ಈ ಎಮ್ಮೆನ್ನೆಸ್ ನವರು ಮೊನ್ನೆ ಅಬು ಅಜ್ಮಿ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡ್ರು. ಅದಿನ್ನೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿಲ್ಲ, ಆಗ್ಲೇ ಠಾಕ್ರೆ ಅದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಚಿನ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿವಾದ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಚಿನ್ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು ಇಲ್ಲ ಅಂತಾ ಶಿವಸೇನೇನಾ ಜನಾ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ತರಾಟೆಗೆ ತಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಳೆದ ಶುಕ್ರವಾರ ಬೋರಿಯಾ ಮಂಜುಮ್ದಾರ್ ಬರೆದ ಈ ಲೇಖನ ನೆನಪಾಯ್ತು...The League Of One
Boria Majumdar
As Sachin Tendulkar completes 20 years in international cricket on Sunday, it is time to go beyond cricketscape to fully comprehend his contribution to India’s sporting history. Sir Donald Bradman too had played international cricket for nearly two decades between 1929 and 1948. However, with not more than a handful of Test matches scheduled per year and with no
ODIs and T-20 matches cramping the cricket calendar then, let alone the IPL, his body hadn’t endured half of what Sachin’s has. This statistic coupled with the pressure of a billion expectations that Sachin has played under in each of his 159 Tests and 435 ODIs makes him the greatest-ever sportsman to have played the game.
In fact, it is now passe to suggest that Sachin is India’s greatest-ever cricketer. Rather, it is time to step up the comparison and compare him with the world’s greatest, to come to terms with his place in the global sporting pantheon.
At a time when Sachin emerged on the international scene in 1989, India was gradually falling prey to escalating international and domestic tensions. Kashmir was on the boil, ULFA was eating into the edifice of Assam and the demand for Gorkhaland was gathering momentum in Bengal. It wouldn’t be wrong to say that our democracy was at risk and the concept of Indianness was being threatened by secessionists and insurgents.
In this atmosphere of growing political instability, Sachin emerged, someone who helped us feel uniquely Indian everytime he stepped out into the middle to espouse the national sporting cause. Be it at the Eden Gardens in Kolkata, at the Kotla in Delhi or at Chepauk in Chennai – or indeed any stadium in this country – he was always greeted with the same intensity and cheer. He helped carve out a truly pan-Indian imagined community.
It is this singular contribution that places him on the same pedestal as a Jackie Robinson or a Jesse Owens. While Robinson’s breaking the colour line in 1947 justly continues to be hailed as a huge breakthrough in major league baseball and went a long way to address the race issue in America, Owens standing up against the Nazi might in 1936 remains a significant sporting fairytale. His achievement helped in giving coloured sportspersons
a respectability they had craved for years.
Sachin’s case is somewhat similar. Just as the nation was reeling under the impact of the Mumbai terror attacks and needed something to lift the collective national spirit, Sachin scored a match-winning fourth innings century at Chennai against the English in December 2008. His determination to do it “for India” was sure to rub off on every Indian sports fan. His gesture of dedicating the century to the memory of the victims of 26/11 did much to elevate Indian sport to a different level. He provided a salve for a troubled nation.
Sachin’s innings of 136 against Pakistan at Chennai in 1999, while suffering from severe back pain, was a pointer to his dedication to playing for the nation’s cause. Kargil wasn’t a far-away memory. The resilience and the will to fight were what we most wanted to see in our icons. Striving for success for the country at times of adversity while enduring maximum pain was the best message Sachin could offer his fellow citizens. If Chennai 1999 ended in tragedy, with India losing the match by a meagre 12 runs, Centurion, South Africa, in March 2003 marked a spectacular resurgence.
In one of the most intensely fought World Cup encounters in the history of the competition, India triumphed over Pakistan thanks to Sachin’s 78-ball 98. The impact was such that he was worshipped across the country alongside Lord Shiva on Shivratri.
Sachin’s aura isn’t restricted to Indians at home. In the ever-growing Indian diaspora, Indian professionals will inevitably have a desktop scorecard open on their computer monitors every time Sachin steps out to bat. It is an instant connect with things Indian that helps unite the diverse but powerful Indian community in the West.
