿಎ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅಧ್ಯನ ವಿಷಯವಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ಚಿತ್ರ ವಿಮರ್ಶಕರಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು. ಹೀರೋ ಅಂದ್ರೆ ಮಿಂಚ ಬೇಕು, ಅನ್ನೋ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಮುರಿದು, ಕಥೆ, ನಿರೂಪಣೆ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಚಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಬರೆದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಅಶುತೋಷ್ ಈ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶನಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದಾಗ, ಪೀರಿಯಡ್ ಸಿನಿಮ ಮಾಡಬೇಕು, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅನ್ನು ಕತೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಮಾಡಬೇಡಿ ಅಂತ ಕಾಲೆಳೆದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರು ಅಶುತೋಷ್ ಮಾಡಿದರು. ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನಿಮ್ಗೇ ಗೊತ್ತು.

"ಒಂದು ತುಂಡು ಬೆಲ್ಲ"ದಲ್ಲಿ "ಕಾಫಿ ಡೇ"!

2010-05-24T16:28:00.007+05:30

"ಒಂದು ತುಂಡು ಬೆಲ್ಲ ", ಇದು ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಬರಲಿರುವ ತಾರಿಣಿ ಶುಭದಾಯಿನೀ ಅವರ ಸಂಕಲನದ ಹೆಸರು. ಇಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಾರಿಣಿ. ಒಂದು ತುಂಡು ಬೆಲ್ಲ ಸಂಕಲದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಗಳು ಸೇರಿ ಹಲವು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಈ ಕೆಳಗಿರುವ ಕವಿತೆ- ಕಾಫಿ ಡೇ. ಕಾಫಿ ಡೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಈ ಧಾವಂತದ, ಆಡಂಬರದ ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದೂ, ಕಾಫಿ ಡೇ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅಂತ ಈ ಕವಿತೆ ಓದಿ ಬೆರಗಾದೆ. ಕಾವ್ಯದ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅದಲ್ಲವೇ !
ಆ ಕವಿತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ... ಓದಿ...

ಕಾಫಿ ಡೇ
ಇಲ್ಲಿ ಬೈಟೂ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ
ಸಖತ್ ಹಾಟ್ ಮಗಾ ಅಂತ
ಕಾಲರೇರಿಸಿ ಕೂತ ಬಿಳಿಯ ಮಂದಿಯ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ
ಬೆರಗಾಗಿ ತಂದಿಟ್ಟಿರಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿ
ಹೊಗೆಯಾಡುವ
ಗುಳ್ಳೆಗುಳ್ಳೆ ಕಾಫಿ

ಸಣ್ಣ ದಾಲ್ಚಿನ್ನಿಚೂರಿಗೆ
ಬಂದವರು ಮಾರಾಯ
ಖುಷಿಗೆ ಕಾರ ಬೇಕೆಂದು
ಬೆವರಿ ಸೆಖೆಯೊಡೆದು
ಸುಖದ ತುತ್ತತುದಿಗೇರಲು
ಮಸಾಲೆ ಬೇಡಿದವರು

ಕಾಫಿ ಕಪ್ಪಿನಲ್ಲು ಬಿರುಗಾಳಿ!
ಸಂಸಾರಗಳು ಡೋಲಾಯಮಾನ
ದೇಶಿವಿದೇಶಿ ಎನ್ನದೆ ಹಡಗುಗಳ
ಟೊಂಕ ಮುರಿದು ಓಲಾಡಿ
ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕಿಗೆ ಮನೆ ಒಡೆದು ಚೂರಾಗಿ..

-2-
ಗುಡ್ಡ ಕಣಿವೆಗಳಲಿ
ಹೊತ್ತಿ ಉರಿವ ಹಸಿರು
ಸುತ್ತ ಮಿಣಿಮಿಣಿ ಹಗಲು
ಇಳಿಜಾರು ಗುಡ್ಡ ಮರೆಯಲ್ಲಿ
ತಲೆಯೆತ್ತಿದೆ ಬಂಗಲೆ
ಏಕಚಕ್ರಾಧಿಪತಿಯ ಮುಂದೆ
ಖಾಯಷ್ ಪಡುವಂತೆ ಕಾಫಿ ಹೂಗಳು
ಅರಳಿ ವನವ ನಿಬ್ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿವೆ
ಇದೇ ಚೆಲುವು
ಮಾರಿಕೊಳ್ಳಲು
ತಕ್ಕ ಕಣಿವೆ ದಾರಿ

ಈಗೀಗ ತವರೂರ ತಿಟ್ಹತ್ತಿ ತಿರುಗಿ
ನೋಡಿದರೂ ಏನೂ ಕಾಣದು
ಹೂ ಬಂದ ಕಣ್ಣು
ಮಬ್ಬು ಮೆತ್ತಿದ ದೃಷ್ಟಿ
ದುಪ್ಪಟ್ಟಾದ ಖಾಯಿಲೆ...

-3-
ಕಾಫಿ ಕೊಡಿಸುತ್ತ
ಹದ ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ
ನುಂಗುವವನಂತೆ ನೋಡುತ್ತ
ಯಾಮಾರಿಸಿದವನೆ ನಿನ್ನ
ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮನೆ ಬಂದರೆ..

ನೀನು ಬಿಡು ಕಂಜೂಸ್
ನನಗಾಗಿ ಒಂದು ಹನಿ
ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ
ದೇವರಂತಹ ದೇವ ಶಿವನೇ
ಸತ್ತ ಉಮೆಗಾಗಿ ಅತ್ತಿದ್ದ
ನೀನು ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್
ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ,
ನಿರ್ದಯಿ.
(ತಾರಣಿ ಅವರ ಒಂದು ತುಂಡು ಬೆಲ್ಲ ಸಂಕಲನದಿಂದ)

ಕನಸು

2010-05-17T20:18:00.002+05:30

ಕತ್ತಲೆನಬೇಡ
ಇದು ಕನಸ ಮೊಳೆಸುವ ನೆಲ.
ಎದೆಗೆ ಪಸೆ ಹಚ್ಚಿ ನೆನಸುವುದು
ಮುಗಿಲಿಂದ ಸುರಿವ
ಬೆಳ್ಳಬೆಳದಿಂಗಳು.
*****
ಸುಮ್ಮನೆ ಏಕೆ ಆತಂಕ
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ
ಹರಡಿದೆಯಲ್ಲ
ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮುಳುಗಲಿಲ್ಲವೇ?
ಹದ್ದು ಮೀರಿ, ಸದ್ದು ಮೀರಿ
ಅರಳಲಿಲ್ಲವೆ?
''ಅದು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ!''
ಕತ್ತಲಲ್ಲವೇ?
*****
ಹಿಡಿ ಈ ಬೆರಳು ನಡೆಯೋಣ
ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಸೇರಿ ಮರೆಯೋಣ
ನಾಳೆ ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳಗೋ
ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯೋ
ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
*****
ತರಗೆಲೆ - ತಂಗಾಳಿ
ನಿಶ್ಯಬ್ದ - ನಿಧಾನ
ಸಂಗ - ಸಂಯಮ
ಈಗ ಕತ್ತಲು, ನಾಳೆ..
ಬೆಳಕು.
****
ಎಲ್ಲೋ ಮಳೆ, ಇಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆ
ಕನಸ ಮಿಸುಕಾಟ
ಬೊಗಸೆ ಒಡ್ಡೋಣ
ನಾಳೆ..
ತುಂಬಲಿ..
*****
ಕತ್ತಲು.
ಬೆಳಕ ಸಂಭ್ರಮದ ಸೆಳಕು,
ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಬೇಡ
ಅಳುಕು.
*****

ಜೇಮ್ಸ್ ಕ್ಯಾಮರಾನ್ ಭಾಷಣ

2010-05-15T16:57:00.002+05:30

ಜೇಮ್ಸ್ ಕ್ಯಾಮರಾನ್ ಅವತಾರ್ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಬೆರಗನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು. ಅ‍ಷ್ಟೊಂದು ಅಗಾಧವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಹಿಂದೆ ಜೇಮ್ಸ್ ಅವ್ರ ಹಿಂದಿನ ಬದುಕು ಹೇಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಕೇಳಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ...