While we can compare Sachin with legends like Nadia Commaneci, or more recently Usain Bolt, it is important to remember that Sachin is member of a collective and for a large part of his career has had to wage his battle with a mediocre team behind him. While Shane Warne had a Glenn McGrath or a Jason Gillespie to back him all through his career, Sachin, for most of the 1990s, was India’s only answer to the best that world cricket hurled at us. For those who still need convincing of his stature as India’s best-ever cricketer, his stay at the top of world cricket for 20 long years is the answer. Two long decades at the helm of international cricket, and still counting.
The writer is a sports historian.
(Courtesy: Times of india)
*****
ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಬೆಂಕಿಯ ನೆನಪು ಓದಿದ್ದು. ಗಲಿಯಾನೋ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹುಡುಕಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ. `ಮಿರರ್ಸ್' ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಹೊಟ್ಟೆ ಜಾಲಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಏನೇನೋ ಸಿಕ್ಕು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.ಆ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಕುತೂಹಲ `ಮಿರರ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ?' ಎಂಬುದು..ಮಿರರ್ಸ್ನಲ್ಲಿ 5 ಶತಮಾನಗಳ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕದ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯದೇಶಿಯರು ನಡೆಸಿದ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಈ ಇತಿಹಾಸ ಸಾಮಾನ್ಯರದ್ದು. ಅದನ್ನೇ ಪುಸ್ತಕ ಶೀಷರ್ಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಗಲಿಯಾನೋ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ `ಸ್ಟೋರಿಸ್ ಆಫ್ ಆಲ್ಮೋಸ್ಟ್ ಎವರಿ ಒನ್' ಅಂತಾ.`ಕಡಮೆ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ' ನಿಲುವು ಗಲಿಯಾನದ್ದೋ. ಮಿರರ್ಸ್ನಲ್ಲೂ ಪುಟ್ಟ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕದ ದಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಟ್ಟುವಂತೆ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಹಾಗಿದೆ. ಇಂಟನರ್ೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪುಸ್ತಕದ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳ ಅನುವಾದವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ...ಜತೆಗೆ 18 ನಿಮಿಷಗಳ ಸಂದರ್ಶನದ ಲಿಂಕ್ ಕೂಡ ಇದೆ. ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿ.
******
ಕಳೆದು ಸಿಕ್ಕದ್ದು...
ಶಾಂತಿ, ನ್ಯಾಯದ ಘೋಷಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ 20ನೇ ಶತಮಾನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು. ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹಾದುಹೋಗಿದೆ.21ನೇ ಶತಮಾನವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಶಾಂತಿ, ನ್ಯಾಯ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಬಂದಿತು; ಪೂವರ್ಿಕ ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಾ..ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದರೇ ಅದು ಚಂದ್ರನಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತದೆಂದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಗಗನಯಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗಲಿ, ಮುರಿದ ಭಾಷೆಗಳು, ತಿರಸ್ಕೃತ ಭರವಸೆಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೆಲ್ಲಿರಬಹುದು?ಬಹುಶಃ ಅವುಗಳ ಅದಲು ಬದಲುಲಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಬಹುಶಃ ಇಲ್ಲೇ ಭೂಮಿಯೊಡಲಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಕಾಯುತ್ತಾ...
*******
ಯಾಂಗೊ
ಜಿಪ್ಸಿ ಕಾರಾವಾನಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಬೆಲ್ಜಿಯಂ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದ. ಕರಡಿ, ಮೇಕೆಗಳ ಜತೆ ಬಾನ್ಯೋ (ಗಿಟಾರ್ ಮಾದರಿಯ ಆಫ್ರಿಕನ್ ತಂತಿ ವಾದ್ಯ) ನುಡಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆದ. 18ನೇ ವರ್ಷ. ತಾನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೋಗಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದು ಸಾಯುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದ. ಕಾಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡ. ಕೈಯೂ..ಅಲ್ಲಿಗೆ ರಸ್ತೆಗೆ ವಿದಾಯ. ಸಂಗೀತಕ್ಕೂ ವಿದಾಯಅವರು ಕೃತಕ ಕಾಲು ಒದಗಿಸಿದರು. ಅವನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಆತ ಇತಿಹಾಸ ಅಪ್ರತಿಮ ಝಾಜ್ ಗಿಟಾರ್ ವಾದಕನಾದ.ಯಾಂಗೋ ಮತ್ತು ಅವನ ಗಿಟೀರನ ನಡುವೆ ರಹಸ್ಯವಾದ ಒಪ್ಪಂದವಿತ್ತು. ಗಿಟಾರ್ ನುಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಅದು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು!!
*******
ಆಧುನಿಕಲೆಯ ಉಗಮ
ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆತ್ತನೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಆ ಶಿಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತೇ ಸೇರಿ ಅದೂ ಸದಾ ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು. 1910 ಲಿಯಾ ಫ್ರೆಬೆನಿಯಸ್ಗೆ ಸ್ಲೇವ್ ಕರಾವಳಿಯ ಬಳಿ ಪುರಾತನ ಶಿಲ್ಪ ಒಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರ ಕಣ್ಣು ಊದಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ನೋಡಿದ ಜರ್ಮನ್ ಸಂಶೋಧಕರು ಅವು ಗ್ರೀಕ್ನವೆಂದು, ಅಥೆನ್ಸ್ನಿಂದ ತಂದವೆಂದು, ಅಥವಾ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಸ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದವೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಹೀಗಂದರು:`ನಿಜ, ತಿರಸ್ಕೃತರ ಮಗಳು, ಗುಲಾಮರ ತಾಯಿ ಆಫ್ರಿಕಾ ಇಂಥ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿರಲಾರದು'ಆದರೆ, ಮಾಡಿದೆ. ಯೊರುಬ ದೇವ ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳ, ಜಗತ್ತಿನ ಹೊಕ್ಕುಳು ಐಫ್ನಲ್ಲಿ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಸಂಗೀತ ತುಂಬಿದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಆಫ್ರಿಕಾ ಅಂತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಅಗಾಧ ಕಲೆಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲ. ಆರಾಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕದಿಯುವುದಕ್ಕೆ.ಅನ್ಯಮನಸ್ಕ ಪಾಲ್ ಗಾಗಿನ್ ಕಾಂಗೋದಿಂದ ಒಯ್ದ ಕೆಲ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೆತ್ತಿಟ್ಟ. ಈತ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಯ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಪಿಕಾಸೋ, ಮೋಡಿಲಿಯಾನಿ, ಕ್ಲೀ, ಗಿಯಾಕಮೆಟ್ಟಿ, ಅನರ್ೆಸ್ಟ್, ಮೂರ್ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಕಲಾವಿದರು ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ನಿರಂತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಯುರೋಪಿನ್ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶಿಲ್ಪಕಲೆಯ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ವಸಾಹತುಷಾಹಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರರು ಎಂಬುದು ಆಫ್ರಿಕಾಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿಲ್ಲ.
******
ಅಪರಾಧಶಾಸ್ತ್ರ
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 30 ಲಕ್ಷ ರೈತರು ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಮೀನಾಶಕಗಳಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ.ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕರ್ತವ್ಯದ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ 10ಸಾವಿರ ಕಾಮರ್ಿಕರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ.ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷ ಬಡತನ ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ.ಇವು ಸುದ್ದಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಯುದ್ಧದಂತೆ, ನರಬಲಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೃತ್ಯಗಳು!ಅಪರಾಧಿಗಳು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಸೆರೆಮನೆಯಿಲ್ಲ. ಬಡವರಿಗೆ ಮಾತ್ರೆ ಸೆರೆಮನೆ.ಥಾಮಸ್ ಪೈನೆ `ಬಡವರಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯವರು, ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದ.
******
ಒಗಟು
ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರಮುಖ ಸದಸ್ಯರು ಅವರುಅವರು ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕರು, ಅನಿಲ, ತೈಲ, ಕಬ್ಬು, ಧಾನ್ಯ ಅವರ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನುಂಗುತ್ತಾರೆ.ಅವರಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವುದು, ಉಣಿಸುವುದು, ಸೂರು ನೀಡುವುದು, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದು, ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರುವುದು: ಅವರು ನಮ್ಮ ಕಾಲವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ.ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆರುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಧ ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದಾರೆ.ಯುದ್ಧಗಳು ಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ಅವರು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಈ ಕೊಲೆಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಚಾನೆಲ್ಗಳು ಕೂಡ..ಅವರು ನಮ್ಮ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕದ್ದರು, ನಮ್ಮ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕದ್ದರು. `ನಾನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ' ಅಂದಾಗ ಅವರು ನಕ್ಕರು.
*****
ಸಂದರ್ಶನ:
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/audio/2009/06/05/AU2009060502941.html
ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಾ ನೋವ ಹೂವು
*****
ಹಗಲ ಕತ್ತಲಲಿ ನಕ್ಷತ್ರ ನಗುವುದಿಲ್ಲ
ರಾತ್ರಿಯೆಂದರೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲ
****
ಗುಡಿಗುಂಡಾರಗಳಿಗೆ
ಕತ್ತಿಮಸೆವ
ಅಡಿಗಲ್ಲುಗಳೇ
ಬನ್ನಿ
ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ
ಅಲ್ಲಮನ ಬಯಲು ತೋರುವೆ
****
ಲೆಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಬುಕ್ಕಿಲ್ಲ
ಬ್ಯಾಂಕ್ನಾಗ್ ಖಾತಿಲ್ಲ
ನರ್ನ್ಯಾಗ್ ಬರೀ ಸೊನ್ನಿ ಬರೀತೀವಿ ರೀ
ಹುಡುಗೂರುಪ್ಡೀ ಕಳಿಸಿ
ತಂಗಳನ್ನ ಬೇಡೀಸಿ
ತುತ್ ತಿಂದು ಹೊತ್ತನ್ನ ನೂಕ್ತೀವಿ ರೀ
ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ನಾವು..
(ಬೊಗಸೆಯಿಂದ ತೆಗೆದ ಸಾಲುಗಳು)
`ಉರ್ದು ಕವಿ ಸಾಹಿರ್ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ `ಗಮ್ ಔರ್ ಭಿ ಹೈ, ದುನಿಯಾಮೆ ಮೊಹಬ್ಬತ್ ಕೆ ಸಿವಾ'. ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ದಂದುಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿ ವಿಶೇಷವಾದ ವ್ಯಾಪಕತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ...' ಹೀಗಂತ ಎಚ್.ಎಸ್.ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್ ಆರಿಫ್ ರಾಜಾರ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.ತೀವ್ರ, ಆದ್ರ್ರ, ಭಾವಪೂರ್ಣ, ಮಾನವೀಯ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು `ಜಂಗಮ ಫಕೀರನ ಜೋಳಿಗೆ' ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಿಂತಿರುವ ಕವಿ ಆರಿಫ್ ರಾಜಾ. ರಾಯಚೂರು ಸಮೀಪದ ಗ್ರಾಮವೊಂದರ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಗುವಿನ ಬೆರಗು ಕಣ್ಣನ್ನು, ಗಾಢವಾದ ಭಾವ ಹೊಂದಿದ ಕವಿ.ಸಂಕಲನ ಮೊದಲನೆಯದ್ದೇ ಆದರೂ ರಾಜ್ಯದ ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕವಿತೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿವೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಬಹುಮಾನ, ಅಭಿಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಬದುಕು-ಬರಹ `ಜೀವವಿರೋಧಿ'ಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುವ ಈ ಕವಿಯ ಮಾತಿನ ಜೋಳಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿಸಿ ಕೂತಾಗ...
ನೀವು ಕವಿತೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದಿರಾ? ಅಥವಾ ಕವಿತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತಾ?
keep a green tree in your heart, singing bird will surely come ಅಂತಾ ಒಂದು ಚೀನಿ ಗಾದೆ. ನನ್ನದೇ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ,
ನಾನಾಗ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ
ಕವಿತೆ ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.
ಕವಿತೆಯ ಸಖ್ಯ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?
ನೀವು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೇ ನೇರವಾಗಿ, ಸರಳವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಜಗದ ಮೊದಲ ಹಾಡು ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು? ಗುಡ್ಡ ಗಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ? ಇದನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಎಂದು ಯಾಕೆ ಕರೆದೆವು? ಗುರುತರವಾದ ಬೆರಗೊಂದು ಕಾಲನ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ ಶಾಶ್ವತ ನೆನಪಾಗುಳಿಯುವುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಿಸಲಾರ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಕಲೆ ಕವಿತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಾಮುದಾಯಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ಸಾತ್ವಿಕ ಆಕ್ರೋಶ, ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಸಿಡುಕು, ಅದಮ್ಯ ಪ್ರೇಮ ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಕಾವ್ಯ ಖಡ್ಗ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ? ತತ್ವದ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ?
ನಾನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರ ಹಾಗೆ ಬಲ-ಬಲಹೀನತೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು. ಸಂಕೀರ್ಣ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಇದು ತಪ್ಪು-ಸರಿ, ಇದು ಹಿಂಸೆ, ಇದು ಅಹಿಂಸೆ, ನೈತಿಕ-ಅನೈತಿಕ ಎಂದು ಕಪ್ಪು -ಬಿಳುಪಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಖಡ್ಗಕ್ಕೊಂದು ತಾತ್ವಿಕತೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತೀರಾ?
ಮಂದಿರ, ಮಸೀದಿ, ಬದಲು ತಾಜ್ಮಹಲ್ ಕಟ್ಟಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೇಮ ಎಂಥದ್ದು ಅನ್ನೋ ಕುತುಹೂಲ..
ಹೌದು, ತಾಜ್ಮಹಲ್ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಯಾರದ್ದೋ ಗೋರಿಯ ಮೇಲಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಹಾರ್ದತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ. ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರೇಮ ಅಂದರೆ ಜೀವನ ಪ್ರೇಮ, ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ ಇದೊಂದು ಮಾತ್ರ ಅವಮಾನವೀಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಂಥ ಪ್ರೇಮ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಹರೆಗಳು, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹೊರಹೊದಿಕೆಗಳು ಮಾತ್ರ...
ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಾಲುಗಳು
..ಜಂಗಮ ಫಕೀರನ ಜೋಳಿಗೆ ಪದ್ಯದ...
ನಿನ್ನ ಯುಗಾದಿಯ ಬೇವು ಬೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ರಮ್ಜಾನಿನ ದೂದ್ ಖುರ್ಮಾ
ಎಂದೂ ಒಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮತ್ತೆ
ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಪತ್ರ ಬರೆವ ಹುಚ್ಚು
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ್ದು ಯಾರು?
ಎಚ್.ಎಸ್. ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್. ಮಾದರಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನಡೆ ಕಂಡುಕೊಂಡವರು, ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರು ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್. ಹಾಗೆಯೇ ಭಿನ್ನ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಸ್.ಮಂಜುನಾಥ್.
ನಿಮ್ಮ ವಾರಿಗೆಯ ಕವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ..
ಖುಷಿ ಇದೆ. ಇವತ್ತಿನ ಬರಹಗಾರರು ತಮ್ಮ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೈಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಕ್ತ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರು ಎಂದು ಹೆಸರು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲೇನಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಓದುಗನಿಗೆ ಅವರ್ಯಾರು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ..
ವಾರಿಗೆಯ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದ ಸಂಗತಿ..
ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮಾತಿಗಿಂತಲೂ ಕ್ರಿಯೆ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನೋ ಎಚ್ಚರ ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಮುದ್ರಣ, ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದು ತುಂಬಾ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶ ಲೇಖಕನನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಅವಕಾಶವಾದಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ವಾಚಾಳಿಯಾಗಿಸಬಾರದು. ಇಂಥ ಅವಕಾಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಭಿನ್ನಹ.
ಮತ್ತೇನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೀರಿ?
ನಾಟಕ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೀನಿ. ನಾವು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಅಂದುಕೊಂಡ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗದೆ ಉಳಿದ ಪ್ರತಿ ಇತಿಹಾಸ, ಹಾಲು ಜೇನಿನಂತೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ಸೂಫಿ-ಶರಣ ತತ್ವಗಳು, ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ 60 ಸಾವಿರ ಭಿಕ್ಷುಕರನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದು, ದಿಲ್ಲಿ ಬಜಾರು, ದಿಲ್ಲಿ ದರ್ಬಾರು ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ..