ಚಂದ್ರನಿದ್ದಾನೆ....

2010-05-06T18:09:00.004+05:30

ಚಮಚದಷ್ಟು, ಇಲ್ಲವೇ ಕ್ಯಾಪ್ಸುಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ
ಪ್ರತಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಚಂದ್ರನನ್ನು
ನುಂಗಬಹುದು.
ಸಮ್ಮೋಹಿಸಲು, ಸಮಾಧಾನಿಸಲು
ಇದು ಉಪಯುಕ್ತ.
ಜತೆಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ
ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದವರಿಗೆ ಇದು ನಿರುಮ್ಮಳ ಮಾಡುತ್ತೆ.
ನಿಮ್ಮ ಚೇಬಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತುಂಡು ಚಂದ್ರ
ಮೊಲದ ಚರ್ಮದ ಕೀ ಚೈನ್ ಗಿಂತ ಉಪಯುಕ್ತ;
ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ
ಅಥವಾ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ
ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದಕ್ಕೆ.
ಆಸ್ಪತ್ರೆ,ಡಾಕ್ಟರ್ ಗಳನ್ನು ಇದು
ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಮಲಗದ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ
ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ರಮಿಸುತ್ತೆ.
ಚಂದ್ರನ ನಾಲ್ಕು ಹನಿ ವೃದ್ಧನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ
ಅವಗೆ ಚಿರಶಾಂತಿ.

ಚಂದ್ರನ ಹೊಸ ಎಲೆ
ತಲೆ ದಿಂಬಿನಡಿ ಇಟ್ಟರೆ
ನೀವೇನು ಕಾಣಬಯಸುವಿರೋ, ಕಾಣುವಿರಿ
ಎಲ್ಲೋ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುವ ಭೀತಿ ಇದ್ದರೆ,
ಬಾಟಲಿ ತುಂಬಾ ಚೆಂಗಾಳಿ ಒಯ್ಯಿರಿ
ಕೈದಿಗಳಿಗೆ, ಸೋತವರಿಗೆ
ಚಂದ್ರನ ಕೀಲಿ ಕೈ ಕೊಡಿ.
ಜೀವಾವಧಿ, ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾದ
ಹತಭಾಗ್ಯರಿಗೆ
ಚಂದ್ರನಿಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಟಾನಿಕ್ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ.

ಕವಿ ಜೇಮ್ ಸಬಿನೆಸ್ ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ "ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುವ ಸಾಹಿತಿ" ಅಂತ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಾತ. ಹಲವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ವಾಸ್ತವತೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕವಿ ಈತ. ವೈದ್ಯ ಓದಿ, ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಈತ ಅಪ್ಪಟ ಕವಿ. ೧೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕವಿತಾ ಸಂಕಲನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಗೊಂಡಿವೆ.
(ಈ ಅನುವಾದಿತ ಪದ್ಯ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.)

ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರು ನಾವು!

2010-05-01T11:45:00.002+05:30

ಹುಲ್ಲು ತಡಿಕೆ ಜೋಪಡಿಯೊಳು ಹುಟ್ಟಿ
ಕಲ್ಲನೆತ್ತಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಕಟ್ಟಿ
ಜಲ್ಲಿ ಹರಡಿ ಕರಿ ಹಾದಿಯ ಮಾಡುತ
ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ತೇರೋಟವ ನೋಡುವ
ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರು ನಾವು!
ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲದವರು!!

ಇವತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕ ದಿನ....